VII SA/Wa 341/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr), , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] działając na podstawie art. 34 § 1 i 2 oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracyjnym (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., zwana dalej u.p.e.a), po rozpatrzeniu zarzutów z dnia 10 października 2011 r. złożonych przez [...] S A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego [...] Nr [...] z dnia [...] września 2011 r . w sprawie wynikającej z decyzji z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznał przedstawione zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że wszczęto postępowanie egzekucyjne w stosunku do [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] z uwagi na niewykonanie obowiązku nałożonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. Nr [...]. Powyższym rozstrzygnięciem nakazano [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących kładki dla pieszych na stacji [...], położonej w 68,860 km linii kolejowej nr [...] [...]. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej organ I instancji wskazał, że przedmiotowy tytuł wykonawczy został sporządzony, zgodnie z wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Ponadto organ wskazał, iż zgodnie z art. 27 § 1 ust. 3 u.p.e.a tytuł wykonawczy powinien zawierać treść podlegającego egzekucji administracyjnej obowiązku. Zdaniem organu wymieniona decyzja nr [...] precyzuje zarówno jakiego obiektu dotyczy obowiązek tj. kładki dla pieszych jak i jej usytuowania: na stacji [...] położonej w 68,860 kilometrze linii kolejowej nr [...][...]. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosły [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu ww. zażalenia postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W ocenie organu odwoławczego, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w toku postępowania administracyjnego dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. Powołał przepis art. 33 pkt 10 u.p.e.a i wskazał, że treść zarzutu wniesionego przez stronę zobowiązaną nie wypełnia przesłanki wskazanej w tym przepisie. Organ II instancji zauważył, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej tytuł wykonawczy z dnia 29 września 2011 r. spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 3 u.o.p.e.a., zgodnie z którym tytuł wykonawczy winien wymieniać treść obowiązku będącego przedmiotem egzekucji, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że jest on wymagalny. W niniejszej sprawie obowiązek wskazany w tytule wykonawczym wynika z ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] października 2010 r., nakazującej [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...], jako właścicielowi kładki dla pieszych na stacji [...], usunięcie nieprawidłowości. W rubryce D 24 tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. organ egzekucyjny wskazał numer, datę i dodatkowo znak ww. decyzji, tj. podał dane aktu administracyjnego, natomiast w rubryce D 25 ww. tytułu wykonawczego organ egzekucyjny literalnie przeniósł treść obowiązku z sentencji decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] października 2010 r. Treść obowiązku określa sposób i zakres robót budowlanych prowadzących do usunięcia nieprawidłowości w obiekcie budowlanym - stalowej kładce. W konsekwencji organ II instancji stwierdził, że tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. spełnia wymogi art. 27 § 1 pkt 3 w związku z art. 33 pkt 10 u.o.p.e.a. oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie organ stwierdził, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, iż na podstawie treści przedmiotowego tytułu wykonawczego nie można ustalić przedmiotu sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniosły [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...]. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że przedmiotowy tytuł wykonawczy nie wskazuje ani obiektu, który ma być remontowany, ani miejscowości, w której ten obiekt się znajduje. Zdaniem skarżącej spółki podanie jedynie numeru i daty wydania decyzji, która ma być wykonana nie jest wystarczające do ustalenia zakresu obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego, a braki tytułu wykonawczego nie pozwalają na merytoryczne ustosunkowanie się do możliwości wykonania nałożonego obowiązku. Jednocześnie skarżąca wskazała, że tytuł wykonawczy jest odrębnym indywidualnym aktem administracyjnym, wydanym na podstawie ostatecznej decyzji. Decyzja nie stanowi jednak załącznika do tytułu wykonawczego i dlatego ustawodawca wymaga od organu administracji publicznej dokładnego określenia zobowiązania, które ma być egzekwowane. Organ administracji nie jest uprawniony do nakładania na strony obowiązku ustalenia zakresu zobowiązania, którego sam dokładnie nie określił tym bardziej, że wydał już kilka decyzji nakazujących remonty kładki nad torami. W konsekwencji strona skarżąca stwierdziła, że tytuł egzekucyjny nie jest kompletny i dlatego jego wykonanie może napotkać trudności. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł i jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 §1 pkt 1 ppsa). Przedmiotem skargi jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów za nieuzasadnione. Sąd nie znalazł podstaw do wniosku, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia lub naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, co skutkowało oddaleniem skargi. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, który następnie został trafnie oceniony przez organy, w wyniku prawidłowej wykładni i zastosowania przepisów art. 34 § 1 i § 2 u.p.e.a. Mając na uwadze zarzuty i uzasadnienie skargi w pierwszej kolejności należy wskazać na charakter i istotę środka prawnego przewidzianego w art. 33 u.p.e.a., jakim są zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Krąg przesłanek, na których można oprzeć zarzuty, jest ściśle określony w art. 33 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty, zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W niniejszej sprawie strona skarżąca zgłosiła zarzut wymieniony w art. 33 pkt 10 u.p.e.a., a zatem zarzut, którego podstawą może być niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Zdaniem Sądu twierdzenie strony skarżącej, iż tytuł wykonawczy na podstawie którego prowadzona była egzekucja, nie spełniał wymogów określonych w art. 27 par. 1 pkt 3 u.p.e.a. jest błędne. W ocenie Sądu I instancji, znajdujący się w aktach sprawy tytuł wykonawczy zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 27 par. 1 u.p.e.a. Zgodnie z art. 27 par. 1 pkt 3 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Jak stanowi natomiast art. 29 par. 2 zd. 1 u.p.e.a., jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 par. 1 i 2, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. W ocenie Sądu, analiza treści art. 27 par. 1 pkt 3 u.p.e.a. nie pozwala na stwierdzenie, że poprzez wskazanie podstawy prawnej obowiązku będącego przedmiotem egzekucji należy rozumieć wskazanie jednocześnie obiektu, który ma być remontowany, ani miejscowości, w której ten obiekt się znajduje. Skoro bowiem egzekwowany w niniejszej sprawie obowiązek wynikał z decyzji administracyjnej, za prawidłowe należało uznać stanowisko, iż powołanie jako podstawy prawnej obowiązku, samej tylko decyzji, spełniało wymóg określony w art. 27 par. 1 pkt 3 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy spełniał bowiem wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a., a przy tym obowiązek objęty tym tytułem podlegał egzekucji administracyjnej. A zatem zarzut naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a., zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie Wobec niezasadności zarzutu skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które sąd ma obowiązek badać z urzędu, rozpoznawaną skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.