I OSK 2069/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 26 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.J.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 2352/11 odrzucające skargę K.J.K. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia 25 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania emerytury specjalnej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 2352/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K.J.K. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia 25 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania emerytury specjalnej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Prezes Rady Ministrów, działając na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), decyzją z dnia 25 maja 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 19 marca 2009 r. odmawiającą przyznania K.J.K. emerytury specjalnej. Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 7 czerwca 2011 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 639 akt administracyjnych). Następnie w piśmie nadanym w dniu 13 lipca 2011 r., a skierowanym do Prezesa Rady Ministrów, K.J.K. wyraził swoje niezadowolenie z przedmiotowej decyzji z dnia 25 maja 2011 r. Kolejnym pismem skierowanym do Prezesa Rady Ministrów, nadanym w dniu 9 września 2011 r., strona uzupełniła zarzuty wskazane w poprzednim piśmie. Ostatecznie w piśmie z dnia 19 września 2011 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 24 września 2011 r., a skierowanym za pośrednictwem organu, K.J.K. podniósł, że pismo to jest pismem procesowym i w związku z tym prosi o przesłanie go do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z całością akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, iż zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślił, że w niniejszej sprawie pierwsze pismo K.J.K., które mogło zostać potraktowane jako skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia 25 maja 2011 r., zostało wniesione z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Zestawiając bowiem datę wniesienia tego pisma, tj. 24 września 2011 r. (data nadania w placówce pocztowej), z datą doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do Sądu, tj. 7 czerwca 2011 r., należy stwierdzić, że ostatni dzień terminu określonego w art. 53 § 1 powołanej ustawy upłynął w dniu 7 lipca 2011 r. W skardze kasacyjnej reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika K.J.K. zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie doszło do uchybienia terminu, podczas gdy z akt sprawy wynika, iż skarżący złożył skargę w ustawowym terminie tj. 31 czerwca 2011 r.; 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu orzeczenia przez Sąd do stanowiska wyrażonego w pismach skarżącego do złożonej skargi administracyjnej. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 P.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują. Tym samym sprawa ta mogła być rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach wywiedzionej skargi kasacyjnej. Zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. są niezasadne. Należy podkreślić, iż przedmiotem badania w niniejszej sprawie była skarga wniesiona w dniu 24 września 2011 r. (karta 3 akt sądowych) za pośrednictwem Prezesa Rady Ministrów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący kwestionuje decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia 25 maja 2011 r. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie zaś z art. 53 § 1 ustawy P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie, czego autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje, zaskarżona decyzja Prezesa Rady Ministrów z dnia 25 maja 2011 r. została doręczona skarżącemu w dniu 7 czerwca 2011 r., zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi za pośrednictwem tego organu upłynął z dniem 7 lipca 2011 r. Skargę na powyższą decyzję skarżący nadał w urzędzie pocztowym w dniu 24 września 2011 r., a zatem po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo uznał, że skarżący złożył skargę już po upływie ustawowego, trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, który upłynął z dniem 7 lipca 2011 r. W przypadku stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia skargi, Sąd miał obowiązek skargę odrzucić, co też uczynił. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a..