II FZ 699/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del.) Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 393/12 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 20 września 2011 r., nr [...] w sprawie ze skargi L.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 14 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji samochodu postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 393/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 20 września 2011 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte postanowienie orzekające o odmowie zwolnienia spod egzekucji składniku majątku, tj. samochodu osobowego. Zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Nie rodzi po stronie adresata żadnych uprawnień, ani obowiązków, ponieważ nie ma ono przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Wstrzymanie wykonania dotyczy natomiast sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie. Zarzucił nieuwzględnienie przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł, że niezwolnienie spod egzekucji składnika jego majątku – tj. samochodu osobowego spowoduje, że pozostanie bez pracy i bez środków do życia. Samochód jest jedynym środkiem transportu umożliwiającym dojazd do pracy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływanej jako "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, ponieważ wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty odmowne, a w niniejszej sprawie zaskarżone do Sądu I instancji postanowienie do takich właśnie aktów należy, gdyż skarżącemu odmówiono zwolnienia spod egzekucji określonego składnika majątkowego. Nie można mówić o wykonaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu) /por. T. Woś - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005 r., s.295/. Nie wymaga przy tym bliższego uzasadnienia, że nawet gdyby w niniejszej sprawie Sąd I instancji uwzględnił wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia o odmowie zwolnienia spod egzekucji, to egzekucja nadal by trwała. Odmienną natomiast sprawą jest kwestia zgodności z prawem zaskarżonego do Sądu I instancji postanowienia, które będzie podlegało merytorycznej kontroli. W postępowaniu o ochronę tymczasową (o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia). Sąd I instancji nie mógł zatem badać prawidłowości postępowania egzekucyjnego, gdyż niweczyłoby to kontrolę sądową legalności zaskarżonego postanowienia. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.