III SA/Wa 2642/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant referent stażysta Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz J. W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 28 marca 2011 r. wpłynął wniosek J. W. (dalej: "Skarżący") o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kwalifikacji źródła przychodu w związku z wypłatą na rzecz Wnioskodawcy świadczenia wypłacanego przez Spółkę z siedzibą w Luksemburgu. W przedmiotowym wniosku przedstawił następujące zdarzenie przyszłe. Skarżący jest osobą fizyczną (podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów w Polsce), wspólnikiem spółki kapitałowej typu s.a.r.l (societe a responsibilitee limitee - odpowiednik polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością) z siedzibą w Luksemburgu utworzonej zgodnie z prawem Luksemburga (dalej "Spółka"). Spółka taka podlega opodatkowaniu od całości swoich przychodów w Luksemburgu i otrzymała certyfikat rezydencji wydany przez właściwe władze podatkowe w Luksemburgu zaświadczający miejsce siedziby spółki dla celów podatkowych. Skarżący nie prowadzi i nie będzie prowadzić działalności w Luksemburgu poprzez położony tam "zakład" w rozumieniu konwencji polsko-luksemburskiej. Spółka obecnie zgromadziła środki pieniężne na kapitałach własnych, które planuje wypłacić Skarżącemu. W związku z planowanymi działaniami powstaje wątpliwość dotycząca zasad opodatkowania na terytorium Polski dochodów Skarżącego powyższych wypłat z tytuły posiadanych przez Wnioskodawcę udziałów (akcji) w Spółce. W związku z powyższym Skarżący zadał następujące pytanie: – czy wypłata świadczenia przez Spółkę z siedzibą w Luksemburgu z zgromadzonych na kapitałach własnych środków jest kwalifikowana jako dochód z akcji w myśl art. 10 ust. 3 Umowy między Rzeczpospolitą Polską a Wielkim księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku? Zdaniem Skarżącego wypłata świadczenia przez Spółkę na rzecz swojego wspólnika z tytułu zgromadzonych na kapitałach własnych środków pieniężnych jest wypłatą bezpośrednio związaną z posiadanym udziałem (akcją) i kwalifikuje się jako dochód z akcji w myśl art. 10 ust. 3 Umowy między Rzeczpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1996 r. Nr 110, poz. 527). Z uwagi na fakt, iż zdaniem organu interpretującego Skarżący nie przedstawił w sposób wyczerpujący zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, pismem z dnia 17 maja 2011 r. nr [...], na podstawie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "O.p.") oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Minister Finansów wezwał Skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie: – czy prawo luksemburskie zrównuje dochody uzyskane z tytułu wypłaty środków zgromadzonych na kapitałach własnych z wpływami z akcji? W powyższym wezwaniu pouczono Skarżącego, że nieuzupełnienie wniosku (w zakresie wskazanym w wezwaniu) w wyznaczonym terminie, spowoduje, zgodnie z art. 14g § 1 i O.p., pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 23 maja 2011 r., Skarżący przesłał w wyznaczonym terminie pismo z dnia 23 maja 2011 r. (data nadania 25 maja 2011 r.) będące odpowiedzią na wezwanie, w którym po przytoczeniu szeregu przepisów O.p. mających zastosowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, wskazał, iż powyższe wezwanie zostało bezpodstawnie, bezzasadnie skierowane do Wnioskodawcy. W opinii Skarżącego wezwanie z dnia 17 maja 2011 r. zobowiązujące do wskazania czy prawo luksemburskie zrównuje dochody uzyskane z tytułu wypłaty środków zgromadzonych na kapitałach własnych z wpływami z akcji - nie jest zagadnieniem dotyczącym uszczegółowienia stanu faktycznego. Powyższe wezwanie dotyczy uszczegółowienia stanu prawnego obowiązującego w Luksemburgu. Uzyskanie informacji w tej kwestii ma charakter prawny, zatem jej przywołanie ciąży na organie podatkowym dokonującym oceny prawnej stanowiska zainteresowanego. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. pozostawił wniosek Skarżącego o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że pismo z dnia 23 maja 2011 r. nie zawiera odpowiedzi na skierowane do Skarżącego wezwanie z dnia 17 maja 2011 r. Zdaniem Ministra Finansów to na Wnioskodawcy występującego z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej ciąży obowiązek wskazania organowi, jaki dochód osiąga, z jakiego źródła i do jakiego źródła przychodu zgodnie z wewnętrznym prawem Luksemburga, zaliczane jest świadczenie wypłacane Wnioskodawcy przez Spółkę z siedzibą w Luksemburgu. Bowiem to na podatniku ciąży obowiązek znajomości przepisów prawa państwa z którego podatnik otrzymuje, osiąga dochody, korzyści majątkowe. Wówczas organ podatkowy będąc w posiadaniu wszelkich niezbędnych informacji w sprawie wydaje Wnioskodawcy interpretację indywidualną, w której odnosi się do przedstawionego we wniosku zagadnienia, stanowiska Wnioskodawcy w sprawie i wskazuje Wnioskodawcy przepisy prawa podatkowego wraz z uzasadnieniem mające zastosowanie w sprawie. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz rozpoznanie wniosku z dnia 23 marca 2011 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: – błędną interpretację art. 14b § 3 O.p. w związku z art. 10 ust. 3 Umowy między Rzeczpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku; – błędne stosowania przepisów art. 14b oraz art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p. poprzez wezwanie Wnioskodawcy do wskazania czy prawo luksemburskie zrównuje dochody uzyskane z tytułu wypłaty środków zgromadzonych na kapitałach własnych z wpływami z akcji. W uzasadnieniu przytoczył argumentację i stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 23 maja 2011 r., będącym odpowiedzią na wezwanie organu z dnia 17 maja 2011 r. W odpowiedzi na złożone zażalenie Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko reprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie z dnia [...] lipca 2011 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: – błędną interpretację art. 14b § 3 O.p. w związku z art. 10 ust. 3 Umowy między Rzeczpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku; – błędne stosowania przepisów art. 14b oraz art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p. poprzez wezwanie Wnioskodawcy do wskazania czy prawo luksemburskie zrównuje dochody uzyskane z tytułu wypłaty środków zgromadzonych na kapitałach własnych z wpływami z akcji oraz poprzez uznanie, iż to na podatniku ciąży obowiązek znajomości przepisów prawa podatkowego państwa z którego otrzymuje, osiąga dochody, korzyści majątkowe; – naruszenie norm postępowania podatkowego poprzez art. 121 O.p. przez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie z dnia 9 czerwca 2011 r. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem obejmującą m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270; zwanej dalej "p.p.s.a"), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności zarówno z przepisami prawa materialnego jak i formalnego. W niniejszej sprawie, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie pozostawiające wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia narusza przepisy prawa procesowego, w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zgodnie z prawem pozostawiono bez rozpatrzenia wniosek Skarżącego o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wskazać należy, że obowiązki Wnioskodawcy w postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Organ powinien oceniać przez pryzmat art. 14 b § 3 O.p. Mowa tam jest o obowiązku Wnioskodawcy do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego zdarzenia albo zdarzenia przyszłego. W sytuacji gdy przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny nie jest wystarczająco jasny, a w tym znaczeniu wyczerpujący, do dokonania prawidłowej oceny prawnej jego stanowiska, organ winien zażądać uzupełnienia (wyjaśnienia) opisu tegoż stanu, tak aby dawał on podstawy do prawidłowej jego oceny pod względem prawnym (art. 14 h O.p. w zw. z art. 169 § 1 O.p.) Tymczasem w wezwaniu z dnia 17 maja 2011 r. zażądano od Wnioskodawcy uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie; czy prawo luxemburskie zrównuje dochody uzyskane z tytułu wypłaty środków zgromadzonych na kapitałach własnych z wpływami z akcji?. Wobec odmowy przez Wnioskodawcę dokonania korekty złożonego wniosku zgodnie ze wskazówkami wynikającymi z wezwania, Organ pozostawił wniosek Skarżącego bez rozpatrzenia, jako niespełniający wymogów określonych w art. 14 b § 3.O.p. Mając powyższe na uwadze organ interpretujący naruszył art.14 g § 1 O.p. pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia, bowiem zażądał uzupełnienia wniosku nie o okoliczności faktyczne ale o regulacje prawne mające znaczenia dla wydania interpretacji indywidualnej w sprawie. Oznacza to, że polski organ podatkowy interpretujący nałożył na polskiego podatnika obowiązek znajomości prawa obcego, którego sam nie znał lub nie chciał znać mimo, istnienia odnoszących się do tego prawa zapisów Konwencji. Organ interpretujący nie wyjaśnił dlaczego przepisów Konwencji nie traktuje jako składnika polskiego porządku prawnego ( art. 91 Konstytucji R.P.), oraz dlaczego nie zastosował przepisu art. 27 tej Konwencji dotyczącego wymiany informacji, skoro stwierdził, że informacja o prawie luksemburskim w zakresie dywidend jest niezbędna dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś jego znaczenie wynika wprost z treści art. 10 ust. 3 Konwencji. Zgodnie z art. 14 b § 1 O.p., minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego ( interpretację indywidualną ). Zgodnie z art. 3 pkt 2 O.p. ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisów aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Oznacza to, że interpretacji indywidualnej podlegają wszystkie, bez wyjątku, postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, ratyfikowanych przez Polskę w tym postanowienia omawianej Konwencji. W niniejszej sprawie, z uwagi na jej przedmiot, przepisami prawa podatkowego, o których mowa w art. 14 b § 1 O.p. były również postanowienia zawartej między Polską a Luksemburgiem Konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Tym samym interpretacji organu podatkowego podlegały postanowienia tej Konwencji będące, z woli ustawodawcy, przepisami prawa podatkowego. Jeżeli według Ministra Finansów z umów tych wynika, że rozumienie użytego w nich wyrażenia zależy od prawa podatkowego drugiego z umawiających się państw (art. 3 ust 2 j Konwencji ), to dla odczytania normy prawnej zawierającej to wyrażenie niezbędne jest uzyskanie informacji o treści tego prawa, a tym samym rzeczą organu podatkowego udzielającego interpretacji jest pozyskanie wiedzy o prawie podatkowym, które decydowało o ocenie poglądu zainteresowanego w celu wyrażenia zgodnego z prawem stanowiska. Przy czym w literaturze przyjmuje się , że polskie prawo nie stwarza w kwestii dopuszczalności materiałów interpretacyjnych żadnych specjalnych ograniczeń . Interpretator może korzystać z wszelkich materiałów, które są relewantne do ustalenia treści i znaczenia interpretowanej regulacji prawnej (Jacek Brolik "Urzędowe interpretacje prawa podatkowego" Lexis Nexis 2010 – str.151). Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że zaskarżona interpretacja narusza cytowane wyżej przepisy O.p. jak i w związku z tym podlega uchyleniu na podstawie art. 146 p.p.s.a. Na podstawie art. 152 orzekł, iż zaskarżona interpretacja nie podlega wykonaniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.