I OZ 646/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 12 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 473/12 o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi D. W. na akt Prezydenta Miasta Katowice z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z 15 czerwca 2012 r., II SA/Gl 473/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowania sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi D. W. na akt Prezydenta Miasta Katowice z [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Uzasadniając postanowienie Sąd pierwszej instancji wskazał, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu (art. 56 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.). W sprawie, pismem z 3 października 2011 r. Prezydent Miasta Katowice zawiadomił o wszczęciu postępowania dotyczącego zasadności ujawnionych zmian w operacie ewidencyjnym dla działki nr [...], a które nie zostało zakończone wydaniem decyzji. Skarga na wpis w ewidencji gruntów została wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego i przekazana organowi 7 października 2011 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że data ta stanowi dzień wniesienia skargi. Oznacza to w konsekwencji, że wniesienie skargi nastąpiło po wszczęciu postępowania w celu uchylenia aktu, będącego przedmiotem skargi. Skoro zaś postępowanie administracyjne nie zostało zakończone, zachodzi przypadek obligatoryjnego zawieszenia niniejszego postępowania sądowego z mocy art. 56 p.p.s.a. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego, które winno być zakończone decyzją administracyjną, podlegającą zaskarżeniu w trybie odwoławczym i po wyczerpaniu tego środka – w postępowaniu sądowym. W zażaleniu, skarżący podniósł, że Sąd pierwszej instancji wadliwie ustalił stan faktyczny. W opinii D. W., postępowanie z wniosku Prezydenta Miasta Katowice toczy się w przedmiocie stwierdzenia nabycia części nieruchomości, na skutek wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Śląskiego o odmowie nabycia przez Miasto Katowice części gruntu. Z kolei postępowanie w sprawie "bezprawnych zmian, wbrew przepisom Prawa Geodezyjnego i Kartograficznego" "zostało zakończone" a środki odwoławcze wyczerpano. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie należało uchylić. W sprawie, Sąd pierwszej instancji jako podstawę zawieszenia postępowania powołał art. 56 p.p.s.a. tj. okoliczność, że przed wniesieniem skargi wszczęto postępowanie administracyjne w przedmiocie weryfikacji – uchylenia – aktu. Przepis ten stanowi więc o przypadkach wszczęcia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, którego przedmiotem będzie zaskarżony akt. Zgodnie z art. 155 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Analiza przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego powołanych przez Sąd pierwszej instancji nie pozwala jednak przyjąć, że postępowanie wszczęte w oparciu o § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) – zwanego dalej "rozporządzeniem" jest postępowaniem, o którym mowa w art. 155 k.p.a. Z treści tego przepisu wynika, że w przypadku gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne lub stosuje art. 22 ust. 3 ustawy. Przepis ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) stanowi, że na żądanie starosty osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, zgłaszające zmiany są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Wszczęte postępowanie jest zatem niezależne od wydanego wcześniej aktu w przedmiocie wprowadzenia zmian w danych ewidencji gruntów i budynków. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zwrócić uwagę, że skargę – wniesioną bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – skierowano do organu 7 października 2011 r. Postanowieniem z 22 grudnia 2011 r., II SA/Gl 836/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę uznając ją za wniesioną po upływie terminu, który upłynął 12 września 2011 r. Jednakże, prawomocnym postanowieniem z 20 lutego 2010 r. Sąd ten przywrócił termin do wniesienia skargi. Skoro przywrócenie uchybionego terminu wywołuje ten skutek, że termin do dokonania określonej czynności procesowej zaczyna swój bieg na nowo, od dnia doręczenia stronie postanowienia o przywróceniu terminu, skargę należało uznać jako wniesioną w terminie, to znaczy do 12 września 2011 r. włącznie. Tym samym, wszczęcie postępowania o którym zawiadomiono stronę pismem z 3 października 2011 r. miało miejsce już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Zatem i z tego powodu zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego było wadliwe. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 i art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.