II SA/Ke 198/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 roku sprawy ze skargi R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] podjętą w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji pn. "Zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na stację demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, na stację napraw pojazdów oraz budowa placów magazynowych wraz z kanalizacją ścieków deszczowych na działce nr ewid. 616/1 ark. 2 w miejscowości Z., gmina S." i w to miejsce orzekło o odmowie określenia na wniosek R. R. środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację w/w inwestycji. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 27.01.2010r. R. R. wniósł o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji inwestycji polegającej na budowie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, przetwarzaniu odpadów powstałych z tych pojazdów oraz budowie stacji napraw samochodów . Organ I instancji, po stwierdzeniu, że planowana inwestycja należy do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz uzyskaniu opinii sanitarnej i opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska , nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania inwestycji na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. W trakcie postępowania, przed sporządzeniem wymaganego raportu, inwestor zmienił zakres planowanego przedsięwzięcia, a następnie przedłożył raport oddziaływania na środowisko dla tak zmodyfikowanego przedsięwzięcia pn. "Zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na stację demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, na stację napraw pojazdów oraz budowa placów magazynowych wraz z kanalizacją ścieków deszczowych na działce ewid. nr 616/6 w miejscowości Z., gm. S.". Postanowieniem z dnia 17.06.2011r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. pozytywnie zaopiniował realizację w/w przedsięwzięcia, a postanowieniem z dnia 11.08.2011r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizację i określił warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia realizowanego przez R. R.. Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia [...] Wójt Gminy S. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji wnioskowanej inwestycji (w zmienionym przez inwestora zakresie). W uzasadnieniu wskazano m.in., że zgodnie z wymaganiami obowiązujących aktów prawnych i prawa miejscowego przedmiotowe przedsięwzięcie (zlokalizowane w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej) nie stoi w sprzeczności z regulacjami określonymi dla miejsca jego realizacji. W podstawie prawnej powołano art. 59 ust. 1 pkt 1, art. 64 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 72 ust. 1, 4, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1, art. 79 ust. 1, art. 78 oraz art. 82 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. Odwołanie od w/w rozstrzygnięcia złożyły R.W. i M.L. podnosząc, że planowana inwestycja zakłóci spokojne życie okolicznych mieszkańców, jako że pochodzące z niej opary, dymy z procesów spalania, jak również hałas będą docierały bezpośrednio do okien sąsiadów. W rezultacie zostaną zaburzone walory estetyczne okolicy i dojdzie do obniżenia wartości sąsiadujących z działką nr 616/1 nieruchomości odwołujących się stron. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , wydając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. opisaną na wstępie decyzję, zakwestionowało stanowisko organu I instancji w zakresie zgodności planowanej inwestycji – tak z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i z przepisami odrębnymi. W tym zakresie wskazano, że dla terenu lokalizacji przedsięwzięcia obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy S. wsi Z., uchwalony przez Radę Gminy w S. uchwałą Nr [...] z dnia [...], a planowana inwestycja (zakwalifikowana przez ustawodawcę jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko) doprowadzi do powstania niewątpliwie uciążliwego obiektu budowlanego – co pozostaje w sprzeczności z regulacją § 3 ust. 26 oraz § 23 ust. 4 tego planu. Jakkolwiek na działce 616/1 w Z. zlokalizowany jest budynek gospodarczy, to zmiana sposobu jego użytkowania na stację demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji i na stację napraw pojazdów będzie dalece odbiegać od dotychczasowego wykorzystania i spowoduje pewne uciążliwości dla środowiska, zwłaszcza dla gruntów sąsiednich. W tym zakresie organ wskazał, że procesowi demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji towarzyszyć będzie hałas, jak również z pojazdów tych usuwane będą różnego rodzaju substancje niebezpieczne stwarzające zagrożenie pożarowe i wybuchowe oraz zagrożenie dla środowiska. Omawiając w/w kwestie Kolegium zauważyło, że ustawa z dnia 4.03.2011r. o zmianie ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 73, poz. 390) złagodziła obecnie zakazy obowiązujące w strefie ochronnej "C" (w jakiej znajduje się działka nr ewid. 616/1). Tym niemniej zapisy w/w planu pozostały bez zmian. Niezależnie od powyższego organ II instancji wskazał, że zgodnie z przepisami obecnie obowiązującej ustawy z dnia 28.07.2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. nr 167, poz. 1399 ze zm.) w strefie ochronnej "C" zabrania się budowy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane - zakładów przemysłowych – za jaki to zakład uznano w niniejszej sprawie planowaną do realizacji stację demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji wraz ze stacją napraw i placami magazynowymi. Mając na uwadze wskazane nieprawidłowości Kolegium stwierdziło, że zakwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 80 ust. 2 w/w ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie [...], wobec czego uchylono to rozstrzygnięcie i orzeczono o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. R. zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie uregulowań m.p.z.p. Gminy S. wsi Z., art. 7, 8, 77, 107 § 3 oraz art. 138 § 3 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone postępowanie w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego w celu ustalenia koniecznych inwestycji, których wykonanie zabezpieczy środowisko przed jego negatywnymi skutkami – wobec zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia jako mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący, przytaczając art. 3 ust. 10 ustawy z dnia 20.01.2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. nr 25, poz. 202 ze zm.), podniósł, że czynności wykonywane w stacji demontażu pojazdów nie prowadzą do powstania jakiegokolwiek nowego produktu – wbrew definicji zakładu przemysłowego wprowadzonej ustawą z dnia 4.03.2011r. o zmianie ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej. W rezultacie nie sposób doszukać się w działalności zakładu demontażu pojazdów znamion zakładu przemysłowego. Wbrew ustaleniom Kolegium zakład demontażu pojazdów można zaliczyć do działalności mieszczącej się w pojęciu "usługi komercyjne służące zaspokojeniu potrzeb mieszkańców". Zdaniem strony decyzja organu II instancji nie zawiera merytorycznego uzasadnienia zakwestionowania przepisów ogólnych – które odnoszą się do zagadnień będących przedmiotem analizy kompetentnych instytucji w ramach postępowania prowadzonego przed organem I instancji, korzystnych dla inwestora. Końcowo R. R. wskazał, że planowana stacja demontażu samochodów spełnia wymogi określone ustawą o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, przyczyni się do selektywnego zagospodarowania materiałów pochodzących w wycofywanych z eksploatacji samochodów i nie jest szrotem – jak chcą zasugerować sąsiedzi, niezadowoleni z planowanej inwestycji z uwagi na ich partykularne interesy. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej w ustawą. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8.07.2010r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. Z przytoczonej regulacji bezspornie zatem wynika, że tryb postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – wymaganej zarówno dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jak i dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 1 ustawy) – uzależniony jest, poza wyjątkami określonymi w zdaniu drugim art. 80 ust. 2 ustawy, od podstawowego kryterium, jakim jest zgodność planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli został uchwalony. W rozpoznawanej sprawie R. R., po modyfikacjach pierwotnie złożonego wniosku z dnia 27.01.2010r., domagał się wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na stację demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, na stację napraw pojazdów oraz budowie placów magazynowych wraz z kanalizacją ścieków deszczowych na działce nr ewid. 616/1 w miejscowości Z., gmina S.. Uwzględniając zatem rodzaj inwestycji organy trafnie uznały, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie należy do inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – na podstawie § 2 ust. 1 pkt 39a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na dyspozycję § 4 obecnie obowiązującego rozporządzenia z dnia 9.11.2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), który stanowi, że do spraw wszczętych na wniosek złożony przed wejściem w życie nowego rozporządzenia (15.11.2010r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. Prawidłowe są również ustalenia organów, że na terenie, na którym inwestor planuje przedmiotową inwestycję, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy S. wsi Z., uchwalony przez Radę Gminy w S. uchwałą nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Województwa Świętokrzyskiego z dnia 17.10.2008r. nr 219, poz. 2925), zwany dalej m.p.z.p. Obowiązkiem organów obu instancji było zatem ustalenie zgodności przedmiotowej inwestycji z postanowieniami tego planu. W tym miejscu podnieść należy, że z tego obowiązku wywiązało się – stosownie do dyspozycji art. 7 i 77 § 1 k.p.a. – jedynie Samorządowe Kolegium Odwoławcze , jako że organ I instancji, ustalając środowiskowe uwarunkowania realizacji inwestycji, jedynie w sposób ogólny odniósł się do tej kwestii, wskazując że "lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie stoi w sprzeczności z regulacjami określonymi dla miejsca jego realizacji". Podkreślenia wymaga, że organ II instancji, rozpoznając odwołanie właścicieli nieruchomości sąsiadujących z działką nr 616/1, prawidłowo zauważył, że działka nr 616/1, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym w w/w m.p.z.p. symbolem 17RM/MN-7, dla którego jako przeznaczenie podstawowe określono zabudowę zagrodową, natomiast jako przeznaczenie uzupełniające i dopuszczalne usługi komercyjne i zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (§ 57 ust. 6 pkt 1 i 2 m.p.z.p.). Z kolei, jak wynika z zapisu § 3 ust. 26 m.p.z.p. przez "usługi komercyjne" należy rozumieć usługi finansowane ze środków niepublicznych, nastawione na zysk służące zaspokojeniu potrzeb ludności, będące w zarządzaniu osób fizycznych, spółek, przedsiębiorstw usługowych, itp. (należą do nich przede wszystkim usługi: handlu, gastronomii, rzemiosła, obiekty turystyczne, zamknięte urządzenia sportowe, niepubliczne urządzenia obsługi ludności, w tym prywatne gabinety lekarskie itp.). Mogą to być zarówno wbudowane obiekty mieszkaniowe jak i wolnostojące, z zastrzeżeniem, że negatywne oddziaływanie nie może wykraczać poza granice działki, chyba że ustalenia szczegółowe mówią inaczej. Dodatkowo, jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, sołectwo Z. zlokalizowane jest w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej, w związku z czym dla tego terenu obowiązują następujące zakazy ustanowione w § 23 ust. 4 m.p.z.p.: prowadzenia nieplanowego wyrębu drzew, prowadzenia działań powodujących niekorzystną zmianę stosunków wodnych, lokalizacji nowych uciążliwych obiektów budowlanych i innych uciążliwych obiektów, w tym zakładów przemysłowych, z wyjątkiem infrastruktury technicznej i drogowej oraz gospodarki wodnej, jak również prowadzenia działań mających wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne lub właściwości lecznicze klimatu. Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, że planowane przedsięwzięcie pozostaje w sprzeczności z cyt. zapisami m.p.z.p. – co kwestionuje obecnie skarżący. Przechodząc do kontroli legalności decyzji organu odwoławczego w powyższym zakresie, przestawione w skardze zarzuty należy uznać za niezasadne. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że inwestycja polegająca na zmianie użytkowania budynku gospodarczego na stację demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, na stację napraw pojazdów oraz budowie placów magazynowych wraz z kanalizacją ścieków deszczowych jest sprzeczna z wymogami cyt. § 3 ust. 26 oraz § 23 ust. 4 m.p.z.p. – z następujących powodów: Po pierwsze, jak już to powyżej wykazano, przedmiotowa inwestycja, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 39a w/w rozporządzenia z dnia 9.11.2004r. zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego uzasadnionym jest stwierdzenie o jej uciążliwości, w tym dla sąsiednich gruntów – zwłaszcza jeżeli zważy się na hałas powstający podczas demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz niewątpliwe zagrożenia dla środowiska, jak również pożarowe i wybuchowe – ze względu na usuwanie z tych pojazdów substancji niebezpiecznych. Po drugie, mając na uwadze zapis § 23 ust. 4 m.p.z.p. stwierdzić należy, stosując rozumowanie a maiori ad minus (z większego na mniejsze), że skoro Rada Gminy S. uchwaliła zakaz lokalizacji nowych uciążliwych obiektów budowlanych, to tym samym zakazana jest również zmiana dotychczasowego sposobu użytkowania już istniejących obiektów na uciążliwy. Kolegium prawidłowo przy tym wskazało, że obecnie obowiązujące przepisy ustawy z dnia 28.07.2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. nr 167, poz. 1399) – w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 4.03.2011r. o zmianie ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 73, poz. 390) – łagodniej niż w poprzednim stanie prawnym regulują zakazy obowiązujące w strefie ochronnej "C", zabraniając budowy (w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane) zakładów przemysłowych (art. 38a ust. 3 ustawy z dnia 28.07.2005r.) – lecz już nie obiektów budowlanych mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Z tego też względu w złożonej skardze R. R. argumentuje, że stacja demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji nie jest zakładem przemysłowym. Okoliczność ta (abstrahując od kwalifikacji spornej inwestycji) nie ma jednakże znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jako że m.p.z.p. Gminy S. wsi Z. stanowi obowiązujący akt prawa miejscowego i z tego też względu organy administracji publicznej zobligowane były do orzekania o zgodności planowanego do realizacji przedsięwzięcia w oparciu o regulacje tego właśnie planu, który w § 23 ust. 4 ustanawia zakaz lokalizacji nowych uciążliwych obiektów budowlanych i innych uciążliwych obiektów – bezsprzecznie odnoszący się do planowanej inwestycji skarżącego. Niezależnie od powyższego nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem R. R., który powołując się na definicję zakładu przemysłowego, zawartą w art. 2 pkt 13 w/w ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, wskazuje że czynności wykonywane w stacji demontażu pojazdów nie prowadzą do powstania jakiegokolwiek nowego produktu. Jak wynika z powołanego przez stronę przepisu zakładem przemysłowym jest zespół budynków i urządzeń wraz z terenem, na którym prowadzi się działalność wytwórczą polegającą na przekształcaniu mechanicznym, fizycznym lub chemicznym materiału, substancji lub ich części składowych w nowy produkt. W tym miejscu należy przytoczyć – stosownie do art. 3 pkt 10 lit. a ustawy z dnia 20.01.2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2005r. nr 25, poz. 202 ze zm.) – odnoszącą się do planowanego przedsięwzięcia, definicję stacji demontażu, zgodnie z którą jest to zakład prowadzący przetwarzanie, w tym demontaż obejmujący następujące czynności: a) usunięcie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów, b) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, c) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. Niewątpliwie, w rezultacie opisanych wyżej czynności w stacji demontażu pojazdów następuje przekształcenie w sposób mechaniczny poddanego temu procesowi materiału – stanowiącego fizyczną i funkcjonalną całość samochodu oraz jego części składowych – w produkty nowe – z punktu widzenia ich późniejszego wykorzystania. Po wymontowaniu części te mogą zostać poddane procesom odzysku lub recyklingu, dla których to czynności – wobec pozyskania przedmiotowych części w wyniku demontażu – są nowym surowcem (produktem), podlegającym dalszemu przetwarzaniu. W rezultacie przytoczonych rozważań stwierdzić trzeba, że wydając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję reformatoryjną Kolegium prawidłowo zastosowało tryb określony w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – uchylając pozytywną dla inwestora decyzję organu I instancji i orzekając o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację wnioskowanej inwestycji. Nie budzi przy tym wątpliwości zabezpieczenie przez organ II instancji realizacji zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), jak również wyczerpujące wyjaśnienie przyczyn podjęcia decyzji, przedstawione w uzasadnieniu spełniającym wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Końcowo należy wyjaśnić skarżącemu, że wobec niezgodności planowanej inwestycji z przepisami obowiązującego m.p.z.p. zarówno dokonane w toku prowadzonego przed organem I instancji uzgodnienia, jak też sporządzony raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko nie mogły wpłynąć na pozytywne załatwienie jego wniosku. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.