II OSK 1039/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1021/12 w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia umorzyć postępowanie kasacyjne. Pismem z dnia 11 czerwca 2013 r. S. G. cofnął skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1021/12 oddalającego jego skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]w przedmiocie wymeldowania. Mając na uwadze, iż cofnięcie skargi kasacyjnej jest dla Naczelnego Sądu Administracyjnego wiążące, stosownie do art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd postanowił jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzkie sądy administracyjne w postępowaniu uregulowanym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.