III SA/Gd 314/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie egzekucji z renty postanawia odrzucić skargę. J. B. wniósł skargę (zatytułowaną "zażalenie") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na Dyrektora Zakładu Karnego ("na odmowne zażalenie skierowane do Dyrektora Zakładu Karnego [...]"). Skarżący wyjaśnił, że w dniu 8 maja 2011 r. wpłynęła renta wraz z wyrównaniem za okres 6 miesięcy w kwocie 2.719,34 zł. Po rażącym zastosowaniu przez funkcjonariusza działu finansowego art. 113 § 6 pkt 2 Kodeksu karnego wykonawczego odesłano mu do komornika około 90 % renty, czyli 2.375 zł. Zaznaczył, że to ZUS jest płatnikiem renty, a nie Zakład Karny i wskazał na naruszenie przepisów Kodeksu cywilnego i Kodeksu karnego wykonawczego. Ponadto skarżący wniósł o umorzenie kosztów związanych z rozpatrzeniem powyższej skargi. Podniósł, że nie ma żadnych środków pieniężnych, tylko rentę chorobową w wysokości 498 zł, z której płaci zaległe alimenty. We wniosku z dnia 20 stycznia 2012 r. skarżący wniósł o zwrot w/w kwoty przekazanej z jego renty. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z powołanych przepisów wynika, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Ani czynność potrącenia, ani pismo z dnia 2 września 2011 r. wyjaśniające skarżącemu na jakiej podstawie Dyrektor Zakładu Karnego dokonał potrącenia, nie mieszczą się w katalogu spraw, w których orzekają sądy administracyjne. Podobne sąd administracyjny nie może orzekać o zwrocie świadczenia zajętego w postępowaniu egzekucyjnym. Należy także wskazać na podstawie art. 25 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (t.j. Dz. U. z 1997 r., Nr 90, poz. 557 ze zm.), który stanowi, że egzekucję zasądzonych roszczeń cywilnych, orzeczonej grzywny, świadczenia pieniężnego, należności sądowych oraz zobowiązania określonego w art. 52 Kodeksu karnego prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, jeżeli niniejsza ustawa nie stanowi inaczej. Zatem generalnie egzekucję ze świadczeń rentowych dla osoby osadzonej prowadzi się w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.