III SA/Kr 1350/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi W. R. – G., E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego skargę oddala Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 03 października 2011r. znak [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2011r. znak [...] odmawiającą przyznania W. R. – G. i E. G. zasiłku celowego na pokrycie strat powstałych w wyniku występowania niekorzystnych warunków atmosferycznych na terenie Gminy. Jako podstawa prawna decyzji wskazany został art. 2, 3, 4, 8 i 40 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego: W dniu 25.05.2010r. E. G. wniósł o przyznanie zasiłku celowego w związku z poniesionymi na terenie jego posesji przy ul. A w K stratami w wyniku wystąpienia w maju i czerwcu 2010r. niekorzystnych warunków atmosferycznych. W sprawie zostały wydane następujące decyzje: Pierwsza decyzja Prezydenta Miasta znak Nr [...] z dnia [...] 2010 r. odmówiła przyznania E. G. świadczenia w formie zasiłku celowego w związku z poniesionymi stratami w wyniku wystąpienia w maju i czerwcu 2010 r. niekorzystnych warunków atmosferycznych. Po odwołaniu Kolegium uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] 2010 r., Nr [...] ponownie odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia. Kolegium uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ pierwszej instancji po raz trzeci rozpoznał sprawę decyzją z [...] 2010 r., Nr [...], przyznając E. G. pomoc w kwocie 1170,00 zł. Kolegium w wyniku rozpoznania odwołania kolejny raz uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym Prezydent wydał w dniu [...] 2011r. decyzję na podstawie art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, 8, 18 ust. 1 pkt 4, 22 pkt 1, art. 40 ust. 2, 106 i 109 ustawy o pomocy społecznej, odmawiając przyznania E. G. wnioskowanego zasiłku celowego na pokrycie strat powstałych w wyniku występowania niekorzystnych warunków atmosferycznych na terenie Gminy. Organ pierwszej instancji dokonał ustaleń i przeprowadził postępowanie wyjaśniające, z uwzględnieniem wytycznych Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wskazał w uzasadnieniu, że ocena popowodziowa budynków mieszkalnych i posesji E. G. położonych przy ul. A w K była przeprowadzana dwukrotnie: w dniu 25 maja 2010 r. i w dniu 26 lipca 2010 r. Obydwie oceny zostały podpisane przez skarżącego i wyraźnie na nich zaznaczono, że zalaniu nie uległa część mieszkalna budynku. E. G., dopiero podczas przesłuchiwania w dniu 16 maja 2011 r. co do ustalenia zakresu szkód powstałych w wyniku powodzi wskazał, że podczas powodzi w maju 2010 r. zostały zalane pomieszczenia mieszkalne niskiego parteru. W toku dalszego przesłuchiwania skarżący okazał pracownikom plan budynku mieszkalnego i podał, że na pomieszczenia niskiego parteru składały się pokój mieszkalny, mała sala wykładowa i że pomieszczenia te znajdują się powyżej poziomu piwnic o ok. l ,6 m i że zostały zalane do wysokości l m, podobnie jak pomieszczenia piwniczne, które również zostały zalane na wysokość l m. E. G. wskazał też, że w okresie powodzi dokonywał zmian systemu kanalizacji podwórkowej z indywidualnej na miejską, i że w trakcie tej zmiany kanalizacja została zatkana, a po jej przetkaniu nastąpiło ustabilizowanie poziomu wody na wysokości 30 cm w piwnicach, natomiast w pomieszczeniach obejmujących pokój i salę wykładową do poziomu ok. 60-80 cm. E. G. wskazał też, że podczas powodzi ucierpiała piwnica domu składająca się z czterech pomieszczeń obejmujących przedsionek, pomieszczenie znajdujące się po prawej i lewej stronie przedsionka oraz klatka schodowa, a także pomieszczenia znajdujące się na niskim parterze, tj. klatka schodowa, sala wykładowa i pokój, czyli pomieszczenia z osobnym wejściem. W piwnicy były użytkowane urządzenia, tj. kuchenka elektryczna, lodówka, pralka automatyczna i rzeczy te zostały wyniesione przed powodzią, ale uległy jednak zawilgoceniu a następnie oczyszczeniu. W czasie zalania w pomieszczeniach na niskim parterze znajdowały się i zostały uszkodzone: wykładzina dywanowa podłogowa położona na wylewce, leżanka, dwa fotele, jeden komputer stacjonarny i monitor, natomiast inne przedmioty udało się wynieść. Z kolei w sali wykładowej było 10 krzeseł i tablica, ale przedmioty te zostały wyczyszczone i są nadal użytkowane. Ponadto E. G. wskazał, że zalane piwnice były pokryte tynkiem, który po zejściu wody został skuty i wyrzucony do pojemników ZIKiT. Wstępne czynności wykonał skarżący samodzielnie, a następnie pomagał mu S. O. Według E. G. instalacja elektryczna w w/w pomieszczeniach częściowo nadtynkowa i częściowo podtynkowa była i jest nadal sprawna, ale uszkodzeniu uległa instalacja doprowadzająca energię do pomieszczeń gospodarczych biegnąca pod powierzchnią betonowego przejazdu na podwórko. Niemniej podał, że osoba, która wykonywała prace elektryczne przebywa poza granicami Polski. Wyjaśnił następnie, że w czasie powodzi były przerwy w dostawie energii elektrycznej i w związku z tym poniósł szkody w żywności, ale otrzymana dotychczas pomoc społeczna zrekompensowała mu poniesione szkody w żywności i lekach. Następnie E. G. w czasie przesłuchania w dniu 16 maja 2011 r. zeznał, że w ramach ubezpieczenia budynku mieszkalnego uzyskał odszkodowanie w kwocie 750,00 zł a w ramach ubezpieczenia działalności gospodarczej uzyskał 650,00 zł. Z kolei w czasie zaprotokołowanej rozmowy z Kierownikiem MOPS w dniu 18 lipca 2011 r. E. G. wyjaśnił, że od ubezpieczyciela otrzymał pomoc w kwocie 1500,00 zł i że prowadzi w zakresie wysokości odszkodowania postępowanie sądowe przeciwko PZU. Ponadto poinformował, że w wyniku powodzi uszkodzeniu uległy fundamenty budynku, są one zagrożone, wymagają wzmocnienia, przeciekają i że woda dostaje się do pomieszczeń piwnicznych. Nie dostarczył jednak dokumentacji remontowej, ostatecznie podając, że sprawa remontu nie ma związku z powodzią. Następnie organ w dniu 17 maja 2011 r. przesłuchał M. S., bezpośredniego sąsiada skarżącego. Oświadczył on, że jego posesja bezpośrednio sąsiaduje z posesją skarżącego i że w maju i czerwcu 2010 r. nie uległa ona zalaniu w żadnym stopniu, również w części piwnicznej budynku nie było wody, a dom jego leży na tym samym poziomie co dom E. G. M. S. oświadczył również, że nie dostrzegł żeby M. G. w okresie okołopowodziowym przeprowadzał zmiany związane z podłączeniem kanalizacji. Ponadto podał, że posesja skarżącego była odgrodzona od zalania wysokim murem. Dlatego była zabezpieczona na wypadek zalania, zaś poza murem była woda maksymalnie sięgająca poziomu 2 m, jednak sięgała poniżej posesji E. G. i dlatego nie mogło dojść do zalania posesji skarżącego. W toku dalszego przesłuchania M. S. oświadczył, że w okolicy domu E. G. w okresie powodziowym nie było żadnego gruzu, jak również nie słyszał odgłosu skuwanego tynku, nie widział też żadnych przedmiotów, które były wynoszone przez skarżącego z domu, żadnych mebli, wykładzin, foteli, o czym zeznawał skarżący w przesłuchaniu w dniu 16 maja 2011 r. Potwierdził jedynie podniesioną przez E. G. kwestię dotyczącą przerw w dostawie prądu, określając, że były to przerwy ok. 2-3 dniowe. Organ pierwszej instancji przesłuchał również kolejnego świadka, tj. B. M., przebywającego w trakcie wizji lokalnej w dniu 25.05.2011r. na terenie w/w posesji, który oświadczył, że podczas powodzi z maja 2010 r. był obecny na terenie ul. A i podał, że posesja E. G. nie mogła zostać zalana wodą powodziową, ponieważ posesja ta znajdowała się na wysokości ok. 0.5 m nad poziomem zalania, więc nie było możliwości aby woda dostała się do pomieszczeń skarżącego. Doszło natomiast do zalania niżej położonych posesji. Ponadto organ pierwszej instancji przeprowadził dalsze postępowanie dowodowe, w którym m.in. uzyskał pismo Zarządu Infrastruktury Komunikacji i Transportu z dnia 18 maja 2011 r. informujące, że w pasie drogowym przy ul. A w K nie ustanawiano kontenera lecz przeprowadzano akcję wywozu rzeczy popowodziowych z terenów objętych powodzią. Z uzyskanego od Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z dnia 26 maja 2011 r. pisma wynika brak informacji o zmianach w kanalizacji przeprowadzanych w okresie okołopowodziowym w budynku przy ul. A. Z pisma Administracji Domów [...] z dnia l czerwca 2011 r. wynika z kolei, że w maju 2010 r. nie zostały zalane tereny bezpośrednio sąsiadujące z posesją E. G., tj. tereny przy ul. A 2A i 2 B. Z także uzyskanego w trakcie postępowania dowodowego pisma [...] Energia S. A. z dnia 25 lipca 2011 r. wynika, że w maju 2010 r. miały miejsce zakłócenia w dostawie prądu w związku z wystąpieniem niekorzystnych warunków atmosferycznych. Z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 sierpnia 2011 r. wynika natomiast brak możliwości przeprowadzenia czynności kontrolnych dotyczących stanu technicznego budynku należącego do E. G. z powodu nieudostępnienia pomieszczeń budynku do czynności kontrolnych przez niego. Jedynie na podstawie oględzin zewnętrznych pracownicy PINB nie stwierdzili śladów uszkodzeń na dachu, na elewacji budynku, okien, cokołu z płytek ceramicznych oraz drzwi wejściowych, zaś chodnik wokół budynku uznano za stabilny bez zapadnięć. Ponowne czynności kontrolne pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego zostały wyznaczone na dzień 25 sierpnia 2011 r., ale E. G. nie wyraził zgody na udostępnienie budynku w/w pracownikom. Dokonując oceny powyższego materiału dowodowego organ pierwszej instancji uznał, że zeznania świadka M. S., bezpośredniego sąsiada E. G. zasługują na uwzględnienie, ponieważ są spójne i zawierają informacje potwierdzone przez kolejnego świadka, tj. S. M. o braku zalania posesji skarżącego przy ul. A w K w maju 2010 r. Za niewiarygodne uznano zeznania E. G. dotyczące faktu zalania posesji w maju 2010 r. i pomieszczeń mieszkalnych oraz wysokości zalania. Uznano, że twierdzenia E. G. złożone w dniu 16 maja 2011 r. o tym, że przyczyną tego, że nie zgłosił faktu zalania pomieszczeń mieszkalnych przy wykonywaniu pierwszej oceny powodziowej w dniu 25 maja 2010 r. było jego zapomnienie i roztargnienie są nieprawdziwe i są celowym działaniem skarżącego nie pozwalającym na bezpośrednią ocenę tych pomieszczeń w chwili zdarzenia. Ustalono również, że nieprawdziwe są oświadczenia skarżącego o skuwaniu tynków w piwnicach swojego domu w okresie powodziowym i wyrzucanie tynku do pojemników Zarządu Infrastruktury i Transportu, bo przeczą tym twierdzeniom zeznania świadka M. S., pismo ZIKIT z 18 maja 2011 r., a także pośrednio zdjęcia przedstawione przez skarżącego przedstawiające nieotynkowane ściany piwnic, bez śladów skuwania tynku. Za niewiarygodne uznano twierdzenia skarżącego o tym, że w okresie powodziowym z mieszkania przy ul. A w K wynoszone były przedmioty wyposażenia domowego i meble. Organ pierwszej instancji, doszedł do przekonania, że w wyniku zalania podczas przerwania obwałowań portu [...] w dniu 19 maja 2010 r. posesja E. G. położona przy ul. A w K nie uległa zalaniu, zatem skarżący nie poniósł rzeczywistej straty w budynku mieszkalnym, zaś ewentualne podmoknięcie piwnic na wysokość 2 cm nie było związane z zalaniem, ale jest częstym zjawiskiem w sytuacji silnych opadów deszczu. Zatem sytuacja taka nie spowodowała zaistnienia po stronie E. G. trudnej sytuacji bytowej i braku możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych, o których mowa w art. 3 ust. l ustawy o pomocy społecznej, a które są niezbędnym warunkiem dla przyznania pomocy. Odwołując się od powyższej decyzji W. R. – G. i E. G. podnieśli, że odmówili udostępnienia budynku Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego z powodów, które zostały opisane w piśmie z 3 sierpnia 2011 r. (pkt 13 i 14). Wyjaśnili, że ewentualne mylenie faktów przez E. G. co do okoliczności zalania mieszkania nie wynikało z chęci wprowadzenia w błąd pracowników MOPSu, ale z powodu poważnej choroby, której fakt opisuje opinia sądowo-lekarska z 11 lutego 2010 r. Z przedmiotowej opinii wynika, że skarżący cierpi w szczególności na nadciśnienie tętnicze, chorobę niedokrwienną oraz naczyniaka pnia mózgu. Schorzenia powyższe powodują ograniczenie percepcji i pamięci. Zarzucili przy tym, że organy pomocy społecznej pomimo wiedzy o złym stanie zdrowia fizycznego i psychicznego E. G. nie udzieliły mu pomocy psychologicznej. Wnieśli tym samym o ponowne rozpoznanie sprawy i załatwienie jej zgodnie z wnioskiem. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisaną na wstępie decyzję, podzielając w całości ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji. Organ podał, że istotą rozstrzygnięcia w przedmiocie zasiłku celowego dla skarżących na pokrycie strat powstałych w wyniku występowania niekorzystnych warunków atmosferycznych n terenie Gminy jest ustalenie czy w miejscu zamieszkania skarżących przy ul. A w K w maju i czerwcu 2010r. miała miejsce powódź i czy ewentualnie w wyniku tego zdarzenia skarżący ponieśli rzeczywiste straty. Należało ustalić czy ewentualne podmoknięcie piwnic na wysokość 0,02 m czy było związane z zalaniem czy jest częstym zjawiskiem silnych deszczy. Organ dokonując analizy całokształtu zgromadzonego materiału doszedł do przekonania, że posesja skarżących nie uległa zalaniu w wyniku powodzi a podmoknięcie było efektem częstych deszczy. Stąd organ odwoławczy, w sposób tożsamy z organem pierwszej instancji nie uznał sytuacji skarżących za trudną sytuację bytową, w której nie ma możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych a które to przesłanki są niezbędnymi warunkami do przyznania pomocy w formie zasiłku. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego stała się przedmiotem skargi W. R. – G. i E. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucali decyzji naruszenie art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów administracji publicznej i niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie przepisów postępowania a to art. 75 k.p.a., 77 k.p.a., poprzez niepopełnienie obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało naruszeniem zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a, naruszenie swobodnej oceny dowodów, tj. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny zebranych dowodów w sposób dowolny, bez uwzględnienia reguł tej oceny, a to m.in. przez błędne przyjęcie, że organ administracji orzekający o odmowie przyznania E. G. zasiłku celowego na pokrycie strat powstałych w wyniku występowania niekorzystnych warunków atmosferycznych w sposób jednoznaczny ocenił cały materiał dowodowy i odniesienie się wyłącznie do ustaleń tego organu bez przeprowadzenia własnej oceny całości materiału dowodowego i całokształtu okoliczności faktycznych, naruszenie art. 100 ust. l ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej poprzez naruszenie w postępowaniu w sprawie świadczeń z pomocy społecznej zasady kierowania się przede wszystkim dobrem osób korzystających z tej pomocy. Z uwagi na te zarzuty skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie zasiłku celowego lub o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie posiada natomiast kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z przepisem 134 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu uzasadniającym uchylenie bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Przedmiotem niniejszej sprawy jest przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego, a zatem podstawą materialnoprawną rozstrzygnięć administracyjnych podjętych w badanej sprawie były przepisy ustawy pomocy społecznej. Zgodnie z art. 40 ust. 2 i 3 u.p.s., zasiłek celowy specjalny może być przyznany osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi. Użyty w tym przepisie wyraz "może" wskazuje na charakter uznaniowy rozstrzygnięć wydawanych na jego podstawie. Nie oznacza to jednak, że organ administracji może podejmować decyzję w sposób całkowicie dowolny, gdyż jest on związany przepisami kodeksu postępowania administracyjnego w tym art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a., jak również przepisami ustawy o pomocy społecznej. Uznanie administracyjne oznacza prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz finansowych możliwości ośrodków pomocy społecznej. Uznanie administracyjne w niniejszej sprawie obejmuje ocenę warunków uzasadniających przyznanie pomocy, jednakże wstępnym i decydującym warunkiem podjęcia decyzji w tym zakresie jest zaistnienie przesłanki w postaci straty w wyniku klęski żywiołowej. Wydając decyzję uznaniową organy administracji publicznej powinny brać pod uwagę i stosować przepisy, które określają cel danej regulacji ustawowej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s. i art. 3 ust. 1 u.p.s. zasadniczym celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W ramach regulacji tej ustawy wspiera się osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, zaś rodzaj, rozmiar i forma świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin wnioskujących o pomoc powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Podkreślić nadto należy, że w wypadku decyzji uznaniowej na organach pomocy społecznej ciąży obowiązek szczególnej dbałości o uwzględnienie słusznego interesu obywatela oraz dokładne ustalenie stanu faktycznego, co z kolei powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w wyczerpującym uzasadnieniu rozstrzygnięcia, jakie zostanie wydane. Tylko w ten sposób organ administracji publicznej może uchylić się od zarzutu dowolności (arbitralności) podjętej decyzji. Ze względu na powyższe zadaniem Sądu jest zbadanie, czy zakres uznania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie został przez organy przekroczony, a także, czy w sposób należyty i poddający się weryfikacji uzasadniono orzeczenie o odmowie przyznania E. G. zasiłku celowego na pokrycie strat powstałych w wyniku występowania niekorzystnych warunków atmosferycznych na terenie Gminy. Stosownie bowiem do przepisów ustawy o pomocy społecznej, które regulują tryb przyznawania zasiłków celowych, organ przy udzielaniu przedmiotowej pomocy kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi na gruncie tej ustawy dotyczącymi wymogu dostosowania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy (art. 3 ust. 3). Podkreślenia wymaga, że powyższe okoliczności powinny być starannie i szczegółowo sprawdzone przez orzekające organy. Bezspornym jest, że pomoc udzielana osobom poszkodowanym w związku z powodziami, jakie nawiedziły Polskę w maju i czerwcu 2010 r. mieści się w możliwościach pomocy społecznej, gdyż na ten cel przeznaczone zostały stosowne środki pochodzące z budżetu państwa. Jednocześnie należy podnieść, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a., organy administracji publicznej w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten ustanawia zarazem dla organów obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Natomiast zabezpieczeniem realizacji opisanej powyżej zasady jest szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., ustanawiające dla organów administracji publicznej obowiązek zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego oraz właściwej jego oceny. Z całokształtu materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie wynika w ocenie Sądu, iż organy obu instancji sprostały wymaganiom powyższym. Podkreślić należy przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji szczegółowego postępowania wyjaśniającego. Wprawdzie organ ten wydał czwartą z kolei decyzję w przedmiocie zasiłku celowego dla E. G., niemniej decyzja ta uwzględniła w ocenie Sądu wszelkie wytyczne Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do mającego być przeprowadzonym postępowania wyjaśniającego. W szczególności organ dokonał oględzin budynku skarżącego, przesłuchał strony postępowania oraz świadków. Uzyskał dokumentację, która weryfikowała treść wyjaśnień strony oraz zeznań świadków. Postępowanie przeprowadzono zgodnie z zasadami wyrażonymi w rozdziale czwartym działu II Kodeksu postępowania administracyjnego "Dowody". Jeśli chodzi o organ drugiej instancji dokonał on wyczerpującej w ocenie Sądu analizy materiału dowodowego i nie zachodziła w świetle już zgromadzonego materiału dowodowego konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego na podstawie art. 136 kpa. Zasadnie orzekające w sprawie organy uznały, że na terenie posesji skarżących nie miała miejsca klęska żywiołowa powodująca straty, wobec których kosztów usunięcia skarżący musieliby się uciekać do środków pomocy społecznej. Na fakt ten wskazuje konfrontacja wyjaśnień E. G. z zeznaniami świadków i dokumentacja organów Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu, Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji, Administracji Domów Mieszkalnych [...] i [...] Energia SA, do których zwracał się organ pierwszej instancji o wskazanie istotnych okoliczności mających miejsce w maju czy czerwcu 2010 r. Konfrontacja ta wykazała szereg nieścisłości w wyjaśnieniach skarżącego działających na jego niekorzyść w tym znaczeniu, że dowiodła, iż nie jest on osobą w trudnej sytuacji życiowej w rozumieniu art. 2 ustawy o pomocy społecznej. Art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej stanowi bowiem, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę W. R.– G. i E. G.