I OSK 907/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia del. WSA Marian Wolanin (spr.) Protokolant asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 626/10 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 626/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił skargę B. S. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzono, że Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego powołaną decyzją z dnia [...] września 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu Piotrkowskiego z dnia [...] lipca 2010 r. o odmowie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów obrębu [...], gm. Aleksandrów, w zakresie przebiegu granic działek oznaczonych nr [...], [...], [...], i [...] na podstawie dostarczonej przez B. S. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. z dnia [...] grudnia 1995 r. orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości i zatwierdzeniu przebiegu granic powołanych nieruchomości. Właściciele nieruchomości położonych w D. oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...],[...], [...],[...] wystąpili do Urzędu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego. Postanowieniem z dnia 6 września 1995 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim wszczął postępowanie dotyczące rozgraniczenia nieruchomości położonych we wsi D. oznaczonych w ewidencji gruntów nr działek [...] (własność J. W.) i nr [...] (własność Z. W. i B. S.) oraz nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów nr działek [...] (własność S. W.) i nr [...] (własność R. i. Z. małż. G.). Upoważnienia do przeprowadzenia czynności rozgraniczeniowych udzielono geodecie uprawnionemu dr inż. K. H., który 14 listopada 1995 r. przedłożył w Urzędzie Rejonowym Wydział Geodezji w Piotrkowie Tryb operat rozgraniczeniowy celem zatwierdzenia ustalonych granic. Na piśmie geodety znajduje się również w dolnej jego części adnotacja "otrzymałem " i podpis geodety bez daty. Decyzją z dnia [...] grudnia 1995 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości i zatwierdził przebieg granic wskazanych nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że ustalenie przebiegu granic nastąpiło na podstawie szkicu podstawowego i zgodnego oświadczenia stron. Z adnotacji na decyzji wynika, że uprawomocniła się ona od dnia [...] stycznia 1996 r. Z treści decyzji ani jej uzasadnienia nie wynika ustalony przebieg granic. Nie zawiera ona również załącznika. W dniu 17 listopada 2009 r. do Starostwa Powiatowego w Piotrkowie Trybunalskim wpłynął wniosek B. S. o wydanie szkicu granicznego z punktami 1, 2, 3, zawartego w operacie technicznym, który jak wynikało z przedłożonej przez wnioskodawczynię decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] grudnia 1995 r. o rozgraniczeniu nieruchomości był jej załącznikiem i o uzupełnienie powyższego w aktualnej dokumentacji geodezyjnej. Wnioskodawczyni poinformowana została, że brak jest w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym operatu technicznego powstałego w wyniku wykonania prac geodezyjnych dotyczących przedmiotowego rozgraniczenia i w związku z tym nie można wydać szkicu granicznego, a tym bardziej wnieść jakichkolwiek zmian w operacie ewidencyjnym w zakresie przebiegu granic działek wymienionych we wniosku. Wyjaśniono także, że po uprawomocnieniu decyzji geodeta powinien dokumentację wraz z decyzją przekazać do Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej celem przeprowadzenia kontroli i włączenia jej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. O wyjaśnienie zagadnienia nie można zwrócić się do wykonawcy prac geodezyjnych - geodety uprawnionego, gdyż geodeta nie żyje od kilku lat. Starostwo Powiatowe w Piotrkowie Trybunalskim wyjaśniło, że przebieg granic działek nr [...], [...], [...] i [...] od chwili założenia ewidencji gruntów, tj. od roku 1970 nie uległ zmianie, a jedynym dokumentem, z którego wynika przebieg granic jest operat podstawowy nr 222/6/40/70, służący do założenia powszechnej ewidencji gruntów. Starosta Piotrkowski wyjaśnił też, iż jako organ prowadzący obecnie ewidencję gruntów i budynków dla jednostki ewidencyjnej A., nie posiadał żadnej informacji o przeprowadzonym rozgraniczeniu nieruchomości, natomiast dokumentacja techniczna z wykonania rozgraniczenia nigdy nie została przekazana do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Starosta występował też do Gminy A. o rozważenie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie odtworzenia zaginionych akt, ale Wójt Gminy w odpowiedzi poinformował, że nie ma podstaw do wszczęcia takiego postępowania. Starosta Powiatu Piotrkowskiego zawiadomieniem z dnia 4 czerwca 2010 r. poinformował B. S. o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. odmówił wprowadzenia zmian w operacie ewidencyjnym ze wskazaniem, że w aktach brak było szkicu granicznego z punktami 1, 2 i 3 oraz protokołu granicznego, a pozostałe dokumenty nie zawierały danych dotyczących położenia znaków granicznych ustalonych w trybie rozgraniczenia. Mając na uwadze, że dokumentacja techniczna sporządzona przez geodetę w postępowaniu rozgraniczeniowym nigdy nie została przekazana i przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, brak było podstaw do dokonania wnioskowanych zmian w ewidencji gruntów. Dane określające położenie punktów granicznych zgodnie z §36 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków są uzyskiwane na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wobec braku w zasobie dokumentacji technicznej z rozgraniczenia nieruchomości, organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie posiadał technicznych i prawnych możliwości przeprowadzenia jej aktualizacji. Oddalając skargę B. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że skarżąca nie przedstawiła organowi administracji publicznej dokumentów, które uzasadniałyby dokonanie zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów związanych z przebiegiem granicy jej działki. Również organ administracji mimo podjętych działań, dokumentów takich nie odnalazł. Zmiana granic i powierzchni działek dotyczy stanów własnościowych. Nie można więc dokonywać żadnych zmian własnościowych, a należą do nich m.in. zmiany granic działek, poprzez samoistne zmiany w ewidencji gruntów. Ewidencja gruntów jest bowiem tylko publicznym rejestrem obejmującym dane o gruntach wynikające z odpowiedniej dokumentacji urzędowej (por. art. 20 ust. 1 i art. 24 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne). Zmian w ewidencji dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych. Zmiana przebiegu granicy wymaga przedstawienia odpowiedniej dokumentacji (sporządzonej w odpowiednich postępowaniach rozgraniczeniowych, podziałowych, scaleniowych i wymiany, sądowych w zakresie dowodów stanowiących podstawę rozstrzygnięć sądowych itp. - por. §36 i §46 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Zmiana usytuowania granic nieruchomości wynikająca z przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego w 1995 r. winna zostać wpisana do ewidencji gruntów tyle, że pozostająca w obrocie prawnym decyzja nie zawiera danych pozwalających na dokonanie tego wpisu. Nie ma również możliwości wyegzekwowania od geodety przygotowującego projekt rozgraniczenia wykonania należnych obowiązków, skoro geodeta od kilku lat nie żyje. Sama decyzja administracyjna o rozgraniczeniu nieruchomości bez stosownego szkicu granicznego z oznaczonymi punktami granicznymi oraz protokołu granicznego, które to dokumenty obrazowałyby dokonane zmiany, nie mogła być dokumentem stanowiącymi podstawę zmian w ewidencji gruntów i budynków, z przyczyn trafnie podanych w uzasadnieniu decyzji organów obydwu instancji. W aktach administracyjnych brak jest także jakichkolwiek innych dokumentów, które zawierałyby dane dotyczące położenia znaków granicznych ustalonych w trybie rozgraniczenia. Takowych nie wskazała także skarżąca. Dokumentacja techniczna z wykonania rozgraniczenia nieruchomości stanowiąca podstawę wydania decyzji Urzędu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim, nigdy nie została przekazana i przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co powoduje w konkretnych okolicznościach sprawy, że decyzja ta stała się niewykonalna. Wobec braku niezbędnych danych dotyczących rozgraniczenia i braku możliwości ich odzyskania, organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie posiadał technicznych i prawnych możliwości przeprowadzenia jej aktualizacji. Przepisy nie przewidują w żadnym przypadku dokonywania zmian w ewidencji gruntów w drodze bezpośrednich dowodów np. w postaci oględzin nieruchomości, czy innych tego typu czynności dokonywanych w toku postępowania o wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów. Nie ma także możliwości ustalania w takim trybie treści dokumentu jakim jest decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości. Tego typu czynności nie mogą być podejmowane w postępowaniu o wprowadzenie zmian do ewidencji gruntów. Ujawniony w ewidencji gruntów stan prawny musi być oparty na odpowiednich dokumentach i niewątpliwie, co do zasady, ostateczna decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości jest dokumentem stanowiącym podstawę wpisu do ewidencji gruntów i budynków. W rozpatrywanej sprawie jednak treść decyzji nie pozwala na ustalenie przebiegu granic zatwierdzonych tą decyzją, co czyni decyzję niewykonalną. Stan ten jest niewątpliwie wynikiem niedopełnienia przez wykonawcę operatu (geodetę uprawnionego) obowiązków wynikających z §8, §9 i §11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 maja 1990 w sprawie szczegółowych zasad i trybu zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych oraz przekazywania materiałów i informacji powstałych w wyniku tych prac do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nie ma to jednak wpływu na ocenę możliwości dokonania wnioskowanego wpisu. W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku B. S. zarzuciła naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne przyjęcie stanu faktycznego i prawnego oraz nie zbadanie naruszenia przez organy administracji podstawowych zasad postępowania przed organami administracji publicznej wyrażonych art. 7 i art. 8 kpa. Zarzucono również naruszenie art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie wzięcie pod rozwagę z urzędu naruszenia prawa, których strona nie podniosła w skardze. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że Sąd pierwszej instancji nie wskazał i nie wziął pod ocenę przy rozstrzyganiu merytorycznym sprawy, iż po stwierdzeniu nieprawidłowości organ administracji publicznej nie podjął czynności zmierzających do wyeliminowania niezgodności, a jedynie odmówił pozytywnego rozpoznania sprawy. Mimo faktu, iż zgodnie z przepisami ustawy organ orzekający mógł wydać decyzję odmowną (z uwagi na brak dokumentu - szkicu, na podstawie którego miałby dokonać zmian w ewidencji), powinien zgodnie z założeniem "przyjazne państwo" z urzędu podjąć czynności niezbędne dla wyeliminowania przeszkód w załatwieniu sprawy, tym bardziej, że art. 30 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przewiduje możliwość działania organu z urzędu przy spełnieniu przesłanek wskazanych w ust. 2 tegoż artykułu. Skoro organ administracji publicznej (lub jego pracownik - geodeta) nie dopilnował prawidłowego obiegu dokumentów (zachowania procedury), nie zadośćuczynił obowiązkowi nałożonemu na niego przez §8 rozporządzenia, to nie znajduje uzasadnienia twierdzenie organu (Wójt Gminy Aleksandrów), iż kolejnego rozgraniczenia nie ma po co przeprowadzać, bo już jedno było przeprowadzane. Jest to swoiste zaprzeczenie funkcjonowania organów państwowych, bowiem tylko organ państwowy uprawniony jest do przeprowadzenia rozgraniczenia z urzędu, zważywszy, że nieprawidłowości nie leżały po stronie skarżącej, a wewnętrznego funkcjonowania organów administracji państwowej. Wójt nie słusznie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ponownego rozstrzygnięcia bowiem zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz zasadą praworządności, powinien podjąć wszelkie działania, które zmierzałyby do uczynienia z decyzji Urzędu Rejonowego z 1995 r. skutecznego aktu administracyjnego, który stanowiłby skuteczne rozstrzygnięcie. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał kontroli czynności organów administracji publicznej, co w efekcie wpłynęło negatywnie na rozstrzygnięcie. Skoro decyzja z 1995 r. jest decyzją prawomocną i będącą w obrocie prawnym, należało zbadać w toku prowadzonego postępowania przed Sądem, dlaczego nie podjęto czynności zmierzających do ustalenia jakie były szczegółowe (szkic) postanowienia decyzji. Skoro decyzja istnieje w obrocie prawnym, to powinna być wykonana, jeżeli nie da się jej wykonać tak jak stanowi, to organ administracji powinien podjąć czynności zmierzające do wykonania decyzji, w tym podjąć się rozgraniczenia nieruchomości działając w interesie społecznym w celu usunięcia zaniedbania ze swej strony (nieprzekazanie właściwej dokumentacji - operatu technicznego - przez geodetę), na przykład już w oparciu o istniejące znaki graficzne na terenie nieruchomości lub przeprowadzić rozgraniczenie od początku. Sprawa ta stanowi precedens, gdyż ze względu na opieszałość organów władzy publicznej oraz niedopełnienie oczywistych obowiązków nałożonych na organy przez przepisy prawa powszechnie obowiązującego, de facto ważna decyzja administracyjna nie może być podstawą dla dokonania przez adresata tejże decyzji czynności, do których jest uprawniona zgodnie z przepisami prawa i ten stan faktyczny jak i prawny został zaakceptowany przypieczętowany orzeczeniem Sądu pierwszej instancji poprzez niewłaściwą kontrolę czynności organów administracji publicznej w toku toczącego się procesu. W sytuacji obecnej decyzja z 1995 r. nie może być podstawą dokonania wpisu ze względu na nie złożenie odpowiedniej dokumentacji przez geodetę, mimo że jest ważna, a z drugiej strony decyzja ta paradoksalnie powoduje również, iż nie można wszcząć ponownego postępowania rozgraniczeniowego (błędne koło) - strona tegoż postępowania skarżąca jest ubezwłasnowolniona w podejmowanych czynnościach zmierzających do faktycznego uregulowania sprawy przez zaniechania ze strony organów administracji publicznej przez okres niebagatelny tj. 16 lat. Organ administracji publicznej stoi na pozycji silniejszej, niż osoba - obywatel wnioskujący. Organy administracji publicznej powołane są do tego, aby sprawnie przeprowadzać postępowania i pilnować porządku administracyjnego. W momencie dostrzeżenia nieprawidłowości, przyczyną której było zaniechanie organu administracji organ jako podmiot silniejszy powinien wziąć na siebie procedurę naprawienia zaniechań poczynionych w poprzednich latach przez Urząd Rejonowy. W szczególności nie powinien występować do Wójta Gminy Aleksandrów o rozważanie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie odtworzenia zaginionych akt, tylko powinien nakazać wszczęcie postępowania, zważywszy, iż wszelkie okoliczności przemawiały za tym, iż szkic się zagubił. Organem właściwym do przeprowadzenia postępowania "odtworzeniowego" jest ten, który jest aktualnie właściwy do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Jeżeli odtworzeniu podlegają akta sprawy, która została już ostatecznie rozstrzygnięta, to właściwy do dokonania tych czynności będzie organ, przed którym ma się toczyć postępowanie w trybie nadzwyczajnym, zmierzającym do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. W takiej sytuacji pod pojęciem "akta sprawy" należy rozumieć nie tylko te wytworzone w związku z bieżącymi czynnościami procesowymi, ale także akta sprawy ostatecznie zakończonej, niezbędne do oceny wystąpienia przesłanki wzruszenia decyzji ostatecznej. Z tych samych względów, jeżeli zaginięcie lub zniszczenie akt nastąpiło w trakcie postępowania odwoławczego, to właściwy do ich odtworzenia będzie organ odwoławczy. Przy czym nie może on zlecić wykonania tych czynności organowi, który decyzję wydał w pierwszej instancji. W kpa brak jest regulacji dotyczącej postępowania w sprawie odtworzenia akt, jednakże doktryna oraz orzecznictwo NSA dopuszcza stosowanie analogiczne przepisów działu IX ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz właściwych przepisów kodeksu postępowania cywilnego, Niepodjęcie działań w celu odtworzenia zaginionych lub zniszczonych akt sprawy w sytuacji, gdy w innej sprawie zachodzi konieczność sięgnięcia do materiałów zgromadzonych w zaginionych aktach, stanowi istotną wadę postępowania administracyjnego mogącą wpływać na rozstrzygnięcie sprawy. Żaden organ nie podjął się naprawienia nieprawidłowości związanej z decyzją z 1995 r., tj. nie podjął się uzyskania szkicu z "własnych źródeł". Organ nie przeprowadził czynności zmierzających do ustalenia aktualnego stanu faktycznego (faktycznego rozgraniczenia), świadomie wydał decyzję odmowną wiedząc, że nie zmienia ona niczego i że nadal nieprawidłowość w rozgraniczeniu występuje. Organ powinien podjąć takie czynności, które zmierzałyby do rozgraniczenia zgodnie z decyzją z 1995 r. Dlatego też decyzja organu odwoławczego jest nieprawidłowa, bo formalnie jedynie potwierdziła zasadność stanowiska organu pierwszej instancji, a nie podjęła się merytorycznego rozpatrzenia sprawy (usunięcia nieprawidłowości poprzez np. ponowne rozgraniczenie) oraz nie wytknęła tego błędu organowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny jedynie podzielił stanowisko organu odwoławczego i również nie dopatrzył się, że wszystkie wskazane decyzje oraz jak również jego wyrok nie zmienia faktu wystąpienia nieprawidłowości, co stoi w sprzeczności z ideą administracji, gdyż to organy administracji zobowiązane są dbać o prawidłowość w dokumentacji administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. Nr 270) – dalej ppsa, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji wskazał, iż obecnie zmiany w ewidencji gruntów i budynków mogą być wprowadzane na podstawie dokumentów określonych w §36 i §46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), wśród których wymieniono m.in. ostateczne decyzje administracyjne oraz opracowania geodezyjne i kartograficzne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian danych ewidencyjnych. Jakkolwiek więc przedłożona przez skarżącą kasacyjnie decyzja rozgraniczeniowa wydana w 1995 r. jest ostateczna, to jednak nie zawiera ona jakichkolwiek danych odnośnie położenia punktów granicznych i przebiegu linii granicznych, których skarżąca domaga się wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu ewidencyjnym organ orzekający nie może zaś dokonywać jakichkolwiek czynności z zakresu rozgraniczenia, lecz zobowiązany jest jedynie do ustalenia, czy przedłożone dokumenty spełniają prawnie określone wymagania odnośnie wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków zawartych w nich danych. Skoro takich danych decyzja rozgraniczeniowa wydana w 1995 r. nie zawiera, to brak jest przedmiotu wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów i budynków, czemu prawidłowo dano wyraz w zaskarżonym wyroku. Jakkolwiek zaś Sąd pierwszej instancji błędnie wskazał, iż przepisy nie przewidują dokonywania oględzin nieruchomości w toku postępowania o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków, ponieważ według §35 pkt 7 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków oględziny nieruchomości są źródłem danych ewidencyjnych do założenia oraz do aktualizowania operatu ewidencyjnego (por. §45 ust. 2 powołanego rozporządzenia), to jednak przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej w postępowaniach wymienionych w §36 powołanego rozporządzenia. Natomiast przepisy §37 - §39 powołanego rozporządzenia dotyczące ustalania przebiegu granicy na gruncie do celów ewidencyjnych stosuje się jedynie przy zakładaniu ewidencji gruntów i budynków, co wynika z zestawienia treści tych przepisów. Skoro skarżąca nie przedłożyła dokumentów spełniających wymagania określone w §36 lub w §46 ust. 2 powołanego rozporządzenia, to prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał odmowne decyzje organów administracji za nienaruszające obowiązującego prawa. Pozostawianie w obiegu prawnym ostatecznej decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości bez jakiegokolwiek określenia położenia punktów granicznych i przebiegu linii granicznych nie oznacza bowiem, aby decyzja ta mogła być podstawą wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków danych ewidencyjnych, których nie zawiera. Odrębną kwestią, pozostającą poza przedmiotem niniejszej sprawy, jest wskazana w zaskarżonym wyroku ocena niewykonalności decyzji rozgraniczeniowej wydanej w 1995 r., co powinno znaleźć odzwierciedlenie w stosownym postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu ewidencyjnym nie można natomiast rozstrzygać innych spraw związanych z podstawą wprowadzenia zmiany do ewidencji gruntów i budynków, w szczególności nie można prowadzić postępowania służącego ustaleniu przebiegu granicy, jeżeli przebieg ten nie wynika z przedłożonych organowi dokumentów, jak w niniejszej sprawie, dlatego wbrew argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji w wystarczającym zakresie ocenił decyzje organów orzekających w sprawie bez naruszenia wskazanego w skardze kasacyjnej art. 134 § 1 ppsa. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.