I GZ 236/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 18 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 195/12 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia 15 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. K. K. w dniu [...] stycznia 2012 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej odrzucenie z powodu uchybienia przez stronę terminu do jej wniesienia, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.). Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie, korespondencja organu została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 21 grudnia 2012 r. Termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 20 stycznia 2012 r. Pismem z dnia 27 marca 2012 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, powołując się na zły stan zdrowia matki, która późno przekazała mu postanowienie organu II instancji doręczone jej przez pracownika pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z 18 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 195/12 odrzucił wniosek M. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi stwierdzając, że wniosek był niedopuszczalny z uwagi na zachowanie przez skarżącego trzydziestodniowego terminu do złożenia skargi. Zdaniem Sądu I instancji postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 grudnia 2012 r. co wynika z podpisu doręczającego pracownika poczty oraz z pieczątki placówki oddawczej. Sąd wyjaśnił, że w celu ustalenia daty doręczenia przesyłki zwrócił się do właściwego Urzędu Pocztowego o udzielnie informacji w tym zakresie, lecz nie otrzymał odpowiedzi. W związku z tym przyjął dzień 27 grudnia 2011 r., od którego należało liczyć bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej, który upływał z dniem 26 stycznia 2012 r. Na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł zażalenie domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu zażalenia organ podniósł, że przesyłka została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 grudnia 2012 r., co potwierdza pismo Urzędu Pocztowego w Gdyni 2 z 28 czerwca 2012 r., (załącznik do zażalenia). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W sprawie objętej zażaleniem spór sprowadza się do ustalenia daty doręczenia pełnomocnikowi skarżącego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w G. z [...] grudnia 2011 r., co w konsekwencji ma znaczenie dla wyznaczenia ostatniego dnia terminu do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zdaniem organu wspomniane postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 grudnia 2011 r. Okoliczność tę potwierdza dokument – zwrotnego potwierdzenia odbioru, na którym widnieje datownik, pieczątka kancelarii pełnomocnika umocowanego do występowania w imieniu skarżącego przed organem celnym i podpis pracownika upoważnionego do odbioru korespondencji – E. M. oraz pismo Poczty Polskiej S.A. Urzędu Pocztowego w Gdyni 2 z 28 czerwca 2012 r. nr RS/UP Gdy-2/PO/866/2012. Z pieczęci Urzędu Pocztowego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że przesyłkę tę nadano w dniu 16 grudnia 2011 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wymienione dane niewątpliwie wskazują na 21 grudnia 2011 r. jako datę doręczenia postanowienia, od której rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi. Termin ten upłynął z dniem 20 grudnia 2011 r. Za błędne należy zatem uznać twierdzenia Sądu I instancji, iż doręczenie postanowienia nastąpiło z dniem 27 grudnia 2011 r. Wspomniana data opatrzona podpisem doręczającego była jak słusznie zauważył Sąd datą zwrotu korespondencji do placówki pocztowej i nie mogła w związku z tym rodzić skutków prawnych w postaci biegu terminu określonego w ustawie do złożenia środka zaskarżenia (skargi). Taki skutek prawny należy wiązać wyłącznie z datą doręczenia pism organu (decyzji, postanowienia) stronie, a jeżeli działa w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika – z datą ich doręczenia pełnomocnikowi, co wynika z treści art. 141 § 2 Ordynacji podatkowej. W dniu 20 kwietnia 2011 r. Skarżący udzielił adwokatowi T. K. pełnomocnictwa do reprezentowania go w postępowaniu przed organami celnymi w sprawie samochodu marki Toyota RAV 4 nr podwozia [...]. Pełnomocnictwo obejmowało zatem dokonywanie czynności przed organami celnymi I i II instancji w tej konkretnej sprawie do momentu zakończenia postępowania celnego. Postanowienie Dyrektora Izby Celnej z 15 grudnia 2011 r. o niedopuszczalności odwołania kończyło postępowanie celne i podlegało doręczeniu pełnomocnikowi skarżącego. Od tego momentu, tj. 21 grudnia 2011 r. doręczenie było skuteczne i rodziło po stronie skarżącego uprawnienie procesowe do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie do 20 stycznia 2012 r. Zatem wniesienie skargi w dniu 23 stycznia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku było dokonane z uchybieniem trzydziestodniowego terminu przewidzianego w ustawie dla tego środka zaskarżenia. Wobec tego orzeczenie Sądu I instancji o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu z uwagi na jego niedopuszczalność należało uznać za błędne, gdyż w takich okolicznościach sprawy Sąd powinien był stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia skargi, następnie rozpoznać wniosek merytorycznie i wydać orzeczenie zgodnie z katalogiem rozstrzygnięć określonym w art. 86 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.