IV SA/Wa 602/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia dopuszczalnego poziomu hałasu - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] stycznia 2012r. - zaskarżoną skargą przez L. Sp. z o.o. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2011 r.: 1) wyznaczającą dopuszczalny poziom hałasu, wyrażony wskaźnikiem hałasu l_Aeq n dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla pory nocy - wynoszący 40 dB, poza terenem Stacji Paliw nr [...] w R. ([...]) przy [...]; 2) zobowiązującą wyżej wymienioną spółkę do zastosowania rozwiązań ograniczających emisje hałasu poza teren ww stacji paliw, związane z ruchem pojazdów samochodowych po terenie stacji, do poziomu określonego w decyzji oraz przedłożenia Staroście [...] informacji o podjętych działaniach mających służyć ograniczeniu emisji hałasu poza terenem stacji paliw - w terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się decyzji. Stan sprawy przedstawia się następująco: - Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w W. Delegatura w M. pismem z 1 września 2010 r. poinformował Starostę [...], iż w związku ze skargą M. i J. S. dotyczącą uciążliwości hałasowej powodowanej funkcjonowaniem Stacji Paliw nr [...] przy [...] w R., przeprowadzono kontrolę tego podmiotu połączoną z pomiarami hałasu. W załączeniu przekazany został raport z pomiarów hałasu nr [...] dla pory nocy. Starosta [...] pismem z 20 września 2010 r. zawiadomi! strony o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu poza terenem Stacji Paliw nr [...] w porze nocnej. Decyzją z [...] czerwca 2011 r. Starosta [...] rozstrzygnął sprawę tak jak przedstawiono na wstępie uzasadnienia. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła L. Sp. z o. o. z siedzibą w G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - w wyniku rozpoznania środka zaskarżenia - decyzją z [...] stycznia 2012r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium, przytaczając treść art. art. 112, art. 115 a ust. 1, 3 i 4, art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150, ze zm.), podało iż w rozpoznawanej sprawie jako źródło przekraczające dopuszczalne normy hałasu zidentyfikowano ruch pojazdów poruszających się po stacji (wjazd na stację z drogi publicznej oraz zjazd). Potwierdził to znajdujący się w aktach sprawy protokół nr [...] wraz z raportem z kontrolnego pomiaru hałasu emitowanego do środowiska sporządzony [...] sierpnia 2010 r. i [...] sierpnia 201Or. Kolegium nie podzieliło twierdzenia odwołującej się, iż wjazd samochodów na teren stacji paliw (także ich zjazd) nie jest związany z funkcjonowaniem stacji paliw. Istota funkcjonowania stacji paliw sprowadza się bowiem do obsługi pojazdów mechanicznych. Tym samym ruch samochodowy w obrębie tej stacji, w tym wjazd na nią i zjazd w kierunku drogi publicznej kwalifikowany musi być jako związany z funkcjonowaniem stacji paliw. Stosownie do art. 115 u.p.o.ś. w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania, wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. Przy czym w myśl znajdującego odpowiednie zastosowanie art. 114 ust. 2 ustawy, jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Z tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2007 roku Nr 120, poz. 826) wynika, że dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez poszczególne grupy źródeł hałasu, z wyłączeniem hałasu powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych oraz linie elektroenergetyczne, wyrażone wskaźnikami laeq d i laeq n, które to wskaźniki mają zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska, w odniesieniu do jednej doby ustalone zostały dla następujących rodzajów terenu: 1 - a) strefa ochronna "A11 uzdrowiska, b) tereny szpitali poza miastem; 2 - a ) tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, b) tereny zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, c) tereny domów opieki społecznej, d) tereny szpitali w miastach; 3 - a) tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, b) tereny zabudowy zagrodowej, c) tereny rekreacyjno- wypoczynkowe, d) tereny mieszkaniowo-usługowe; 4 - tereny w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców. Dostrzec trzeba, że dla grupy 2 (m. in. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) dopuszczalny poziom hałasu dla innych niż drogi i koleje obiektów oraz działalności będącej źródłem hałasu wyznaczony został w porze nocnej w wysokości LAeq d - 40 dB. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji ustalił, że dla terenu stanowiącego bezpośrednio sąsiedztwo nieruchomości położonej przy [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy R. przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w R. Nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 roku (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z zapisami tego planu tereny te przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zdaniem Kolegium kwalifikacja ta, a dokonana przez organ pierwszej instancji, jest prawidłowa i odpowiada metodologii określonej w art. 115 ustawy - Prawo ochrony środowiska, dającej pierwszeństwo ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie na uznanie nie zasługuje zarzut odwołania, w którym wskazano na konieczność badania, sposobu zagospodarowania ww gruntów. Przechodząc natomiast do oceny metodyki przeprowadzonego badania, mając na uwadze zarzuty postawione w odwołaniu, Kolegium nie dostrzegło żadnych wadliwości w kontroli poziomu hałasu dokonanej przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w W. Pomiar hałasu przeprowadzono metodą referencyjną opisaną w wytycznych zamieszczonych w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 roku w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291). W zakresie zarzutu nieprawidłowego pomiaru tła akustycznego dostrzegło, że zgodnie z wyżej wymienionymi wytycznymi tło akustyczne tworzą wszystkie dźwięki występujące w danym punkcie pomiarowym, które nie pochodzą z zakładu, instalacji, urządzeń aktualnie badanych. Dokonując pomiaru tła akustycznego, wyłącza się pojedyncze, sporadyczne dźwięki, których wpływ na pomiar hałasu z zakładu, instalacji czy urządzenia można wyeliminować przez chwilowe zatrzymanie procesu mierzenia lub analizę zarejestrowanego sygnału. Pomiar poziomu tła akustycznego przeprowadza się w sposób gwarantujący wyeliminowanie źródła hałasu będącego przedmiotem oceny, a mianowicie: - w tych samych punktach pomiarowych, w których przeprowadza się pomiar hałasu emitowanego przez badane źródło, lecz po wyłączeniu źródła/źródeł hałasu będącego/będących przedmiotem o ceny-lub w przerwach pracy badanych źródeł, - w sytuacji kiedy .nie jest możliwe wyłączenie źródła/źródeł hałasu, dopuszcza się przeprowadzenie pomiaru tła w innym miejscu, lecz porównywalnym do tego, w którym był usytuowany punkt pomiarowy hałasu emitowanego przez badane źródło, przykładowo w cieniu akustycznym najbliższego obiektu budowlanego lub przegrody terenowej. Pomiary tła przeprowadza się w tym samym dniu, o tej samej porze doby i w podobnych warunkach meteorologicznych, w jakich wykonuje się pomiary poziomu emisji hałasu ze źródła. W warunkach rozpatrywanej sprawy punkt pomiarowy dla zbadania tła akustycznego "pp2" umieszczony został na terenie posesji przy [...] z kolei punkt pomiarowy dla zbadania hałasu emitowanego przez stację paliw ulokowany został na posesji położonej przy [...]. W piśmie z 12 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w W. wyjaśnił, że nie było możliwe wyłączenie źródeł hałasu, a zatem uniemożliwienie pojazdom poruszania się na stacji paliw. Tym samym, biorąc pod uwagę, że poziom tła akustycznego składa się zarówno hałas emitowany przez pojazdy poruszające się po obwodnicy R., jak i [...], punkt pomiarowy dla tła akustycznego umieszczono, podobnie jak punkt pomiarowy dla źródła hałasu wzdłuż [...], gdzie poziom tła akustycznego był porównywalny. Kolegium biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, a także lokalizację obu punktów pomiarowych zobrazowaną w protokóle z kontrolnego pomiaru poziomu hałasu, nie dostrzegło w tym względzie uchybień. Nadto - wbrew twierdzeniu odwołującej się - zastosowana przez organ metoda pomiaru hałasu nie wymaga dokonywania pomiaru ciągłego, trwającego nieprzerwanie kilka godzin. Pomiar może ograniczyć się do pobrania "próbek" hałasu również w okresie największego natężenia ruchu w godzinach nocnych o określonej porze roku. Tak właśnie postąpił organ w przedmiotowej sprawie. Tym samym Kolegium nie dopatrzyło się nieprawidłowości organu w zakresie wyboru pory roku i godziny pomiaru. Wszystko to dowodzi w ocenie Kolegium, iż brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego badania. L.Sp. z o.o. z siedzibą w G. w skardze wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] stycznia 2012r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 7, art. 77 § 1 Kpa polegające na błędnym dokonaniu ustaleń stanu faktycznego sprawy I błędnej jego ocenie przez nieuprawnione przyjęcie, że źródłem hałasu poza terenem stacji paliw jest ruch pojazdów na terenie stacji paliw położonej przy [...] w miejscowości C. (R.), podczas gdy hałas jest wytwarzany poza obrębem stacji paliw i wynika z eksploatacji drogi publicznej przez poruszające się po niej pojazdy, a nadto przyjęcie, iż punkty pomiaru pp1 i pp2 zostały zlokalizowane w prawidłowych miejscach, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 Kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego specjalisty na okoliczność rzeczywiście generowanego poziomu dźwięków przez instalację skarżącej, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 Kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nieprzeprowadzenie oględzin w celu stwierdzenia w terenie usytuowania stacji paliw względem drogi publicznej i samego zjazdu, a nadto zlokalizowanych punktów pomiaru pp1 i pp2, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażającej się zwłaszcza w przyznaniu mocy dowodowej i wiarygodności dowodowi z dokumentu w postaci protokołu kontroli z [...] sierpnia 2010 r., raportu z pomiarów hałasu [...] i oparciu ustaleń wyłącznie na tych dokumentach, których wyniki były kwestionowane przez R. P., co winno skutkować przeprowadzeniem nowych pomiarów i oględzin i jednoczesne odmówienie mocy dowodowej i wiarygodności dokumentowi w postaci raportu sporządzonego na zlecenie R. P. przez N. "Badanie uciążliwości akustycznej dla środowiska Stacji paliw Płynnych w R. przy [...] ", - art. 107 § 3 Kpa przez nienależyte, niedostateczne i niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej jedynie ogólnych stwierdzeń i nieodniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji, zwłaszcza do konieczności przeprowadzenia ponownych pomiarów poziomu hałasu, dowodu z opinii biegłego, przeprowadzenia oględzin miejsca usytuowania stacji paliw w terenie, daty przeprowadzenia kontroli i daty wydania decyzji bez sprawdzenia aktualności pomiarów, czy zarzutu dotyczącego braków w treści samej decyzji organu I instancji, - art. 11 Kpa przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Starosty [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - w odpowiedzi na skargę - wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] stycznia 2012r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Na wstępie należy zauważyć, iż obowiązek przestrzegania dopuszczalnych norm natężenia hałasu generalnie wynika bezpośrednio z mocy prawa i nie wymaga indywidualizacji w formie decyzji administracyjnej. W praktyce jednak może występować przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu, określonych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Dlatego w art. 115 a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska [(Dz. U. z 2008r., Nr 25, poz. 150, ze zm.) - dalej w skrócie: P.o.ś.], została przewidziana podstawa prawna do wydania przez organy ochrony środowiska decyzji o dopuszczalnym poziomie natężenia hałasu (K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Warszawa 2007, str. 275). Przywołany przepis stanowił właśnie podstawę prawną decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie. Artykuł ten, według brzmienia obowiązujące w dniu wydawania zaskarżonej decyzji, przewidywał w: - ust. 1, że w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq d lub LAeq n; - ust. 3, że w decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq d i l-Aeq n w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład; - ust. 4, że w decyzji, o której mowa w ust. 1, mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, a w szczególności: 1) rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z przewidywanymi wariantami; 2) zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148; 3) sposób postępowania w przypadku uszkodzenia aparatury służącej do pomiarów poziomu hałasu, jeżeli jej zastosowanie jest wymagane; 4) formę, układ, techniki i termin przedkładania wyników pomiarów, o których mowa w pkt 2, organowi właściwemu do wydania decyzji i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust. 6. Z kolei dalej zastosowanie znalazł art. 113 ust. 2 pkt 1, do którego odsyła art. 115 a w ust. 3, mówiący iż w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw środowiska, wydanego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, następuje zróżnicowane ustalenie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określonych wskaźnikami hałasu Ldwn, LNi LAeq d i L_Aeq N dla następujących rodzajów terenów przeznaczonych: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy opieki społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) na cele mieszkaniowo-usługowe. Przenosząc te regulacje na stan sprawy wskazać należy, iż organ - na podstawie pomiarów dokonanych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w W. Delegatura w M. w dacie [...] sierpnia 2010r., w porze nocnej w godzinach 21.30 - 1.00, udokumentowanych protokołem nr [...] z kontrolnego pomiaru hałasu emitowanego do środowiska z [...] sierpnia 201Or. oraz raportem z pomiarów hałasu [...] z [...] sierpnia 2010r., a dalej pismem z [...] kwietnia 2011 r. - stwierdził, iż poza zakładem, tj. Stacją Paliw nr [...] położoną przy [...] w R., w wyniku jej działalności, przekroczone zostały dopuszczalne poziomy hałasu. Okoliczność ta doprowadziła do wydania decyzji z [...] czerwca 2011 r. Natomiast z racji ustalenia, iż zarówno teren Stacji, jak i teren sąsiedni objęte są uregulowaniami uchwały Rady Miejskiej w R. nr [...] z dnia [...] czerwca 1998r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy R. (Dz. U. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) i teren Stacji mieści się na terenie przeznaczonym pod zabudowę usługową, a teren sąsiedni (naprzeciwko) jest terenem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, w decyzji określono - na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). - dopuszczalny poziom hałasu poza zakładem, czyli Stacją, przy zastosowaniu ww wskaźników w odniesieniu do terenu przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinnej, dla pory nocnej - wynoszący 40 dB i niektóre z wymagań wynikających z ust. 4 art. 115 a P.o.ś. Z poruszanymi kwestiami wiążą się dwa zarzuty skargi, które należy odeprzeć. Po pierwsze chodzi o zarzut dotyczący braku ustalenia przez organ rzeczywistego zagospodarowania gruntów sąsiadujących ze stacją. Ustaleń z zakresu faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenów sąsiednich organy dokonują - w oparciu o art. 115 P.o.ś. - jedynie w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, celem oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. Po drugie chodzi o zarzut, zgłoszony na rozprawie, a dotyczący skierowania decyzji do niewłaściwego podmiotu, czyli skarżącej, która nie jest właścicielem nieruchomości, jak i znajdujących się na niej budynków i urządzeń. Zgodnie z art. 3 pkt 48 P.o.ś. przez zakład, o którym mowa w art. 115 a P.o.ś., rozumie się jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny oraz znajdującymi się nim urządzeniami. W sprawie prowadzącym instalację jest skarżąca - L. Sp. z o. o. z siedzibą w G. Eksploatacja instalacji prowadzona jest na terenie Stacji Paliw nr [...] przy [...] w R. , a tytułem prawnym jakim dysponuje skarżąca jest umowa dzierżawy. Wszystko to odpowiada również treści art. 3 pkt 6 P.o.ś. zawierającego definicję instalacji. Powołane okoliczności wynikają z akt sprawy, w szczególności z protokołu nr [...], a nadto oświadczenia samego pełnomocnika skarżącej złożonego do protokołu rozprawy. Dalej w kontekście kolejnych zarzutów i treści skargi wskazać należy iż: - po pierwsze, miarodajny dla sprawy dowód, potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu, wprawdzie był przeprowadzony przed wszczęciem postępowania, niemniej taką sytuację dopuszcza art. 115 a P.o.ś. Następnie został włączony w skład materiału dowodowego sprawy, uzupełniony i oceniony przez organy prowadzące postępowanie za prawidłowy. Ocenę tę podziela także Sąd; - po drugie, w toku całego postępowania administracyjnego, prawidłowo ustalono, iż ruch pojazdów poruszających się po stacji (w tym wjazd i zjazd) stanowi źródło hałasu przekraczającego dopuszczalne normy. Nie można więc było podzielić twierdzenia skarżącej, jakoby hałas wytwarzany był poza terenem stacji i wynikał wyłącznie z eksploatacji drogi publicznej przez poruszające się po niej pojazdy. Ponadto, że wjazd samochodów na teren stacji paliw (także ich zjazd) nie jest związany z funkcjonowaniem stacji. Słusznie wskazał bowiem organ, iż istota funkcjonowania stacji paliw sprowadza się do obsługi pojazdów mechanicznych. Tym samym ruch samochodowy w obrębie tej stacji, w tym wjazd na nią i zjazd w kierunku drogi publicznej kwalifikowany musi być jako związany z funkcjonowaniem stacji paliw; - po trzecie, w zaskarżonej decyzji przedstawiono przekonywującą argumentację, której celem było wykazanie prawidłowego usytuowania punktów pomiarów (w szczególności punktu pomiarowego dla zbadania tła akustycznego - "pp2") i zastosowania metody pomiaru hałasu; - po czwarte, skarżąca na żadnym etapie postępowania administracyjnego, pomimo kierowania do niej przez organ pism w postaci zawiadomienia z [...] września 2010r. o wszczęciu postępowania i w trybie art. 10 § 1 K.p.a. z [...] października 2010r., [...] stycznia 2011r., [...] maja 2011r., nie przedstawiła żadnych wyjaśnień, wątpliwości, wniosków, czy materiałów, które zostałyby włączone w skład materiału dowodowego sprawy i stanowiły przedmiot oceny organów rozpoznających sprawę. Jedynie w odwołaniu wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, nie zważając na fakt, iż organ dysponuje już dowodami potwierdzającymi przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu i w jego ocenie dowody te nie budzą żadnych wątpliwości, które uzasadniałyby potrzebę zasięgnięcia wiadomości specjalnych. Natomiast strona skarżąca miała prawo wykazać się inicjatywą dowodową i przedstawić własne dowody, w tym i opinię biegłego. W postępowaniu z kolei czynnie uczestniczył uczestnik, tj. R. P. (właściciel nieruchomości [...], na której usytuowana jest Stacja Paliw nr [...]), który przy piśmie z [...] października 201Or. załączył raport pt. Badanie uciążliwości akustycznej dla środowiska od Stacji Paliw Płynnych w R. przy [...] z marca 2009r. i zgłaszał pewne wątpliwości. Zatem opinii ta: nie była opinią pochodzącą od skarżącej, została sporządzona na zlecenie ww podmiotu i przez niego złożona do postępowania; do tego sporządzona została w marcu 2009r., czyli z półtorarocznym wyprzedzeniem czasowym od pomiarów dokonywanych na potrzeby kontrolowanego postępowania, które przeprowadzono [...] sierpnia 2010r.; nadto już na wstępie przyjmuje inne założenie niż organ, mianowicie dopuszczalny poziom hałasu dla terenów mieszkaniowo - usługowych (dla pory nocnej - 45 dB), podczas gdy organ przyjął ten czynnik dla terenów mieszkaniowych jednorodzinnych (dla pory nocnej - 40 dB) i - w ocenie Sądu - było to ustalenie prawidłowe. Wszystko to dowodzi, iż opinia ta nie mogła podważyć stanowiska organów zaprezentowanego w wydanych w sprawie decyzjach; - po piąte, rację ma skarżąca, iż od momentu dokonania pomiaru w sierpniu 201Or. do wydania decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu, tj. [...] czerwca 2011r. upłynęło kilka miesięcy, niemniej skarżąca nie przedstawia żadnego dowodu świadczącego o zdezaktualizowaniu się pomiarów. Ponadto czasokres trwania postępowania nie był zawiniony przez organ, ale związany być z czynnym udziałem innych stron postępowania i wynikającą z niego potrzebą uzupełniania materiału dowodowego sprawy. Podsumowując Sąd nie stwierdził, aby wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności tych wymienionym w skardze, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W świetle powyższego i całokształtu zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego sprawy - w ocenie Sądu - nie można skutecznie zarzucić organowi, aby dopuścił się błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i błędnej jego oceny; niewyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy sprawy, w tym dokonał jego dowolnej oceny. Jedynie pod adresem organu można sformułować zarzut niesporządzenia uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia w sposób odpowiadający zasadzie przekonywania unormowanej w art. 11 K.p.a. i wymogom wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a., z racji nieodniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania (np. uwagi odwołującej się co do daty przeprowadzonej kontroli a daty wydania przez organ pierwszej instancji decyzji) i wniosków zawartych w odwołaniu (dotyczących przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego i oględzin miejsca usytuowania stacji paliw). Niemniej jednak uchybienie to - wobec wyżej poczynionych rozważań - należało ocenić w kategoriach naruszenia wymienionych przepisów w stopniu, który nie mógł mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Wszystko to dowodzi, iż Kolegium - na podstawie całokształtu materiału dowodowego - prawidłowo oceniło okoliczności sprawy i wyprowadziło z nich stosowne wnioski, a w rezultacie wydało rozstrzygnięcie, które nie narusza prawa. W świetle powyższego Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowana decyzja nie narusza powołanych w skardze przepisów postępowania, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 P.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji wyroku.