II GZ 492/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. D. G. Spółki z o.o. w B. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 5 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 89/12 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. D. G. Spółki z o.o. w B. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zawartego w skardze do WSA we W. skarżąca Spółka wskazała, iż sytuacja ekonomiczna skarżącej, fakt zatrzymania urządzenia, jak również okoliczności opisane w skardze wskazują, że, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. uzasadniając oddalenie wniosku skarżącej Spółki stwierdził, że brak wykazania przez skarżącą potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków – grożących stronie skarżącej w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, uniemożliwił pozytywne rozstrzygnięcie wniosku. W ocenie Sądu I instancji skarżąca nie uzasadniła zgłoszonego żądania, nie udokumentowała w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na nią wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawione przez stronę informacje w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy Sąd wziął pod rozwagę, jednak nie mogły one stanowić podstawy do pozytywnego załatwienia wniosku strony. Zażalenie na to postanowienie wniosła skarżąca Spółka. zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła obrazę przepisów postępowania tj. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) mającą wpływ na treść tego orzeczenia poprzez dowolne przyjęcie, że skarżąca Spółka nie wykazała potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków – grożących stronie skarżącej w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy swobodna, szczegółowa i wnikliwa analiza sytuacji materialnej skarżącej prowadzi do wniosku, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że ma problemy finansowe, koszty działalności Spółki przekraczają jej przychody, w związku z tym rok 2011 zakończyła stratą. W obecnym stanie Spółce grozi egzekucja wymierzonej kary pieniężnej w kwocie 24 000 zł. Może to spowodować utratę zdolności płatniczej skarżącej, zwolnienie pracowników i w konsekwencji doprowadzić do upadłości Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie może być uwzględnione. Zgodnie z zasadą wykonalności decyzji ostatecznych, wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Jedynie w wyjątkowych sytuacjach, na wyraźny wniosek skarżącego, sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji, która w wyniku późniejszego uwzględnienia skargi zostanie uchylona lub zostanie stwierdzona jej nieważność. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu/czynności jest tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwią jego merytoryczna ocenę. Zawarty w skardze Spółki wniosek o wstrzymanie wykonania sprowadzał się bowiem do ogólnych sformułowań nieuprawdopodobnionych jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi. Skarżąca Spółka wskazała, że sytuacja ekonomiczna skarżącej, fakt zatrzymania urządzenia, jak również okoliczności opisane w skardze wskazują, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w razie wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji Sąd I instancji zgodnie z prawem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skoro do dnia rozpatrzenia wniosku strona nie wykazała istotnych okoliczności, które w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniałyby zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Warto również podkreślić, że skarżąca Spółka nie dołączyła do wniosku dokumentów potwierdzających swoją sytuację finansową, aczkolwiek Sąd I instancji zobowiązany do orzekania na podstawie akt sprawy wziął pod uwagę i poddał ocenie dokumentację przedłożoną przez skarżącą w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Analizując argumentację zaprezentowaną przez stronę w toku niniejszego postępowania uznać należy, że skarżąca Spółka nie wykazała, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca upatruje wypełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w ogólnym stwierdzeniu, że wykonanie decyzji spowoduje szkodę i skutki, których nie będzie można odwrócić w postaci hipotetycznego doprowadzenia do upadłości Spółki. W tym miejscu podkreślić wypada, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie można jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w omawianym stanie sprawy automatycznie skutki wskazane we wniosku. Ponadto zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Naczelny Sąd Administracyjny dysponując również dokumentami przedłożonymi przez skarżącą w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, stwierdza, że nie potwierdzają one twierdzeń skarżącego o utracie płynności finansowej. Z dokumentacji tej wynika, że Spółka pomimo twierdzeń o złej sytuacji ekonomicznej notuje od początku roku 2012 r. znaczny przychód. Z dokumentów wynika, iż do kwietnia Spółka odnotowała przychód na poziomie 173.217,88 zł ponosząc stratę w wysokości 24.201, 41 zł. W roku 2011 przychód Spółki wyniósł 450.653,69 zł. Wykazana przez skarżącą w zażaleniu strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej również nie zmienia dokonanej oceny. Strata powstaje bowiem wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z przedstawionych przez skarżącą argumentów, nie wynika zatem aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.