II SA/Sz 299/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012r. sprawy ze skargi I. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej I. C. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 17 § 1, art. 18, art. 100 § 4, art. 102 § 1, § 2 i § 4 oraz art. 174 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 129, poz. 1444), odmówił byłym wspólnikom Spółki "A" tj. I.C. i D.S. przyznania wynagrodzenia za holowanie i dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], za okres [...]. W swoich rozważaniach organ wskazał, że nie było podstaw do przyznania wynagrodzenia za parkowanie za okres od [...] do dnia jego odbioru tj. [...], albowiem w tym okresie, z uwagi na likwidację spółki "A", faktyczne przechowywanie pojazdu marki [...] odbywało się przez spółkę "B". Wynagrodzenie nie przysługiwało również byłym wspólnikom za okres po zakończeniu umowy zawartej z policją o współdziałaniu, tj. od dnia [...] do dnia likwidacji spółki ([...]). W tych okolicznościach, istnienie stosunku dozoru miało miejsce jedynie od dnia usunięcia i rozpoczęcia parkowania pojazdu ([...]) do dnia wygaśnięcia umowy o współdziałaniu ([...]). Jednakże za ten okres wynagrodzenie jest nienależne, gdyż dozorca nie wywiązał się z obowiązków wynikających z przepisów prawa i umowy, o czym świadczy brak podjęcia działań w zakresie dochodzenia zapłaty od właściciela pojazdu, niepoinformowanie o ustaniu dozoru w związku z likwidacją spółki, nie wystąpienie w związku z likwidacją spółki o odbiór pojazdów z parkingu lub ustanowienie nowego dozorcy co do pojazdów nieodebranych, niewykazanie się należytą starannością przy przechowywaniu pojazdu. Od powyższego postanowienia zażalenie złożyła I.C. wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca zakwestionowała ustalenia dokonane przez organ I instancji stwierdzając, że nie znajdują one oparcia w rzeczywistości. Podkreśliła, że w okresie, gdy pojazd znajdował się na parkingu zarządzanym przez Spółkę "B" status dozorcy przysługiwał byłym wspólnikom spółki "A" i obejmował cały okres jego przechowywania. Odnosząc się do okresu [...] skarżąca wyjaśniła, że umowy z komendantem nie określały okresu czasu, w którym wspólnicy będą dozorcami. Z kolei co do okresu od dnia usunięcia do [...] I.C. zaznaczyła, że zgodnie z powszechnie obowiązującą wykładnią brak jest możliwości dochodzenia roszczeń przez przechowawcę pojazdu od jego właściciela na drodze cywilnoprawnej, a zawarte w umowie zapisy tej treści nie miały umocowania w prawie i jako sprzeczne z prawem nie obowiązywały. Ponadto strona zarzuciła organowi likwidacyjnemu naruszenie zasad postępowania wynikających z przepisów art. 7, art. 9 i art. 11 K.p.a. wskazując, że poprzez brak ze strony urzędu jakichkolwiek działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego, narażono ją na ewidentne straty. Przede wszystkim organ nie wyjaśnił stronie, na jakie argumenty będzie się powoływał, a jednocześnie wielokrotnie w trakcie przechowania wprowadzał stronę w błąd stosując różne interpretacje oraz wskazując fałszywą drogę postępowania. Końcowo skarżąca zarzuciła, że nieprawdziwe jest stwierdzenie organu, że przesłanki wymienione w art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji warunkują przyznanie wynagrodzenia za dozór. W jej ocenie przepis ten określa jedynie obowiązki dozorcy i brak jest w nim odwołania do wynagrodzenia. Rozpoznając sprawę na skutek wniesionego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), art. 18 i art. 102 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w związku z § 3 pkt 1 lit. b i c, § 4 ust. 1 pkt 3 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237), uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej odmowy przyznania wynagrodzenia za holowanie i orzekł o przyznaniu łącznie I.C. oraz D.S. wynagrodzenia w wysokości [...] zł, utrzymując w pozostałej części w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przytoczył stan faktyczny wskazując, że pismem z [...] (następnie uzupełnionym w dniu [...]) I.C. złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek o przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie oraz holowanie pojazdu [...] o numerze rejestracyjnym [...] od dnia [...] do dnia odbioru pojazdu z parkingu. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że podstawą holowania a następnie parkowania pojazdu, którego dotyczy wniosek, była umowa z [...] zawarta pomiędzy Komendantem Miejskim Policji a spółką "A", której była wspólnikiem, a która to spółka usunęła pojazd z drogi i następnie przechowywała go na parkingu strzeżonym. Na podstawie cennika będącego załącznikiem do wskazanej umowy zażądała za przechowywanie samochodu stawki [...] zł + VAT za dobę, a za usunięcie pojazdu [...] zł + VAT. W toku prowadzonego postępowania, D.S. oświadczył, że przyłącza się do sprawy jako strona, wyjaśniając, że od czasu rozwiązania spółki wszelkie należności przypadają wspólnikom w udziale po 50%. Z kolei I.C. precyzując wniosek - na żądanie organu – podała, iż nie obejmuje on zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Organ ustosunkowując się do złożonego wniosku wyjaśnił, że w myśl art. 102 § 2 u.p.e.a. dozorca może złożyć żądanie przyznania mu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia z drogi oraz wynagrodzenia za dozór. Mając na uwadze, wyjaśnienia I.C. zawarte w piśmie z [...] ograniczył zatem postępowania w trybie ww. unormowania tylko do przyznania wynagrodzenia za dozór oraz holowanie pojazdu za okres [...]. Dyrektor Izby Skarbowej przyznał rację stronie, iż dozorca nie miał możliwości dochodzenia powyższych należności na drodze cywilnej od właściciela pojazdu jednakże wskazał, że powyższy błędny zapis umowy nie miał wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Następnie organ zaznaczył, że w okresie między usunięciem pojazdu z drogi i umieszczenia na parkingu a odebraniem pojazdu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego spółka "A" została zlikwidowana w dniu [...], a po tym dniu posiadanie pojazdu będącego przedmiotem niniejszego postępowania objęła Spółka "B". Objęcie w przechowanie pojazdu [...] przez inny podmiot, wykluczyło by dozór sprawowany był indywidualnie przez byłych wspólników spółki. Powyższe znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym, gdyż skarżąca, jako prezes zarządu spółki "B" wystąpiła o przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu. W konsekwencji wspólnicy utracili z dniem [...] status dozorcy a co za tym idzie, również prawo do żądania wynagrodzenia za dozór, które w myśl art. 102 § 2 u.p.e.a. przysługuje wyłącznie dozorcy. Ponadto organ podniósł, że w piśmie z dnia [...] spółka poinformowała, że pojazd został przemieszczony na parking niestrzeżony. Takie działania naruszały obowiązujące wówczas przepisy art. 130a ust. 6 Prawo o ruchu drogowym oraz § 3 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 ze zm.), w myśl których pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym. Według Dyrektora Izby Skarbowej przemieszczenie pojazdu na parking niestrzeżony przesądza o zaprzestaniu dozoru nad pojazdem. Tak więc od dnia powiadomienia o przemieszczeniu pojazdu wynagrodzenie również nie przysługuje. Poza tym organ zauważył, że spółka naruszyła obowiązki ciążące na niej jako dozorcy wynikające z art. 102 § 1 u.p.e.a. co stanowiło podstawę odmowy pozytywnego załatwienia wniosku za okres [...]. Przede wszystkim nie wydała pojazdu na wezwanie organu likwidacyjnego oraz nie zawiadomiła organu egzekucyjnego o zamierzonej zmianie miejsca przechowania ruchomości. Okoliczność poinformowania o fakcie dokonanego przemieszczenia ruchomości, nie stanowiła o wykonaniu powyższego obowiązku. Spółka uchybiła również obowiązkowi przechowywania ruchomości z taką starannością, aby nie utraciła ona na wartości. Z opisu stanu pojazdu znajdującego się w protokole przekazania pojazdu do holowania i przejęcia na parking strzeżony z dnia [...] wynika, że pojazd był brudny, zarysowany, ze zbitym kloszem reflektora oraz lusterkiem. Natomiast w opinii technicznej sporządzonej w dniu [...] wskazano, iż pojazd miał zarówno braki elementów wyposażenia pokrywy komory silnika, drzwi nadwozia kontenerowego, zamków drzwi 4 szt, zderzaka przedniego, kratki wlotu powietrza, reflektorów, lamp przednich, kloszów lamp tylnych, koła kierownicy jak i uszkodzenia deski rozdzielczej, instalacji eklektycznej, elementów metalowych kabiny, podwozia i nadwozia, poszycia oblachowania zewnętrznego nadwozia, wyposażenia kabiny i zniszczenia powłoki lakierniczej. Według organu część uszkodzeń wynikała z warunków atmosferycznych na jakie narażony był pojazd, zaś część (np. brak koła) z niedochowania staranności przez dozorcę. Zdaniem Dyrektora dla przyznania wynagrodzenia kluczową kwestię stanowi wynik sprawowanego dozoru w postaci stanu ruchomości, dlatego też nie przeprowadzano postępowania wyjaśniającego kiedy dokładnie nastąpiło zniszczenie (zdekompletowanie) pojazdu. Przechodząc do kwestii przyznania wynagrodzenia za usunięcie pojazdu z drogi organ II instancji zaznaczył, że brak jest podstaw do zastosowania wprost stawki wynikającej z umowy z Komendantem Powiatowym Policji obejmującej łącznie zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenie, dla przyznania samego wynagrodzenia. Organ kwestionując sposób wyliczenia przez stronę wysokości kosztów poniesionych za usunięcie pojazdu (3 x 180 zł + VAT) wskazał również na brak dowodu potwierdzającego, że czynności związane z usunięciem niniejszego pojazdu trwały więcej niż 2 a mniej niż 3 godziny. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej jako podstawę do obliczenia wysokości należnego wynagrodzenia przyjął (zawierającą podatek VAT) stawkę za usunięcie z drogi i dostarczenie na parking strzeżony zlokalizowany w granicach administracyjnych [...] pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony do 10 ton w wysokości 292,20 zł wynikającą z uchwał Rady Miasta Szczecin Nr XLIII/845/05 z dnia 27 września 2005 r. oraz Nr VI/141/07 z dnia 5 marca 2007 r. Z powyższej stawki, stosując metodę porównawczą opartą na wyjaśnieniach innego podmiotu wyznaczonego przez Prezydenta do usuwania z drogi pojazdów o masie do 3,5 t oraz od 3,5 t do 10 t, wyodrębniono same wynagrodzenie za usunięcie pojazdu w wysokości 87,84 zł (stanowiące 30 % stawki). Po pomniejszeniu tej kwoty o należny podatek VAT (22%), organ II instancji podał, że przysługuje łącznie I.C.i D.S. wynagrodzenie z tytułu usunięcia z drogi przedmiotowego pojazdu w kwocie [...] zł. Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie wierzytelności zlikwidowanej spółki "A". przysługują byłym wspólnikom w stosunku 50%-50% tak więc wynagrodzenie wyniosło po [...] zł dla każdego z nich. Organ za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 9 K.p.a. podkreślając, iż organ I instancji w toku prowadzonego postępowania niczym nie zaskakiwał i wyjaśniał swoje argumenty, którymi się kierował. Strona mogła skorzystać z prawa uzyskania informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony będących przedmiotem postępowania administracyjnego, jednakże nie żądała ich udzielenia od organu I instancji. I.C. zakwestionowała powyższe postanowienie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i nieuzasadnione uznanie, iż skarżącej nie przysługuje wynagrodzenie za dozór pojazdu marki [...]o numerze rejestracyjnym [...], - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: art. 138 § 1 ust. 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie postanowienia organu I instancji jedynie w części, mimo istnienia przesłanek do uchylenia tego postanowienia w całości, art. 7 K.p.a. w zw. z art. 228 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez organ administracji w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń co do utraty statusu dozorcy, okoliczności zaprzestania dozoru, sposobu sprawowania dozoru, marki samochodu usuniętego, czasu trwania akcja usuwania z drogi przedmiotowego pojazdu ciężarowego. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie podniosła, iż sama likwidacja spółki cywilnej, której była wspólnikiem, nie pozbawia ją statusu dozorcy. Wspólnicy tej spółki wspólnie odpowiadali za wykonywanie dozoru nad pojazdem i z chwilą likwidacji spółki cywilnej ten stan nie uległ zmianie. Zaznaczyła również, że nie można mówić o faktycznym zaprzestaniu sprawowania dozoru w okresie [...]. Wprawdzie usunięty pojazd był przez krótki okres czasu przechowywany na parkingu który nie miał statusu strzeżonego z związku z jego reorganizacją, ale nie zmienił swojego miejsca i przez ten czas skarżąca wraz ze wspólnikiem doglądała pojazdu i dbała o jego bezpieczeństwo. Ponadto nie zgodziła się z twierdzeniem organu o braku prawidłowego wykonywania obowiązków dozorcy. W tym względzie wskazała, że pojazd [...] w dniu umieszczeniu na parkingu był wrakiem, a więc wartość jego była znikoma. Wszelkie uszkodzenia opisane w protokole odbiorczym wynikały z długotrwałego oddziaływania czynników atmosferycznych i dalszej postępującej korozji. Zakwestionowała sposób ustalenia przysługującego zwrotu kosztów za holowanie zarówno co do przyjęcia czasu trwania czynności, stawki godzinowej jak i rodzaju holowanego pojazdu. Podkreśliła, iż niczym nie poparte są ustalenie organu, iż akcja usuwania pojazdu trwała godzinę. Organ w tej kwestii pominął specyfikę oraz charakter pojazdu, a nadto bezpodstawnie przyjął, iż holowanym pojazdem był [...]ważący do 10 ton 9290 kg, a nie wskazany w protokole [...] przekraczający wagą 10 ton. Zdaniem skarżącej organ obowiązywały stawki wynikające z umowy, a nie z uchwał Rady Miasta Szczecina. Nawet gdyby przyjąć stawki wynikające z uchwał, to na skutek błędnej klasyfikacji pojazdu zaniżającej jego wagę, określono błędnie wynagrodzenie jako mieszczące się w progu drugim uchwały, a nie w korzystniejszym trzecim. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje : Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 j.t.) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna, aczkolwiek Sąd nie podzielił wszystkich zarzutów skargi. Sąd podziela stanowisko organu I instancji, który wskazał, że okres dozoru przypadał [...]. Umowa o współdziałaniu w zakresie parkowania pojazdów z dnia [...] pomiędzy spółką "A" a policją została zawarta na okres [...] lat (§ 8 ust. 2 umowy) i wygasła z dniem [...]. Jednocześnie z materiałów zgromadzonych w sprawie nie wynika aby prowadzony dalej przez Spółkę "B" parking stał się parkingiem wyznaczonym przez Starostę zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów i art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ukształtował się pogląd, że stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie usuniętego z drogi pojazdu jest typowym stosunkiem administracyjnym powstałym na skutek władczych działań organów administracyjnych (por. Uchwała SN z dnia 19.06.2007 r. i sygn. III CZP 46/07, postanowienie SN z dnia 11.02.2009 r., sygn.akt V CSK 332/08). Do nawiązania stosunku administracyjnego pomiędzy skarbem państwa a podmiotem prowadzącym parking strefowy może dojść tylko wówczas, gdy parking ten spełnił określone kryteria i w związku z tym podmiot prowadzący został wyznaczony (wybrany) do wykonywania dozoru nad umieszczonymi na tym parkingu pojazdami (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29.12.2010 r.). Mając na uwadze, że umowa z dnia [...] wygasła w dniu [...] i nie została w tym zakresie zawarta nowa, strona utraciła status dozorcy z dniem [...], a co za tym idzie rację ma organ I instancji, twierdząc, że nie należy się skarżącej wynagrodzenie za dozór po wygaśnięciu umowy. W tej sytuacji rozważania co do kwestii przemieszczania pojazdu na parking niestrzeżony jak i likwidacja spółki są bezprzedmiotowe, albowiem miały miejsce po dniu wygaśnięciu umowy o współudział... . Na marginesie Sąd wskazuje, iż przemieszczenie pojazdu w ramach sprawowanego dozoru na parking niestrzeżony jest sprzeczne z przepisami prawa art. 130a ust. 6 ustawy o Ruchu drogowym oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia MSWiA w sprawie usuwania pojazdów. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie sposób uznać, że skarżąca w okresie [...] wykonywała swoje obowiązki w sposób nieprawidłowy. Organy administracji publicznej powołuje się bowiem na opinię techniczną rzeczoznawcy samochodowego sporządzoną w [...] r. W niniejszej sprawie istotne jest to czy uszkodzenie i braki elementów zawarte ww. opinii nastąpiły w okresie [...] i czy ewentualne zniszczenia pojazdu powstało w wyniku działań dozorcy. W myśl bowiem art. 103 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dozorca nie odpowiada za uszkodzenie, zniszczenie lub zaginięcie zajętej ruchomości, wynikłe wskutek przypadku lub siły wyższej. Organ administracji publicznej powinien zatem uzupełnić materiał dowodowy i ustalić kiedy i w jakim zakresie powstały uszkodzenia pojazdu. Na marginesie podkreślić należy, że pomocne w tym zakresie mogą być np. materiały dotyczące licytacji pojazdów, która miała odbyć się w dniu [...], opinie techniczne rzeczoznawcy samochodowego, o których mowa w piśmie z dnia [...]. Ponadto należy ustalić czy w okresie istnienia stosunku dozoru organ występował o wydanie pojazdu marki [...] stosownie do treści art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, albowiem obowiązkiem sprawującej dozór jednostki jest dostosowanie się do wezwania i jego należyte wykonywanie bez uzależnienia tej czynności od uiszczenia wynagrodzenia za dozór. Odmowa dostosowania się do wydania w oznaczonym terminie przechowywanego pojazdu, który uległ następnie zniszczeniu, może stanowić podstawę odmowy wypłaty wynagrodzenia za dozór od upływu terminu wykonania obowiązku. Reasumując na podstawie zebranego materiału dowodowego nie sposób uznać, że dozór był wykonywany nieprawidłowo. Odnosząc się do kwestii przyznania wynagrodzenia z tytułu usunięcia pojazdu, wskazać należy, iż ustalenia organu administracji są nieprawidłowe. W orzecznictwie podkreśla się, że wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne i muszą odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu (wyrok NSA z dnia 17.11.2009r., sygn. akt I OSK 585/09). Nadto z dyspozycji art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że dozorca nie tylko powinien wskazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić sposób obliczenia tych kwot. Dopiero wówczas, gdy dozorca zgłaszający roszczenie z tytułu zwrotu wydatków koniecznych nie przedstawi żadnych dowodów i obliczeń konieczne jest ich ustalenie w drodze dowodów podejmowanych przez organ z urzędu. Dowody te w sprawach dozoru muszą odnosić się do kosztów ponoszonych przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność. (por. wyrok NSA z dnia 18.06.2009 r., I OSK 831/08). Jednocześnie w orzecznictwie przyjmuje się, że w przypadku, gdy żądanie wynagrodzenia zgłasza jednostka wyznaczona przez organ administracji do usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na parkingu strzeżonym na podstawie przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym, nie wchodzi w grę wynagrodzenie określone w umowie albo w taryfie, będącej urzędowo określonym wykazem stawek opłat za przechowanie. Jednostkę tą wiąże bowiem z organem stosunek administracyjnoprawny (wyrok WSA w Lublinie, sygn. III SA/Lu 683/11). Przy ustalaniu zatem kosztów holowania należy uwzględniać stawki stosowane przez podmioty prowadzące parkingi depozytowe dozorujące pojazdy usunięte z drogi, co pozwala na określenie kosztów w sposób precyzyjny i w większym stopniu odpowiadający istocie tych kosztów. Reasumując za trafne należy uznać zarzuty podniesione w skardze dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez organ administracji w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych. Z tych przyczyn skargę należało uwzględnić i zgodnie z art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylić zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika III US w Szczecinie. Sąd orzekł o wykonalności postanowienia na podstawie art. 152 p.p.s.a. oraz o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w/w ustawy.