II SA/Op 187/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz - spr. Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi E. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez E. L. było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 28 grudnia 2011 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Łambinowicach z dnia 27 lipca 2011 r. nr [...] negatywnie opiniujące wniosek strony o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz na piwo, powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu, z wyjątkiem piwa oraz powyżej 18 % zawartości alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, w sklepie spożywczo – przemysłowym położonym w [...] przy ulicy [...]. Wydanie zaskarżonych aktów administracyjnych poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. E. L. domagała się wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, a to w sklepie spożywczo - przemysłowym usytuowanym w [...] przy ulicy [...]. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Łambinowicach postanowieniem z dnia 27 lipca 2011 r., działając na podstawie art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. Dz.U 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), w dalszej treści uzasadnienia zwanej ustawą oraz na podstawie art. 106 § 1 i 5 K.p.a. w związku z uchwałą Nr XXIII/151/93 Rady Gminy Łambinowice z dnia 29 lipca 1993 r., zmienionej uchwałą Nr XXV/177/93 z 12 listopada 1993 r., w sprawie ustalania zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży napojów alkoholowych, negatywnie zaopiniowała wniosek E. L. o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W uzasadnieniu Komisja podniosła, że strona prowadzi działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej pod nr [...] i wystąpiła do Wójta Łambinowic o wydanie trzech zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych o różnej zawartości alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, a w szczególności w sklepie spożywczo – przemysłowym usytuowanym w [...] przy ulicy [...]. Dodała, że na podstawie uchwały Nr XV/84/2008 Rady Gminy Łambinowice w sprawie określenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % alkoholu, ustalono limit 28 punktów sprzedaży, który nie został wyczerpany. Odwołując się do poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych Komisja zauważyła, że prowadzony przez stronę sklep jest położony w bezpośrednim sąsiedztwie przystanku autobusowego. Tymczasem z § 1 ust. 1 lit a uchwały Nr XXIII/151/93 wynika, że punkty sprzedaży napojów alkoholowych nie mogą znajdować się w bezpośrednim sąsiedztwie miejsc komunikacji publicznej. Przeprowadzone 23 maja 2011 r. oględziny potwierdziły tę okoliczność. Komisja ustaliła, że punkt sprzedaży położony jest na działce stanowiącej własność Gminy Łambinowice o nr [...], na której usytuowany jest także przystanek autobusowy. Oba obiekty rozdzielone są pasem trawnika. Odległość między skrajną ścianą sklepu a wiatą autobusową wynosi 12,3 m, natomiast między ścianą sklepu a początkiem zatoki autobusowej tylko 3,7 m. Odwołując się do zapisów ustawy Komisja podkreśliła, że jej art. 21 pkt 1 zawiera definicję pojęcia "najbliższej okolicy punktu sprzedaży napojów alkoholowych" jako obszaru mierzonego od granicy obiektu zamkniętego trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie sklep nie jest zamknięty trwałą przeszkodą. Dodano, że wiata przystankowa stanowi własność Gminy Łambinowice, która zajmuje się jej utrzymaniem. Na przystanku zatrzymują się autobusy PKS kursujące do Nysy, Korfantowa i Niemodlina. Sam przystanek jest odpowiednio oznakowany, zaś wiata i zatoka autobusowa są faktycznie wykorzystywane. Komisja odwołała się także do zapisów art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) - dalej zwana Prawem o ruchu drogowym, która dokładnie precyzuje pojęcie "przystanku" jako miejsca zatrzymywania się pojazdów transportu publicznego. Niezależnie od tego Komisja podniosła, że obok sklepu znajduje się parking przyległy do obiektu sportowego pod nazwą "[...]". Komisja odniosła się także do wcześniejszych swoich pozytywnych postanowień w sprawie o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przez E. L. podkreślając, że wcześniejsze opinie dotyczyły innego stanu faktycznego, gdy teren wokół sklepu był zakrzaczony i zachwaszczony, a sam przystanek autobusowy zaniedbany. Teraz cały okoliczny teren jest estetyczny, obsadzony kwiatami i krzewami. Stał się centrum rekreacyjnym dla pobliskich mieszkańców bloków wielorodzinnych i młodzieży korzystającej z obiektów sportowych. W zażaleniu na to postanowienie strona zarzuciła naruszenie przepisów art. 12 ust. 1 i 2 , art. 14 ust. 1 pkt 4 i art. 18 ust. 3 a ustawy, naruszenie § 1 ust 1 lit a uchwały Nr XXIII/151/93 Rady Gminy Łambinowice z dnia 29 lipca 1993 r., a także naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 106 K.p.a. i art. art. 6, 7, 8, 9, 76, 77, 80 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. Żaląca się podniosła, że rozstrzygnięcie wydano bez zgromadzenia należycie materiału dowodowego, a jako dowód posłużyła m.in. odręcznie sporządzona notatka zawierająca zapisy, skreślenia numeracji działek i dopiski wykonane ręcznie ale nie wiadomo przez kogo wykonane, która miałaby rzekomo obrazować fakty. Strona zaznaczyła, że nie jest to dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 K.p.a. W konsekwencji – zdaniem strony – organ nie dokonał wyjaśnienia w sposób należyty stanu faktycznego sprawy, bo w dalszym ciągu nie została określona relacja usytuowania punktu sprzedaży w stosunku do wiaty przystankowej i nie wyjaśniono, czy relacja ta ma charakter bezpośredniego sąsiedztwa w rozumieniu § 1 ust. 2 cyt. uchwały. Zdaniem odwołującej, organ nie wykazał, że wiata przystankowa jest miejscem komunikacji publicznej, zaznaczając, że według ustawy może być ewentualnie obiektem komunikacji publicznej. Podkreślono też, że nieruchomość jest własnością Gminy Łambinowice, którą nie łączy z przewoźnikiem żaden stosunek prawny, a tylko z niego mogłoby wynikać przeznaczenie wiaty na potrzeby komunikacji publicznej. Odwołująca podniosła także, że stosując ustawę z 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe organ nie wyjaśnił, czy w miejscu określanym jako "wiata przystankowa" zawiera się umowę przewozu pomiędzy osobami fizycznymi a przewoźnikiem publicznym, a także, czy w ogóle w miejscu tym zatrzymuje się jakikolwiek przewoźnik publiczny. Zdaniem strony ma to o tyle istotne znaczenie, że w przeszłości wydano stronie pozytywne postanowienia jakich wymaga przepis art. 12 ust 2 ustawy. Dodatkowo strona podniosła, że postanowienie nie spełnia wymogów wynikających z art. 107 § 3 K.p.a. i nie zawiera właściwego uzasadnienia. W szczególności strona nadal nie wie co zdecydowało o negatywnej opinii tj. czy bliskość obiektu sportowego, czy uwagi zgłaszane przez korzystających z tego terenu, czy też bezpośrednie sąsiedztwo wiaty przystankowej. Wreszcie strona odwołała się do zapisów art. 14 ust 1 pkt 4 ustawy podkreślając, że ustawa nie definiuje pojęcia "obiektu komunikacji publicznej". Powołany przepis ustawy wprowadza zakaz ograniczający swobodę działalności gospodarczej, dlatego musi być interpretowany ściśle, co oznacza, że jako obiekty komunikacji publicznej można traktować tylko te, które wprost, bez żadnych wątpliwości i potrzeby interpretacji, służą komunikacji publicznej i są jej częścią. Podkreślono, że w wyrokach NSA i WSA w Warszawie przyjęto, iż zakaz z art. 14 ust. 1 pkt 4 ustawy dotyczy terenu lub rejonu mieszczącego się poza środkami, czy obiektami komunikacji publicznej. Wreszcie zaznaczono brak tożsamości pojęć "miejsce komunikacji publicznej" a "obiekt komunikacji publicznej". Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie I instancji. W uzasadnieniu postanowienia przedstawiono stan faktyczny sprawy, a następnie przepisy prawa materialnego mające w niej zastosowanie. W szczególności podkreślono, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 18 ust. 1 i 3a ustawy, w myśl którego sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenie to może być wydane przez organ zezwalający po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2. Stosownie do treści tego przepisu rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży (ust. 1) oraz zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (ust. 2). Oznacza to obligatoryjność współdziałania organu zezwalającego z gminną komisją rozwiązywania problemów alkoholowych, która powinna ustalić między innymi czy punkt sprzedaży spełnia wymogi odnośnie zasad usytuowania. Współdziałanie to realizuje się w jednym postępowaniu głównym, wszczętym wnioskiem o wydanie zezwolenia, a kończącym się decyzją wójta lub burmistrza (prezydenta miasta) w przedmiocie zezwolenia. Powiązanie procesowe obu orzeczeń oznacza, że opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych jest jednym z materiałów postępowania wyjaśniającego, który musi być rozważony przed wydaniem decyzji kończącej postępowania. Tylko opinia pozytywna może stanowić podstawę do wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Opiniowanie wniosków przez gminną komisję rozwiązywania problemów alkoholowych odbywa się na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ale opinia ta nie ma charakteru uznaniowego. Organ opiniujący wydaje bowiem pozytywną opinię wtedy gdy miejsce sprzedaży napojów alkoholowych odpowiada zasadom usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych ustalonym przez radę gminy. Szczególnymi przesłankami wiążącymi gminną komisję rozwiązywania problemów alkoholowych są unormowania obowiązujące na terenie gminy związane przede wszystkim z ogólnym obowiązkiem wszystkich organów administracji publicznej podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych, struktury ich spożywania (art. 1 ust. 1 ustawy) oraz ograniczanie dostępności alkoholu (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy). Tryb postępowania przy zasięgnięciu opinii reguluje art. 106 K.p.a., który stanowi, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (art. 106 § 5 K.p.a.). Ponieważ na postanowienie to służy zażalenie, to zgodnie z art. 126 K.p.a., powinno ono, tak samo jak decyzja, zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Nawiązując do zawartego w art. 18 ust. 3a w. zw. z art. 12 ust. 2 ustawy wymogu oceny przez gminną komisję rozwiązywania problemów alkoholowych zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałą dotyczącą zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, organ przyjął, że wydanie opinii powinno zostać poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, polegającym najczęściej na przeprowadzeniu oględzin, utrwalonym w protokole stosownie do art. 67 § 2 pkt 3 K.p.a. Następnie organ odwoławczy opisał treść protokołu z 23 maja 2011 r. sporządzonego przez organ I instancji z udziałem pracownika Urzędu Gminy. W oparciu o ten protokół SKO odrzuciło zarzut żalącej się, że postanowienie wydane zostało w oparciu o bliżej nieokreśloną "kartkę papieru", która nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 K.p.a. Podniosło, że zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Z powyższego wynika wyraźnie, iż dowodem jest nie tylko dokument urzędowy, o których mowa w art. 76 K.p.a, lecz także oględziny, z których sporządza się protokół (art. 67 § 2 pkt 3 K.p.a.). Taki właśnie protokół z oględzin został sporządzony w sprawie przez pracownika Urzędu Gminy Łambinowice, który podpisał się pod tym dokumentem. Ponadto wskazano, iż w świetle § 1 uchwały Nr XXIII/151/93 z dnia 29 lipca 1993 r. w sprawie ustalania zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży napojów alkoholowych punkty sprzedaży napojów alkoholowych nie mogą znajdować się w bezpośrednim sąsiedztwie: a) miejsc komunikacji publicznej, b) szkół i innych placówek oświatowo-wychowawczych, c) obiektów sakralnych. Przez bezpośrednie sąsiedztwo należy rozumieć usytuowanie punktów sprzedaży napojów alkoholowych na granicy z działką sąsiednią na której zlokalizowane są obiekty wymienione w §1 pkt 1 niniejszej uchwały (§ 2 uchwały). Jak wynika z włączonej do akt sprawy umowy dzierżawy z dnia 5 lutego 2009 r. zawartej pomiędzy E. L. a Gminą Łambinowice, przedmiotem dzierżawy jest część gruntu stanowiącego własność Gminy Łambinowice o powierzchni 0,0100 ha, oznaczonej jako działka nr [...] (obecnie [...]), na której to nieruchomości położony jest obiekt stanowiący własność dzierżawcy. Na nieruchomości tej położony jest również przystanek autobusowy, co wynika z protokołu oględzin i dołączonego do protokołu szkicu sytuacyjnego nieruchomości. Z akt sprawy wynika również, iż obydwa obiekty oddziela trawnik, zaznaczyło SKO. Podkreślono, że organ I instancji prawidłowo przyjął, iż punkt, w którym miałaby być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie miejsca komunikacji publicznej. Przystanek autobusowy, na którym zatrzymują się pojazdy transportu publicznego (autobusy PKS), jest niewątpliwie miejscem komunikacji publicznej oraz mieści się na tej samej nieruchomości, którą strona wydzierżawia od Gminy Łambinowice w celu prowadzenia działalności handlowej. Skoro przez bezpośrednie sąsiedztwo - stosownie do uchwały Rady Gminy Łambinowice z dnia 29 lipca 1993 r. - należy rozumieć usytuowanie punktu sprzedaży na granicy z działką sąsiednią, na której znajduje się miejsce komunikacji publicznej, to uznać należy, iż fakt usytuowania tych obiektów na jednej i tej samej działce spełnia także powyższy wymóg uchwały. W skardze sądowoadministracyjnej E. L. zarzuciła naruszenie: przepisów: a) art. 12 ust 1 i 2, art. 14 ust. 1 pkt 4 , art. 18 ust. 3a ustawy, b) § 1 ust. 1 lit a i ust. 2 uchwały nr XXIII/151/93 Rady Gminy Łambinowice z 29 lipca 1993 r., oraz c) art. art. 6,7,8,9,67,76,77,80, 126 i 107 § 3 K.p.a. Wskazując na powyższe naruszenie przepisów strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wniosła także o wstrzymanie wykonania postanowienia w całości na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r. poz. 270) zwanej dalej P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono argumenty tożsame do zawartych w uzasadnieniu zażalenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie SKO ponownie podkreśliło, że przystanek autobusowy, na którym zatrzymują się pojazdy transportu publicznego (autobusy PKS), jest niewątpliwie miejscem komunikacji publicznej oraz mieści się on na tej samej nieruchomości, którą strona wydzierżawia od Gminy Łambinowice w celu prowadzenia działalności handlowej w obiekcie posadowionym na tej nieruchomości. Skoro przez bezpośrednie sąsiedztwo - stosownie do uchwały Rady Gminy Łambinowice z dnia 29 lipca 1993 r. - należy rozumieć usytuowanie punktu sprzedaży na granicy z działką sąsiednią, na której znajduje się miejsce komunikacji publicznej, to uznać należy, iż fakt usytuowania tych obiektów na jednej i tej samej działce spełnia powyższy wymóg uchwały. Nie zasługuje – zdaniem SKO – na uwzględnienie również zarzuty dotyczące niezgodności postanowień uchwały z art. 14 ust. 1 pkt 4 powołanej wyżej ustawy. Wskazano, że zawarte w uchwale Rady Gminy Łambinowice postanowienia stanowią przepisy prawa miejscowego, są zatem powszechnie obowiązujące i wiążą zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie administracyjnej stanowił przepis art. 18 ust. 1 i ust. 3a ustawy. Stosownie do pierwszej z tych norm sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej organem zezwalającym. Z kolei w myśl ust. 3a art. 18 ustawy zezwolenia, o których mowa w ust. 3, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy. Prawidłowo też Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywołało treść art. 12 ust. 1 i 2 ustawy. Zgodnie z nim to przepisy prawa miejscowego ustalają liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jak i w miejscu sprzedaży, a także zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Na podstawie tych przepisów można wywodzić, że wydanie decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych musi być poprzedzone uzyskaniem pozytywnej opinii gminnej komisji do spraw rozwiązywania problemów alkoholowych wydanej na podstawie ust. 106 K.p.a., a ponadto że zakresem opinii jest objęta zgodność lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałą rady gminy. W konsekwencji organ wydający zezwolenie nie jest uprawniony do samodzielnej oceny prawidłowości lokalizacji punktu sprzedaży, bo należy to do wyłącznej kompetencji komisji. Prawo miejscowe Gminy Łambinowice, wydane na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, ustala liczbę 28 punktów sprzedaży napojów alkoholowych, a z ustaleń organu wynikało, że wydano 25 zezwoleń (por. uchwała Rady Gminy Łambinowice Nr XV/84/2000 z dnia 27 marca 2008 r. w sprawie określania liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych). Dlatego organ I instancji poprawnie odnotował tę okoliczność, jako ustalenie konieczne do zaopiniowania wniosku strony, czy lokalizacja punktu sprzedaży w sklepie E. L. jest zgodna z uchwałą Rady Gminy Łambinowice Nr XXIII/151/93 z 29 lipca 1993 r. Trzeba też podkreślić, że opinia wydawana na podstawie art. 18 ust. 3a ustawy, a podejmowana w trybie art. 106 K.p.a., nie jest opinią jedynie o charakterze dowodowym, która nie wiąże organu rozstrzygającego sprawę (tak NSA w wyroku z 13 października 1997 r. sygn. akt II SA 203/97 opubl. CBOiS na stronach internetowych NSA). Organ zezwalający może wydać zezwolenie, o jakim mowa w art. 18 ust. 1,2 i 3 ustawy dopiero po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji. W konsekwencji negatywna opinia wiąże organ zezwalający. Zdaniem Sądu gminna Komisja należycie zebrała i prawidłowo rozpatrzyła materiał dowodowy. Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącej, oparcie opinii na protokole oględzin z 23 maja 2011 r. i przyznanie tej czynności waloru dowodu w rozumieniu art. 85 § 1 K.p.a., udokumentowanej w formie protokołu, o jakim stanowi art. 67 § 1 i § 2 pkt 3 K.p.a., było uzasadnione okolicznościami faktycznymi sprawy. Przekonują w szczególności wywody zaskarżonej decyzji SKO w zakresie wartości dowodowej tego dokumentu, jako dokumentu urzędowego z art. 76 § 1 K.p.a. Nie ma potrzeby ich ponownie powtarzać. Dlatego czynność oględzin bezpośredniego sąsiedztwa sklepu skarżącej, a szczególnie przystanku autobusowego wraz ze szkicem, mapą w skali 1:1000, wypisem z rejestru gruntów i zdjęciami pozwoliły na rzetelną ocenę stanu faktycznego sprawy, zamieszczoną następnie w postanowieniach z 27 lipca 2011 r. i 28 grudnia 2011 r. Zdaniem Sądu, organy także prawidłowo zastosowały w sprawie § 1 ust. 1 litera a i ust. 2 uchwały Rady Gminy Łambinowice z 29 lipca 1993 r., według którego punkty sprzedaży napojów alkoholowych nie mogą znajdować się w bezpośrednim sąsiedztwie miejsc komunikacji publicznej. Do miejsc komunikacji publicznej w rozumieniu uchwały z pewnością zaliczyć należy przystanek autobusowy, niezależnie od tego czy jest budynkiem, czy budowlą o jakich mowa w art. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz.U. 2010 r., Nr 243 poz. 1623 ze zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 Nr 108, poz. 908 ze zm.) zawierającym legalną definicję przystanku – jest to miejsce zatrzymywania się pojazdów transportu publicznego, oznaczone odpowiednimi znakami drogowymi. Z materiału dowodowego zaprezentowanego w zaskarżonych postanowieniach jednoznacznie wynika, że przystanek autobusowy na ulicy [...] jest miejscem zatrzymywania się autobusów Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w Nysie a kursujących w relacjach do Nysy, Korfantowa i Niemodlina. Urządzenia przystanku szczegółowo opisano w protokole oględzin i załącznikach, w tym wymiary i odległości. Prawidłowo też organy przyjęły, że sklep skarżącej znajduje się "w bezpośrednim sąsiedztwie miejsca komunikacji publicznej" do jakich należy przystanek autobusowy. Definicja bezpośredniego sąsiedztwa zawarta w § 1 ust. 2 uchwały Nr XXIII/151/93 nie wyłącza możliwości przyjęcia, że sklep zlokalizowany na tej samej działce geodezyjnej co przystanek, znajduje się w obszarze, gdzie lokalizacja punktu sprzedaży napojów alkoholowych nie jest dozwolona. Według "Uniwersalnego słownika języka polskiego" pod. red. S. Dubisza, wyd. PWN Warszawa 2003, "sąsiedztwo" to okolica, miejsce najbliżej czegoś położone, sąsiednie, pobliże. Z kolei słowo "bezpośrednio" w stosunkach przestrzennych oznacza bardzo blisko, tuż, bez czegoś co przegradza. Takiemu rozumieniu "bezpośredniego sąsiedztwa" oczywiście odpowiada wzajemne usytuowanie sklepu skarżącej i przystanku autobusowego. Zresztą pojęcie bezpośredniego sąsiedztwa użyte w uchwale Rady Gminy Łambinowice wpisuje się w pojęcie najbliższej okolicy punktu sprzedaży napojów alkoholowych określanego w słowniku pojęć ustawowych z art. 2¹ pkt 1 ustawy. Zgodnie z nim najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych to obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw. Punkt sprzedaży napojów alkoholowych nie będzie znajdował się w najbliższej okolicy, a w konsekwencji też w bezpośrednim sąsiedztwie miejsca komunikacji publicznej, jeżeli łącznie spełnione zostałyby 2 warunki: po pierwsze, jeżeli pomiędzy sklepem a przystankiem autobusowym istniałaby trwała przeszkoda o charakterze faktycznym, która uniemożliwiałaby dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, a po drugie sklep i przystanek byłyby oddzielone murem bez przejść oraz ciekiem wodnym bez bliskich przepraw. Taka sytuacja jednak w sprawie nie zachodziła, co prawidłowo ustalono w zaskarżonym postanowieniu. W konsekwencji czynności i ustalenia faktyczne organów obu instancji pozwoliły na właściwe zastosowanie § 1 ust. 1 litera a uchwały Nr XXIII/151/93 w związku z art. 12 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 18 ust. 3a ustawy. Jeżeli do tego dodać, że zaskarżone postanowienie właściwie ocenia zebrane dowody, jest logiczne i wyczerpujące, a nadto nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, to zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Na marginesie wypada tylko dodać, że zbędne ujęcie w postanowieniu I instancji wywodów na temat wcześniejszych pozytywnych opinii gminnej komisji zostało właściwie ocenione przez organ odwoławczy. Z tych przyczyn i z mocy art. 151 P.p.s.a. należało orzec jak w wyroku.