I GSK 1553/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha Sędziowie NSA Stanisław Gronowski Gabriela Jyż (spr.) Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. Spółki z o.o. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Gl 27/12 w sprawie ze skargi D. Spółki z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. Spółki z o.o. w C. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 20 czerwca 2012 r. oddalił skargę D. C. spółki z o.o. w Ch. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie podatku akcyzowego. Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco: w dniu 6 lipca 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. otrzymał dokumentację dotyczącą rejestracji nabytego przez skarżącą wewnątrzwspólnotowo samochodu marki BMW X6. W toku przeprowadzonego postępowania podatkowego w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wymienionego samochodu organ ustalił, że pojazd ten posiada nadwozie 5 drzwiowe typu hatchback, 2 miejsca siedzące z przodu pokryte skórą, wyposażone w pasy bezpieczeństwa, 2 miejsca siedzące w drugi rzędzie również pokryte skórą i wyposażone w pasy bezpieczeństwa, okna w części bagażowej typowe dla samochodów osobowych typu hatchback, za tylnymi fotelami zamontowana jest ścianka do wysokości górnej krawędzi siedzeń zamocowana na zawiasach do podłogi i ścian bocznych, od góry zamontowany jest wspornik z rury wypełniony siatką z prętów, podłoga w części bagażowej stanowi ruchome przykrycie dla schowka na narzędzia i materiały eksploatacyjne, długość części bagażowej to 90 cm i powierzchnia podłogi w bagażniku jest niżej niż górna krawędź tylniego zderzaka, drugi rząd siedzeń posiada odrębne wyloty dla klimatyzacji, pojazd wyposażony jest w felgi aluminiowe. Na podstawie tych ustaleń, decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w kwocie 30.502 złotych, stwierdzając, że nabyty pojazd ma cechy samochodu osobowego klasyfikowanego do kodu CN 8703. Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpoznaniu odwołania spółki, decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 100 ust. 4 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., Nr 3 poz. 11, ze zm., dalej: ustawa o podatku akcyzowym) za samochody osobowe uważa się pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowi – towarowymi oraz samochodami wyścigowymi. Zastosowanie miało wobec tego rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 1987.256.1, dalej: rozporządzenie nr 2658/87). Wskazując na treść pozycji CN 8703 i 8704, organ odwoławczy stwierdził, że różnica pomiędzy przeznaczeniem samochodów kwalifikowanych do tych pozycji polega na tym, że pojazdy klasyfikowane do kodu 8704 służą wyłącznie do transportu towarowego. Nie ma w tej pozycji mowy o tym, aby pojazdy te służyły również do przewozu osób. Pojazdy z pozycji 8703 służą natomiast zasadniczo do przewozu osób jednakże możliwe jest przewożenie nimi również towarów. O wyborze właściwe taryfy decyduje, zatem główna funkcja pojazdu wynikająca z jego budowy i wyposażenia zgodnie z projektem producenta. Nabyty przez skarżącą samochód, wobec ustaleń poczynionych przez organ I instancji, miał w ocenie organu odwoławczego cechy samochodu osobowego. Organ wskazał w tym zakresie, co wynikało z uzyskanych od producenta pojazdu informacji, że samochód ten według zamysłu producenta miał być samochodem osobowym. Wskazał ponadto, że na taką kwalifikację nie miała wpływy późniejsza zmiana cech użytkowych pojazdu. Bez znaczenia dla klasyfikacji pojazdu dokonanej w oparciu o przepisy ustawy o podatku akcyzowym była również klasyfikacja na podstawie innych przepisów prawa – ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej: ustaw prawo o ruchy drogowym). Sąd I instancji oddalając skargę spółki na tę decyzję za prawidłową uznał, dokonaną przez organu klasyfikację pojazdu do kodu 8703, a w konsekwencji objęcie go zobowiązaniem podatkowym w podatku akcyzowym. Sąd I instancji wskazał na zgromadzony materiał dowodowy, z którego wynikało, że sporny samochód w dniu 12 maja 2010 r. był przystosowany do przewozu 4 osób wraz z kierowcą i posiadał za drugi rzędem foteli przestrzeń ładunkową oddzielona sztywną regulowana przegrodą. Część dolna przegrody wykonana była z pełnego materiału i sięga do wysokości 510 mm ponad punkt H. Ponad tą wysokością do sufitu pojazd wyparzony jest w kratkę z drutu stalowego. Okna boczne w przestrzeni ładunkowej wyposażone są w folię zabezpieczającą zaś sam pojazd zarejestrowany został jako samochód ciężarowy o dopuszczalnej ładowności 525 kg. Z pism producenta wynikało natomiast, że nabyty przez skarżącą spółkę samochód został wyprodukowany na podstawie europejskiej homologacji osobowej, a typ pojazdu oznaczony był jako osobowo – terenowy. W Polsce samochód nie otrzymała homologacji ciężarowej. Takie homologacje na sprzedawane modele X6 producent uzyskał dopiero od 28 maja 2009 r. Ponadto producent wskazał, że aby samochód mógł uzyskać taką homologację musiał przejść szereg zmian przed sprzedażą. Sąd I instancji stwierdził, wobec tego, że organy prawidłowo określiły zasadnicze przeznaczenie samochodu jako pojazdu do przewozu osób uwzględniając przy tym zmiany dokonane w wyniku przebudowy technicznej pojazdu istniejących już przed przemieszczeniem spornego pojazdu na teren Polski. Sąd podzielił przy tym stanowisko organu, że zmiany te były bez znaczenia dla sprawy wobec przeznaczenia pojazdu przez producenta. Prawidłowo zatem, w ocenie Sądu zaklasyfikowano nabyty przez skarżącą samochód do pozycji 8703 jako samochód osobowy wobec czego jego nabycie podlegało, stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, akcyzie według stawki określonej zgodnie z art. 105 ust. 1 powołanej ustawy. Odnosząc się do kwestii powołania biegłego na okoliczności, kiedy sporny samochód uzyskał homologację ciężarową i czy autoryzowany serwis nadała tę homologację pojazdowi, Sąd I instancji stwierdził, że nie było konieczności przeprowadzania takiego dowodu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie wskazywał na prawidłową klasyfikację pojazdu do pozycji CN 8703. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Skargą kasacyjną spółka D. C. zaskarżyła wyrok w całości zarzucając mu naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 2 i art. 102 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, przez błędne przyjęcie, że mają one zastosowanie w przedmiotowej sprawie i uznanie, iż strona odwołująca podlegała obowiązkowi zapłaty akcyzy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu marki BMW X6; 2. przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy: - art. 134 § 1, art. 106 § 3 i art. 113 § 1 p.p.s.a. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez Sąd I instancji z urzędu dowodu, który pozwoliłby na wyeliminowanie rodzącej się na tle sprawy – i koniecznej do wyjaśnienia dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia przez WSA w granicach sprawy – istotnej wątpliwości, czy samochód marki BMW X6 jest samochodem ciężarowym czy też osobowym, poprzez zwrócenie się z zapytaniem do BMW Group S. Z. serwis CBC, K. [...] B., czy i kiedy przedmiotowy samochód otrzymała na terenie Słowacji homologację ciężarową, a ponadto czy nadanie owej homologacji nastąpiło w autoryzowanym serwisie BMW i wydanie orzeczenia mimo, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona; - art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji gdy z zarzutów skargi i materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób jednoznaczny wynikało, że skarga jest uzasadniona, a zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. powinna zostać uchylona, a w wyniku tego zaakceptowanie przez WSA (sanowanie) rażącego naruszenia przez organy celne obu instancji przepisów postępowania znajdujących się w szczególności w art. 120, art. 121 § 1oraz art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej: ordynacja podatkowa), a to w bezpośredniej konsekwencji niezgodnego z prawem przyjęcia, że postępowanie podatkowe prowadzone było prawidłowo oraz że organ słusznie uznał, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z samochodem osobowym, co wiąże się z obowiązkiem zapłaty przez skarżącą akcyzy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami ustawy prawo o ruchu drogowym. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał dotychczas prezentowane przez siebie stanowisko w sprawie klasyfikacji spornego pojazdu i zaistniałego w związku tym obowiązku podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). W analizowanej skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie, w ocenie kasatora, miało postać kwalifikowaną, tzn. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny po przeanalizowaniu zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia prawa procesowego, tj. zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 106 § 3 p.p.s.a. i art. 113 § 1 p.p.s.a. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez Sąd I instancji z urzędu dowodu, który pozwoliłby na wyeliminowanie rodzącej się na tle sprawy – i koniecznej do wyjaśnienia dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia przez WSA w granicach sprawy – istotnej wątpliwości, czy samochód marki BMW X6 jest samochodem ciężarowym czy też osobowym, poprzez zwrócenie się z zapytaniem do BMW Group S. Z. serwis C., K. [...] B., czy i kiedy przedmiotowy samochód otrzymał na terenie Słowacji homologację ciężarową, a ponadto czy nadanie owej homologacji nastąpiło w autoryzowanym serwisie BMW i wydanie orzeczenia mimo, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, uznał je za niezasadne. Art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną." Z kolei w art. 106 § 3 p.p.s.a. ustawodawca unormował, iż: "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużania postępowania w sprawie." Natomiast treść art. 113 § 1 p.p.s.a. brzmi następująco: "Przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną." W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji właśnie tak uczynił. Po pierwsze wbrew twierdzeniom strony wnoszącej skargę kasacyjną Sąd I instancji nie miał w tej sprawie istotnych wątpliwości, na co wyraźnie wskazuje uzasadnienie zaskarżonego wyroku. (art. 134 § 3 p.p.s.a.). Nadto podkreślić należy, iż zasadniczo dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyrok NSA z 6.06.2008 r., sygn. akt I OSK 874/07, Legalis). Podkreślić należy, iż rozpatrując sformułowany w skardze do Sądu I instancji zarzut naruszenia przez organ art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w związku z odmową dopuszczenia dowodu w postaci zwrócenia się z zapytaniem do BMW Group S. Z. serwis C., K. [...] B., czy i kiedy przedmiotowy samochód otrzymała na terenie Słowacji homologację ciężarową, a ponadto czy nadanie owej homologacji nastąpiło w autoryzowanym serwisie BMW, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził zasadnie, że: "Z pism wystosowanych przez BMW Group Polska na podstawie baz danych producenta wynika, że samochód marki BMW o numerze nadwozia [...] został wyprodukowany na podstawie europejskiej homologacji osobowej nr [...]. Typ pojazdu M1G, czyli osobowo-terenowy. Pojazd nie otrzymał w Polsce homologacji ciężarowej. BMW Group Polska Sp. z o.o. poinformowała także, że BMW Polska otrzymała homologację ciężarową na sprzedawane przez siebie modele X6 od dnia 28 maja 2009 r.(...) Bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy pozostaje także fakt, że na terenie Słowacji samochód był używany jako samochód ciężarowy." (s. 15 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze przez "dostateczne wyjaśnienie sprawy", o którym mowa w art. 113 § 1 p.p.s.a., rozumie się nie konieczność wyjaśnienia przez sąd stanu faktycznego sprawy istniejącego w rozpatrywanej sprawie, lecz stan zdolności sprawy do wydania wyroku, a zatem dokonania przez sąd oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu czy też nie (por. wyrok NSA z dnia 19.06.2009 r., sygn. akt I FSK 388/08, Legalis). Przepis ten ma charakter techniczny, a więc może zostać naruszony tylko wtedy, gdyby przewodniczący nie wydał zarządzenia o zamknięciu rozprawy w ogóle, bądź wtedy, gdyby podjął taką czynność procesową w sytuacji, gdy sąd nie uznał jeszcze sprawy za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia. (por. wyrok NSA z 24.03.2009 r., sygn. akt I OSK 597/08, Legalis). W przedmiotowej sprawie żadne z tych uchybień po stronie Sądu I instancji nie miało miejsca. Kolejne zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji gdy z zarzutów skargi i materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w ocenie kasatora, w sposób jednoznaczny wynikało, że skarga jest uzasadniona, a zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. powinna zostać uchylona z powodu rażącego naruszenia przez organy celne obu instancji przepisów postępowania, tj.: art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, a to w bezpośredniej konsekwencji niezgodnego z prawem przyjęcia, że postępowanie podatkowe prowadzone było prawidłowo, także zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego są niezasadne. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, iż organy wskazały na zgromadzony materiał dowodowy, z którego wynikało, że sporny samochód w dniu 12 maja 2010 r. był przystosowany do przewozu 4 osób wraz z kierowcą i posiadał za drugim rzędem foteli przestrzeń ładunkową oddzielona sztywną regulowana przegrodą. Część dolna przegrody wykonana była z pełnego materiału i sięga do wysokości 510 mm ponad punkt H. Ponad tą wysokością do sufitu pojazd wyparzony jest w kratkę z drutu stalowego. Okna boczne w przestrzeni ładunkowej wyposażone są w folię zabezpieczającą zaś sam pojazd zarejestrowany został jako samochód ciężarowy o dopuszczalnej ładowności 525 kg. Z pism producenta wynikało natomiast, że nabyty przez skarżącą spółkę samochód został wyprodukowany na podstawie europejskiej homologacji osobowej, a typ pojazdu oznaczony był jako osobowo – terenowy. W Polsce samochód nie otrzymała homologacji ciężarowej. Takie homologacje na sprzedawane modele X6 producent uzyskał dopiero od 28 maja 2009 r. Ponadto producent wskazał, że aby samochód mógł uzyskać taką homologację musiał przejść szereg zmian przed sprzedażą. Sąd I instancji stwierdził, wobec tego, że organy prawidłowo określiły zasadnicze przeznaczenie samochodu jako pojazdu do przewozu osób uwzględniając przy tym zmiany dokonane w wyniku przebudowy technicznej pojazdu istniejących już przed przemieszczeniem spornego pojazdu na teren Polski. Sąd I instancji podzielił przy tym stanowisko organu, że zmiany te były bez znaczenia dla sprawy wobec przeznaczenia pojazdu przez producenta. Organy obu instancji w tej sprawie zastosowały art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej oraz nie naruszyły zasad ogólnych postępowania, tj. zasady praworządności (art. 120 O.p.) i zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Skoro tak, to nie można zasadnie zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 135 p.p.s.a. oraz art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) poprzez ich niezastosowanie. Przechodząc do analizy zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, pomieszczonego w skardze kasacyjnej, tj. zarzutu niewłaściwego zastosowanie art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 2 i art. 102 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, przez błędne przyjęcie, że mają one zastosowanie w przedmiotowej sprawie i uznanie, iż strona odwołująca podlegała obowiązkowi zapłaty akcyzy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu marki BMW X6, Naczelny Sąd Administracyjny go nie podzielił. | Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew zarzutom skargi – organ w zaskarżonej decyzji dokonał ustaleń faktycznych, | |pozwalających na przyjęcie, iż pojazd nabyty wewnątrzspólnotowo przez skarżącego był samochodem osobowym klasyfikowanym do pozycji 8703| |CN, obejmującej "samochody i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702)". Z | |ustaleń tych opartych m.in. na oględzinach spornego pojazdu oraz analizie pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie | |wynikało, że zasadniczym przeznaczeniem pojazdu był przewóz osób, o czym świadczył stan pojazdu – stwierdzono, że jest to pojazd | |posiadający nadwozie 5 drzwiowe typu hatchback, 2 miejsca siedzące z przodu pokryte skórą, wyposażone w pasy bezpieczeństwa, 2 miejsca | |siedzące w drugi rzędzie również pokryte skórą i wyposażone w pasy bezpieczeństwa, okna w części bagażowej typowe dla samochodów | |osobowych typu hatchback, za tylnymi fotelami zamontowana jest ścianka do wysokości górnej krawędzi siedzeń zamocowana na zawiasach do | |podłogi i ścian bocznych, od góry zamontowany jest wspornik z rury wypełniony siatką z prętów, podłoga w części bagażowej stanowi | |ruchome przykrycie dla schowka na narzędzia i materiały eksploatacyjne, długość części bagażowej to 90 cm i powierzchnia podłogi w | |bagażniku jest niżej niż górna krawędź tylniego zderzaka, drugi rząd siedzeń posiada odrębne wyloty dla klimatyzacji, pojazd wyposażony| |jest w felgi aluminiowe. W tych okolicznościach Sąd I instancji trafnie uznał, że dokonane przez organ ustalenia faktyczne znajdują | |pełne potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Zatem zasadnie zastosowały organy w tej sprawie art. 100 ust. 1 pkt 2, | |art. 101 ust. 2 pkt 2 i art. 102 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. | |Skoro sporny pojazd był wyprodukowany i używany jako samochód osobowy, a później dokonano krótkotrwałych przeróbek, które potencjalnie | |pozwalały na przewożenie samochodem towarów, to okoliczność ta nie może powodować, że zasadnicze (główne, przeważające) przeznaczenie | |pojazdu uległo zmianie. Przy takim bowiem rozumowaniu mogłoby dochodzić do przerabiania pojazdów na czas kilku godzin, potrzebnych do | |przekroczenia granicy RP, a następnie pojazd byłby ponownie przerabiany na osobowy. | |Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego | |orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. | | | .