IV SA/Wa 1001/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej J. T. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych 00/100) uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2009 r. [...] Stowarzyszenie im. [...] wystąpiło do Wójta Gminy S. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie krzyża drewnianego przydrożnego na terenie części działki nr [...] położonej w miejscowości G., gmina S.. Wójt Gminy S. zwrócił się w dniu 24 sierpnia 2009 r. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. o dokonanie uzgodnienia projektu decyzji pod kątem ochrony przyrody. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w G. postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł inwestor oraz J. T.. Po rozpatrzeniu zażalenia, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości oraz uzgodnił realizację przedmiotowej inwestycji. Skargę na powyższe postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wniosła J. T., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej "upzp", w brzmieniu nadanym przez art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), zwana dalej "megaustawą", uzgodnienie o którym stanowi art. 53 ust. 4 pkt 8 upzp następuje w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "Kpa", w drodze postanowienia, z tym zastrzeżeniem, że zażalenie na takie postanowienie służy jedynie inwestorowi. Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "ppsa", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Nadto zgodnie z § 2 art. 50 ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W konsekwencji takiej regulacji postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Nie wykazanie owego związku skutkuje tym, iż podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Zgodnie bowiem z tym przepisem, Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5, niedopuszczalne. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego postanowienia wykluczały możliwość rozpoznania zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego złożonego przez podmiot inny niż inwestor tj. podmiot, który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Dokonana nowelizacja art. 53 ust. 5 upzp obowiązuje od dnia 17 lipca 2010 r., zatem od tego dnia wyłączona została możliwość wniesienia zażalenia przez inną osobą bądź podmiot aniżeli sam inwestor na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wskazać należy, iż ustawodawca wprowadził w art. 80 megaustawy uregulowanie, umożliwiające inwestorowi wybór przepisów na podstawie jakich będzie prowadzone postępowanie w przedmiocie jego wniosku. Zgodnie z treścią art. 80 megaustawy do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług decyzją ostateczną przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy. Jednakże inwestor z takiego uprawnienia nie skorzystał (co wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, str. 4). Dlatego też organ administracji procedował w oparciu o przepisy upzp w brzmieniu nadanym megaustawą. W sprawie niniejszej inwestorem jest [...] Stowarzyszenie im. [...], które wystąpiło z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Podmiot ten złożył również zażalenie na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wydane w postępowaniu uzgodnieniowym. Nie wniósł zaś skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu drugiej instancji. Natomiast ze skargą na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wystąpiła J. T., która nie jest w tej sprawie inwestorem. Skoro osoba ta nie mogłaby wnieść w postępowaniu uzgodnieniowym skutecznego zażalenia należało uznać, że nie przysługuje jej również prawo do złożenia skargi na postanowienie wydane w tym postępowaniu. Ponadto wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, iż rozpoznał wyłącznie zażalenie inwestora, zaś zażalenie J. T. w aktualnym stanie prawnym nie mogło być rozpoznane. Taka konstatacja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie oznacza, że organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność odwołania, gdyż w osnowie postanowienia nie zawarto takiego rozstrzygnięcia oraz nie przywołano odpowiedniej ku temu podstawy prawnej (art. 134 Kpa). Zatem zaskarżone postanowienie nie zawiera wszystkich koniecznych składników - wymienionych w art. 124 § 1 Kpa – wskazujących, że wydano rozstrzygnięcie w trybie art. 134 Kpa (przepis ten stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania). Wobec powyższego pomimo sformułowania zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, iż organ administracji nie wydał jeszcze rozstrzygnięcia w przedmiocie dopuszczalności zażalenia J. T.. Powyższe może oznaczać, że pozostaje on w bezczynności w rozumieniu art. 35 § 3 Kpa (którą strona może skarżyć do sądu administracyjnego po wcześniej wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 37 § 1 Kpa). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 ppsa odrzucił skargę. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa. Na marginesie należy wskazać, że wprowadzone przez polskiego ustawodawcę uregulowanie dotyczące prawa wniesienia zażalenie na postanowienie uzgodnieniowe wyłącznie przez inwestora, nie pozbawia stron postępowania prawa wniesienia odwołania od decyzji o warunkach zabudowy. Zatem składając odwołanie od decyzji ustalającej warunki zabudowy istnieje możliwość wykazania wadliwości dokonanych uzgodnień przez strony, które pozbawiono tego prawa na etapie postępowania uzgodnieniowego. Podstawę tego uprawnienia stanowi zaś art. 142 Kpa.