II OSK 2850/12

Dnia 23 kwietnia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia NSA Jolanta Rudnicka /spr./ sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 197/12 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] października 2011r.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. kwotę 1030 (słownie: tysiąc trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 197/12 oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku G. Ł. - Poradnia Lekarza Rodzinnego, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemną częścią garażową na działce nr ewid. [...] obręb [...], przy ul. [...] w K.. Odwołania od powyższej decyzji złożyły: Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy [...] w K., Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K. oraz Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy [...] w K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że dla terenu, w zasięgu którego położona jest nieruchomość, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prezydent Miasta K. przeprowadził analizę funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu i ustalił, iż w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna stanowiąca o kontynuacji funkcji. Sporządzona analiza potwierdziła łączne wypełnienie wszystkich warunków art. 61 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W ramach wymagań w zakresie warunków kształtowania ładu przestrzennego, w analizowanej decyzji określono: linię zabudowy - w granicach terenu inwestycji oznaczonych literami ABCD-A; wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy - do 0,23 i co najmniej 25% powierzchni biologicznie czynnej; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (południowo-zachodniej) - do 12,6/m/, szerokość elewacji frontowej (południowo -zachodniej tj. od strony wjazdu na teren inwestycji w granicach oznaczonych literami ABCD-A poprzez działkę nr ewid. [...]) - do 18,0/m/, z tolerancją do 20%; geometrię dachu - dach płaski. Organ odwoławczy podkreślił, że ustalone parametry znajdują potwierdzenie w sporządzonej prawidłowo analizie funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów. Odnosząc się do treści odwołania Kolegium stwierdziło, że niezasadne są zarzuty dotyczące braku dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. Z treści punktu 2.4 uzasadnienia decyzji I instancji wynika, że obsługę komunikacyjną terenu inwestycji przewidziano z ul. [...] poprzez dz. nr ewid[...] (uż. dr.) i część działki nr ewid. [...] (pasem szerokości 3,0/m) zgodnie z zapisem zawartym w akcie notarialnym z dnia 25 września 2009 r. i załączoną mapą stanowiącą jego cześć. Zapisy ww. aktu wskazują, że w księdze wieczystej prowadzonej dla działki nr ewid. [...] wpisane jest uprawnienie polegające na służebności gruntowej tj. prawie przejazdu i przechodu przez działkę nr ewid. [...], na rzecz każdorazowego właściciela działki nr [...], biegnącą pasem szerokości trzech metrów, od drogi wewnętrznej oznaczonej jako działka [...] wzdłuż granicy działki nr [...] do działki [...]. Stosownie do treści załączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów działka nr ewid. [...] to jednocześnie nieruchomość przy ul. [...]. Zatem, wobec powyższych ustaleń dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej jest bezsporny. Organ dodał, że za wystarczające do przyjęcia, iż działka ma dostęp do drogi publicznej uznać należy sam fakt położenia nieruchomości przy drodze wewnętrznej. Bezpodstawny jest, zdaniem Kolegium zarzut, iż granice terenu inwestycji wskazane na załączniku graficznym nie pokrywają się z zasięgiem infrastruktury przewidzianej dla planowanej inwestycji. Bezsprzeczne jest, iż inwestor posiada zapewnienia dostawców mediów o możliwości przyłączenia do sieci, co potwierdzają także strony odwołujące się. Zarzut nie zbadania możliwości bezpośredniego przyłączenia mediów z sieci miejskiej do projektowanego obiektu, dotyczy etapu pozwolenia na budowę. Kolegium podkreśliło, że decyzja Prezydenta Miasta K. nie rozstrzyga w zakresie budowy przyłączy infrastruktury technicznej z sieci głównych. Natomiast badanie czy inwestor posiada zgody właścicieli terenów przez które planuje zrealizować przyłącza: wodociągowe, kanalizacyjne, elektroenergetyczne itd., nastąpi w odrębnym postępowaniu, w organie architektoniczno-budowlanym. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem dotyczącym błędnego ustalenia frontu działki, bowiem organ I instancji prawidłowo za front działki uznał południowo-zachodnią granicę terenu inwestycji, od strony której przewidziano główny wjazd i wejście na działkę, a nastąpiło to od strony wjazdu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ulicy [...] w K., zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Na wstępie Sąd podniósł, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ponadto w skardze nie znalazły się żadne zarzuty dotyczące wadliwych bądź niekompletnych ustaleń faktycznych. Dlatego organy administracji zasadnie orzekały w oparciu o tak ustalony stan faktyczny. Zdaniem Sądu decyzja ustalająca warunki zabudowy zawiera wszystkie elementy ustawowe, o jakich mowa w art. 63 ust. 2 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W sprawie zostały również łącznie spełnione warunki o jakich mowa w przytoczonym art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu. Wykazała to analiza przeprowadzona w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164/03 poz. 1588) wyniki analizy w formie graficznej i tekstowej ujęte zostały w załącznikach do decyzji, stosownie do treści § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia. Sąd podkreślił, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi dla inwestora jedynie ogólną informację, iż możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na terenie objętym wnioskiem i w żadnym razie nie przesądza ona o tym, że inwestor dostanie pozwolenie na budowę planowanej inwestycji. Decyzja ta wytycza bowiem jedynie podstawowe kierunki projektowanej inwestycji bez konkretnych ustaleń architektonicznych i technicznych, których uszczegółowienie następuje na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Powyższe oznacza, że wskazane w skardze kwestie dotyczące naturalnego oświetlenia budynków bądź naruszenia przepisów przeciwpożarowych są przedwczesne na tym etapie postępowania. W uzupełnieniu argumentacji zaprezentowanej przez organ w zaskarżonej decyzji, Sąd wskazał ponadto, że na etapie ustalania warunków zabudowy badany jest jedynie dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej. Z treści decyzji organu I i II instancji wynika, że sposób zapewnienia komunikacji terenu inwestycji z drogą publiczną, jaki przewidziany został w decyzji lokalizacyjnej, odpowiada prawu, a skoro tak to organ nie miał obowiązku dokonania analizy, czy dostęp ten spełnia warunki określone przepisach przeciwpożarowych oraz uzależniania od wyników takiej oceny pozytywnego, czy też negatywnego rozstrzygnięcia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Nie można również uznać w ocenie Sądu, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w kwestii uzbrojenia terenu inwestycji. Z art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu wynika, że warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Bezspornym jest, że inwestor uzyskał niezbędne zapewnienia, od uprawnionych organów, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z planowanej inwestycji. Wobec spełnienia wymogu ustawowego prawidłowo organ wydał decyzję lokalizacyjną. Co do zarzutu naruszenia interesu osób trzecich Sąd wskazał, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta zakresem regulacji prawa budowlanego. Ochrona taka może dotyczyć tylko tych kwestii, które są przedmiotem regulacji decyzji o warunkach zabudowy, a jej zakres nie może być szerszy niż przedmiot tej decyzji. Tymczasem, ze skargi wynika, że jej autor tego naruszenia upatruje w kwestii dostępu światła dziennego, a zatem kwestii, która będzie badana na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, co również czyni ten zarzut niezasadnym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ulicy [...] w K., podnosząc zarzuty: 1. naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: a) art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, że projektowane uzbrojenie terenu nastąpiło z uwzględnieniem ust. 5 i jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, b) § 12 pkt. 9 i § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U.09.124.1030) w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nie wzięcie pod uwagę, że niemożliwe jest zapewnienie drogi do nieruchomości, która musi spełniać wymogi drogi pożarowej i przy takich budynkach powinna wynosić co najmniej 4 metry oraz przejazdu bez cofania lub placu manewrowego o wymiarach 20 m x 20 m. 2) naruszenia przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niedostrzeżenie przez Sąd, że zaskarżona decyzja została wydana wskutek dowolnej i nieprawidłowej oceny materiału dowodowego a w szczególności przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżąca kasacyjnie upatruje w tym, że Sąd nie wziął pod uwagę, iż uzbrojenie terenu winno zaspokajać potrzeby zamierzenia budowlanego określonego przez wnioskodawcę. Uzyskanie samej promesy zawarcia umów na dostarczanie niektórych mediów nie spełnia tego wymogu. Ponadto, w ocenie skarżącej kasacyjnie, Sąd błędnie ocenił, że w niniejszej sprawie można mówić o dostępie zamierzonej inwestycji do drogi publicznej. Organ przy ustaleniu warunków zabudowy powinien wziąć pod uwagę zgodność realizacji inwestycji z przepisami odrębnymi. Stosownie zaś do przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, minimalna szerokość drogi pożarowej winna przy budynku, który ma być wybudowany musi wynosić przynajmniej 4 metry. Nie wzięto pod uwagę również wymagań, jakie stawia rozporządzenie drogom pożarowym, co do zapewnienia przejazdu bez cofania lub istnienia placu manewrowego o wymiarach 20 m x 20 m. Tym samym działka przeznaczona na omawianą inwestycję nie jest działką budowlaną dla takiego zamierzenia. Nie posiada ona bowiem dostępu do drogi publicznej, a zatem, jeżeli inwestor uzyska pozwolenie na budowę i użytkowanie obiektu, będzie jeździł po terenie skarżących, naruszając ich własność. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Stosownie do art.183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. t.j. 2012, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej, jako " p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności, o których mowa w §2 powołanego przepisu, co oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał sprawę w granicach podstaw i zarzutów powołanych w skardze kasacyjnej. W skardze kasacyjnej, powołując się na obie podstawy określone w art.174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a podniesiono zarówno zarzuty naruszenia norm prawa materialnego, jak też wskazano na uchybienia przepisom postępowania. W ramach podstawy określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie art.145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art.75 , art.77 § 1 i art.80 k.p.a. Jednakże naruszenie wskazanych przepisów, jest w rozpoznawanej sprawie, wynikiem naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej norm prawa materialnego. Przed przystąpieniem do oceny zasadności zarzutów naruszenia norm prawa materialnego należy przypomnieć, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art.61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. t.j. 2012, poz. 647 ze zm.). Jednym z tych warunków, określonym w punkcie 2 wskazanego przepisu, jest wymóg aby teren miał dostęp do drogi publicznej. Zgodnie z art.2 pkt 14 wskazanej ustawy pod pojęciem dostępu do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Jak zatem wynika z przytoczonego przepisu służebność drogowa musi być odpowiednia. To, czy służebność jest odpowiednia należy ocenić mając na względzie planowaną zabudowę. Czy, skoro została już ustanowiona służebność, spełnia ona warunki pozwalające na realizację dostępu do drogi publicznej. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z aktu notarialnego załączonego do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, została ustanowiona służebność gruntowa nieodpłatna i na czas nieoznaczony, polegająca na prawie przechodu i przejazdu przez działkę nr [...] na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...] biegnąca pasem trzech metrów wzdłuż granicy działki nr [...] do działki [...]. Wymaga zwrócenia uwagi, że służebność gruntowa, zgodnie z art.285 §1 kodeksu cywilnego to obciążenie nieruchomości na rzecz właściciela innej nieruchomości prawem, którego treść polega na tym, że właściciel nieruchomości władnącej może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej. Służebność gruntowa jest prawem związanym z nieruchomością, a ustanawia się ją w określonym celu. W rozpoznawanej sprawie służebność przechodu i przejazdu do działki nr [...] została ustanowiona, jak wynika z pism skarżącej Wspólnoty, niekwestionowanych przez wnioskodawcę, celem umożliwienia dojścia i dojazdu do terenu między budynkami trzech Wspólnot Mieszkaniowych, na którym znajdował się plac zabaw dla dzieci i dlatego oznaczona została jako pas trzech metrów. Należało zatem rozważyć, czy tak określona służebność jest odpowiednia - w rozumieniu art.2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - dla obsługi wielorodzinnego, kilkukondygnacyjnego budynku mieszkalnego z podziemnymi garażami. Tym samym, czy taka służebność, już ustanowiona, umożliwia realizację dostępu do drogi publicznej. Czy można tym sam uznać, że spełniony jest warunek dostępu terenu do drogi publicznej, o którym mowa wart.61 ust.1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na brak poczynienia rozważań przez Prezydenta Miasta K. dotyczących omawianej kwestii zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2010 r., którą uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2008 r. Kolegium zaleciło wówczas zbadanie, czy służebność tak ustanowiona jest odpowiednia na tyle, aby zapewnić komunikację do inwestycji, której dotyczyła decyzja o warunkach zabudowy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ tej okoliczności jednak nie rozważył poprzedzając na stwierdzeniu, że " wystarczające do przyjęcia, że działka ma dostęp do drogi publicznej jest sam fakt położenia przy drodze wewnętrznej". Zgodnie z art.8 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz.U. t.j. 2013, poz. 260 ze zm.) drogą wewnętrzną są drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg. W aktach sprawy znajdują się mapy, z których jednoznacznie wynika, że droga wewnętrzna przebiega od ul. [...] do granic działki nr [...]. Tym samym działka nr [...] nie ma dostępu do drogi wewnętrznej. Należało zatem rozważyć kwestię, czy ustanowiona służebność jest odpowiednia, aby można uznać, że teren ma dostęp do drogi publicznej. Nie bez znaczenia są podnoszone w skardze kasacyjnej argumenty, że przy rozważaniu, czy służebność jest odpowiednia należy mieć na uwadze wskazane przez skarżącą Wspólnotę przepisy określające wymogi, które muszą być spełnione, aby uznać, że zapewniona jest komunikacja do terenu, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy. Tym samym wobec uznania, że tak oznaczona, już ustanowiona służebność nie zapewnia komunikacji z terenem, na którym planowana jest inwestycja, nie spełnia także wymogu dostępu do drogi publicznej. Celem unormowania zawartego w art.61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zapewnienie rzeczywistego, realnego dostępu do drogi publicznej, zaś możliwość pośredniego dostępu do drogi publicznej powinna być prawnie uregulowana i zapewniać terenowi inwestycji realny i trwały dostęp do dogi publicznej. Źródłem takiego dostępu może być służebność gruntowa, lecz musi to być służebność odpowiednia. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można uznać za spełnionej przesłanki określonej w art.61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co zdecydowało o uwzględnieniu skargi kasacyjnej. Odnośnie do zarzutu naruszenia art.61 ust.1 pkt 3 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazać trzeba, że w myśl wymienionego przepisu do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest istnienie rzeczywistego lub projektowanego uzbrojenia terenu wystarczającego do danego zamierzenia. Pojęcie uzbrojenia terenu zostało zdefiniowane przez odniesienie się ustawodawcy w art.2 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do art.143 ust.2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Uzbrojenie terenu, w myśl powołanej regulacji, oznacza urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, telekomunikacyjne wybudowane nad ziemią, na ziemi albo pod ziemią niezbędne do funkcjonowania zamierzenia inwestycyjnego, zgodnie z jego sposobem użytkowania i przeznaczeniem. Warunek uzbrojenia terenu uznaje się za spełniony, zgodnie z art.61 ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdy wykonanie niezbędnych elementów infrastruktury zostanie zagwarantowane w drodze umowy między właściwą jednostką a inwestorem. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się zapewnienia dostawców mediów o możliwości przyłączenia do sieci. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na zasadność zarzutów naruszenia norm prawa materialnego skorzystał z dyspozycji art.188 p.p.s.a i uchylając zaskarżony wyrok rozpoznał skargę, a uznając ją za uzasadnioną z wyżej opisanych względów, uchylił wydane w sprawie decyzje. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.