I GSK 958/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędziowie NSA Marzenna Zielińska del. WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 979/10 w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., rozpoznając skargę S. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, po wznowieniu postępowania uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że S. G. w związku z importem ze Szwajcarii samochodu osobowego marki O. V. dokonał w dniu [...] września 2002 r. zgłoszenia celnego dokumentem SAD E13. W związku z tym zgłoszeniem decyzją z [...] października 2002 r. Urząd Celny w R. określił stosowne zobowiązania celne i podatkowe. Z uwagi na informację władz celnych szwajcarskich o negatywnym wyniku weryfikacji dowodu pochodzenia, wskazującą na to, że dowód ten prawdopodobnie został sfałszowany, Naczelnik Urzędu Celnego w R. postanowieniem z [...] lutego 2005 r. wznowił postępowanie w przedmiocie wyżej wskazanego zgłoszenia celnego i w wyniku tego postępowania decyzją z [...] kwietnia 2005 r. uchylił decyzję z [...] października 2002 r. w zakresie zastosowania stawki celnej oraz określenia kwoty wynikającej z długu celnego i zastosował stawkę celną 35% - minimum 2500 EUR, określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 10.142,80 zł oraz stosowne odsetki. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji, powołując się na posiadane przez niego oświadczenie eksportera firmy E. A. E. potwierdzające sporządzenie umowy kupna-sprzedaży oraz autentyczność wszystkich danych i podpisów. Odwołanie to nie zostało jednak rozpoznane merytorycznie z uwagi na wniesienie go po terminie. W dniu [...] sierpnia 2005 r. skarżący złożył do Dyrektora Izby Celnej w W. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...] kwietnia 2005 r. w sprawie ustalenia pochodzenia towaru i określenia stawki cła oraz z [...] czerwca 2005 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. Powołał się na dołączone do wniosku retrospektywne świadectwo pochodzenia EUR 1 z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] wystawione przez E. A. E. i potwierdzone przez szwajcarskie władze celne. W piśmie z [...] kwietnia 2006 r. skarżący wyjaśnił, że jego pismo złożone [...] sierpnia 2005 r. powinno być traktowane jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...] kwietnia 2005 r. Organ przeprowadził weryfikację dokumentu EUR 1 nr [...] i uzyskał od organu celnego szwajcarskiego informację potwierdzającą, że wymieniony samochód był importowany do Szwajcarii z Niemiec ze świadectwem pochodzenia i reeksportowany na tych samych warunkach. Powołując się na sugestię polskich władz celnych zawartą w zapytaniu, szwajcarski organ stwierdził, że wydane z mocą wsteczną CCM należy uważać za formalnie nieważne. Organ szwajcarski wskazał, że od decyzji polskich władz celnych zależy, czy zastosować preferencję. W dniu [...] września 2005 r. skarżący złożył do Dyrektora Izby Celnej w W. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Celnego w R. z [...] października 2002 r. w sprawie zakwestionowania wartości celnej samochodu. Organ ten decyzją z [...] marca 2005 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] października 2002 r. na podstawie art. 265 pkt 1 Kodeksu celnego. Decyzją z [...] czerwca 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. odmówił wznowienia postępowania w sprawie decyzji z [...] kwietnia 2005 r., decyzja ta została jednak uchylona przez Dyrektora Izby Celnej w W. na skutek rozpoznania odwołania skarżącego. Następnie decyzją z [...] lutego 2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. odmówił wznowienia postępowania w sprawie uznania zgłoszenia celnego z [...] września 2002 r. za nieprawidłowe w zakresie pochodzenia towaru i zastosowania stawki celnej oraz określenia kwoty wynikającej z długu celnego zakończonego decyzją z [...] kwietnia 2005 r. Decyzja ta na skutek rozpoznania odwołania skarżącego została uchylona przez Dyrektora Izby Celnej w W. decyzją z września 2008 r. Następnie organ I instancji kolejną decyzją z [...] lutego 2009 r. odmówił uchylenia w całości decyzji z [...] kwietnia 2005 r., jednak i ta decyzja została uchylona przez organ odwoławczy decyzją z [...] października 2009 r. Postanowieniem z [...] listopada 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. wznowił postępowanie w sprawie zgłoszenia celnego zakończonego decyzją z [...] kwietnia 2005 r. i decyzją z [...] grudnia 2009 r. (przedmiotową w sprawie niniejszej) odmówił uchylenia w całości decyzji z [...] kwietnia 2005 r. Uzasadniając tę decyzję wskazał, że podstawą wznowienia postępowania w sprawie był nowy dowód – kopia świadectwa przewozowego EUR 1 nr [...] wystawionego retrospektywnie w dniu [...] sierpnia 2005 r. przez szwajcarskie władze celne. Jednak świadectwo to zostało wystawione w oparciu o przepisy Protokołu B do umowy EFTA, które utraciły moc prawną z chwilą akcesji Polski do Unii Europejskiej, tym samym brak było podstaw do wystawienia takiego dokumentu przez szwajcarskie władze celne, co władze te potwierdziły uznając to świadectwo za formalnie nieważne. Z tej okoliczności organ wywiódł wniosek, że taki dokument nie może stanowić podstawy do zastosowania preferencji celnych. W tej sytuacji decyzji z [...] kwietnia 2005 r. nie uchylił, bo w wyniku jej uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa (art. 245 § 1 pkt 3 a Ordynacji podatkowej). Skarżący wniósł odwołanie od decyzji z [...] grudnia 2009 r., zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że dowód pochodzenia świadectwo EUR 1 nr [...] nie może stanowić podstawy do zastosowania preferencji celnych. Zdaniem skarżącego, to świadectwo pochodzenia stanowi dowód pochodzenia uprawniający do zastosowania preferencji celnych. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podniósł, że weryfikacja przeprowadzona przez szwajcarskie władze celne wykazała, iż towar objęty świadectwem przewozowym EUR 1 nr [...] nie może korzystać z preferencji celnych w postaci obniżonej stawki celnej z uwagi na to, że dokument ten został wystawiony bez podstawy prawnej. Wyniki weryfikacji stanowią usankcjonowany prawem dowód i są wiążące dla władz kraju importu. W tej sytuacji brak prawidłowego udokumentowania preferencyjnego pochodzenia towaru zgodnie z Protokołem B i nie ma podstaw prawnych do zastosowania preferencyjnego środka taryfowego w postaci obniżonej stawki celnej na sprowadzony przez skarżącego samochód. W ocenie organu zarówno świadectwo EUR 1 nr [...], jak i wcześniejszy dowód pochodzenia w postaci deklaracji eksportera zawartej w rachunku z [...] września 2002 r. są nieprawidłowe, gdyż pierwotna weryfikacja dokonana przez szwajcarskie władze celne wykazała, że eksporter nie wystawił zarówno przedmiotowego rachunku, jak i deklaracji pochodzenia towaru z Unii Europejskiej, natomiast świadectwo EUR 1 nr [...] jest formalnie nieważne. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lipca 2010 r., domagając się jej uchylenia i zarzucił jej naruszenie art. 18 Protokołu B do Umowy EFTA poprzez błędną wykładnię prowadzącą do wniosku, że świadectwo EUR 1 wystawione retrospektywnie nie stanowi podstawy do zastosowania obniżonej stawki celnej, w sytuacji gdy podstawą zastosowania obniżonej stawki jest pochodzenie towaru, a dokument EUR 1 mógł zostać retrospektywnie wystawiony już po imporcie towaru, nawet pomimo wypowiedzenia umowy z państwami EFTA. Podniósł, że świadectwo EUR 1 nr [...] stanowi dowód pochodzenia przedmiotowego samochodu, a szwajcarskie władze celne – wbrew twierdzeniom organu - nie zakwestionowały możliwości zastosowania preferencji celnych, bowiem kwestię tę pozostawiły do uznania organom polskim. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za uzasadnioną. W pierwszej kolejności Sąd zbadał, czy organy właściwie określiły ramy prawne rozpoznawanej sprawy w zakresie prawa materialnego, przyjmując jako niekwestionowany fakt, że strona dokonała zgłoszenia celnego [...] września 2002 r., w tej dacie powstał dług celny i stan prawny wówczas obowiązujący znajduje zastosowanie w sprawie. Sąd stwierdził, że zarówno według obowiązującego w dacie zgłoszenia celnego art. 209 § 2 Kodeksu celnego (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), jak i zgodnie z obowiązującym po akcesji RP do Unii Europejskiej art. 201 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE L z dnia 19 października 1992 r. Nr 302.1) dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Zastosowanie tych przepisów wynika też z treści art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne. Jak dalej stwierdził Sąd, odnośnie przedmiotowego towaru zasadnie zastosowano reguły ustalenia preferencyjnego pochodzenia towaru zawarte w: - umowie międzynarodowej między Rzecząpospolitą Polską a państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), sporządzoną w Genewie dnia 10 grudnia 1992 r. (Dz. U. Nr 129, poz. 639 ze zm.), - Układzie Europejskim ustanawiającym stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzonym w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz.38 ze zm.). Jak dalej stwierdził Sąd I instancji, regulacje wynikające z powyższych przepisów ukształtowały zasadę, że weryfikacja dowodów pochodzenia towaru należy do władz celnych kraju eksportu, władze celne kraju importu nie prowadzą zaś w tym zakresie własnego postępowania sprawdzającego; wyniki przeprowadzonej weryfikacji mają charakter wiążący dla organów celnych państwa importera i nie mogą być przedmiotem oceny i dodatkowej weryfikacji. Sąd I instancji sprecyzował, że istotą przedmiotowej sprawy jest to, czy przynajmniej jeden z dokumentów występujących w sprawie – świadectwo przewozowe EUR 1 nr [...] lub deklaracja pochodzenia na dokumentach zakupu dołączonych do zgłoszenia celnego wskazujące na pochodzenie samochodu z Niemiec, uprawniają do skorzystania z preferencji celnej, to jest do zastosowania cła 0%. Organy celne kwestionując znaczenie dokumentu EUR 1 nr [...] uznały, że dokument ten został wystawiony bez podstawy prawnej. Zdaniem organów świadectwo to zostało wystawione w oparciu o przepisy Protokołu B do umowy EFTA, które utraciły moc prawną z chwilą akcesji Polski do Unii Europejskiej, tym samym brak było podstaw do wystawienia takiego dokumentu przez szwajcarskie władze celne. W ocenie Sądu I instancji uzasadnienie tej okoliczności narusza art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż nie wyjaśnia podstawy prawnej takiego stwierdzenia istotnego dla sprawy. Według Sądu, Protokół B należy do źródeł prawa obowiązującego, co wynika z oświadczenia rządowego z dnia 26 stycznia 2004 r. w sprawie mocy obowiązującej Decyzji Wspólnego Komitetu EFTA – Polska Nr 1 z 2003 r. w sprawie zmian do Protokołu B, podpisanej w Genewie w dniu 1 października 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 117, poz. 1222), opublikowanym już po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Niezależnie od powyższego naruszenia przepisów postępowania Sąd I instancji uznał, że organ nie rozpoznał istoty sprawy – podstawą decyzji z 2005 r. wymierzającej zobowiązania celne bez zastosowania preferencji (która była przedmiotem postępowania wznowieniowego kontrolowanego przez Sąd w sprawie niniejszej) nie był w istocie brak dokumentów dotyczących preferencyjnego pochodzenia samochodu – dokumenty takie były przez skarżącego przedłożone ze zgłoszeniem SAD w postaci deklaracji pochodzenia wystawionej przez sprzedawcę - a zakwestionowanie ich prawdziwości na podstawie lakonicznej informacji szwajcarskich organów celnych z [...] marca 2002 r. o możliwym sfałszowaniu deklaracji. Szwajcarskie władze celne udzieliły w dniu [...] marca 2007 r. co do treści sprzeczną informację z tą z [...] marca 2004 r., zatem Sąd uznał, że sprzeczność tę organy powinny wyjaśnić. Zaznaczyć przy tym należy, że informacja szwajcarskich władz celnych z [...] marca 2007 r. oparta o badanie zarówno kopii umowy z [...] września 2002 r. z deklaracją eksportera, jak i dokumentu EUR 1 nr [...] potwierdza fakt pochodzenia samochodu z Niemiec i wyeksportowanie ze Szwajcarii na tych samych warunkach. W przypadku ustalenia, że informacja z [...] marca 2004 r. w świetle późniejszych ustaleń przedstawionych w informacji z [...] marca 2007 r. nie może być podstawą do zakwestionowania prawdziwości dokumentów pochodzenia pojazdu dołączonych do zgłoszenia celnego, to zdaniem Sądu I instancji należy uznać te dokumenty za właściwe dla oceny możliwości zastosowania preferencyjnej stawki celnej. Brak wyjaśnienia powyższej sprzeczności, co do okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, stanowiło naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 191 oraz art. 122 tej ustawy. Dyrektor Izby Celnej w W. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) wniósł skargę kasacyjną, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe przedstawienie przez Sąd stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym wskutek ustalenia, że w sprawie występują sprzeczności w wynikach weryfikacji dowodów pochodzenia pojazdu oraz wadliwego ustalenia w zakresie mocy obowiązującej przepisów Protokołu B do umowy między Rzecząpospolitą Polską a państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) sporządzonej w Genewie dnia 10 grudnia 1992 r. (Dz. U. Nr 129, poz. 639 ze zm.); – art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, mimo że postępowanie prowadzone przed organem podatkowym nie było dotknięte żadną z wad wskazanych przez sąd, tj. nie naruszało przepisów postępowania zawartych w art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 Nr 8, poz. 60 ze zm.), a także poprzez uznanie, iż ustalenia organu podatkowego nie są uzasadnione zebranymi w sprawie dowodami, których oceny dokonano z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Wskazując na powyższe zarzuty Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. i orzeczenie o kosztach sądowych w postępowaniu kasacyjnym na rzecz wnoszącego skargę. W uzasadnieniu zarzutów kasacyjnych wskazano na błędny pogląd sądu co do obowiązywania przepisów Protokołu B do Umowy EFTA, chociaż przyznano, że w decyzji nie powołano się na wypowiedzenie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej umowy EFTA, co wynika z Dokumentu Wypowiedzenia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym z 7 czerwca 2004 r. Nr 129, poz. 1364 oraz Oświadczenia Rządowego z 16 kwietnia 2004 r. w sprawie mocy obowiązującej niektórych umów normujących stosunki handlowe, w związku z przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 129, poz. 1365), w którym podano do wiadomości, iż z dniem 3 maja 2004 r. traci moc wiążącą Umowa między Rzecząpospolitą Polską a państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), sporządzona w Genewie dnia 10 grudnia 1992 r. Według stanowiska organu wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd I instancji błędnie przyjął, iż zakwestionowanie prawdziwości deklaracji pochodzenia wystawionej na rachunku z dnia [...].09.2002 r. nastąpiło na podstawie lakonicznej informacji szwajcarskich organów celnych z dnia [...].03.2004 r. o możliwości sfałszowania deklaracji, która pozostaje w sprzeczności z informacją pochodzącą od szwajcarskich organów celnych z dnia [...] marca 2007 r., gdzie stwierdzono, że świadectwo przewozowe jest formalnie nieważne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje uzasadnionych podstaw, a ponadto Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził przesłanek nieważności postępowania. Z tych powodów skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją odmówiono skarżącemu uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe po wznowieniu postępowania. Należy zatem przypomnieć, że wznowienie postępowania jest instytucją stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Stosownie do art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Granice postępowania rozpoznawczego po wznowieniu postępowania wyznaczone są sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną. Przeprowadzając postępowanie w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, organ nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi w postępowaniu, w którym zapadła decyzja ostateczna. Nie oznacza to, iż organ obowiązany jest odrzucić wiarygodność wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu "zwykłym". Przepisy Ordynacji podatkowej nie określają według jakich reguł należy prowadzić postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, jednak wyraźnie zaznaczyć należy, że w postępowaniu po wznowieniu postępowania nie są wyłączone takie przepisy jak art. 187 § 1, art. 191 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy, ocenić na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona i podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Przenosząc te ogólne uwagi na rozpatrywaną sprawę stwierdzić należy, że w postępowaniu po wznowieniu postępowania dowodem pozostającym w sprawie jest informacja szwajcarskich władz celnych z dnia [...].03.2004 r., która w ocenie składu rozpoznającego skargę kasacyjną, podobnie jak w ocenie Sądu I instancji, jest lakoniczna a dodatkowo niestanowcza, bowiem używa się w niej zwrotu "prawdopodobnie". Zgodzić się też należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że informacja jaką przekazały szwajcarskie władze celne w dniu [...] marca 2007 r. pozostaje w sprzeczności z informacją z [...].03.2004 r. W piśmie z tej daty stwierdzono, że towar należy traktować jako nieznanego pochodzenia, zaś w piśmie z dnia [...] marca 2007 r., że samochód pochodzi z Niemiec, dodano przy tym, zgodnie z sugestią strony polskiej, że świadectwo pochodzenia jest formalnie nieważne. Jednakże chociaż świadectwo jest formalnie nieważnie i jako takie nie może być dowodem pochodzenia towaru, to jednak pismo szwajcarskich władz celnych zawiera informacje, które rzutują na ocenę wcześniej przekazanej informacji, tj. [...].03.2004 r. Drugi z zarzutów skargi kasacyjnej został oparty na art. 133 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (...). Zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy skompletowanej przez organ, w których został zawarty materiał faktyczny i dowodowy pozwalający na określenie stanu wiedzy umożliwiającej dokonanie kontroli sądowej w związku ze złożoną skargą do sądu administracyjnego. Analiza tych akt wskazuje, że obie wymienione wyżej informacje szwajcarskich władz celnych stanowią materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, zaś analiza treści zaskarżonej do sądu decyzji dowodzi, że informacja szwajcarskich władz celnych z [...].03.2004 r. nie była oceniana jako dowód w sprawie po wznowieniu postępowania ani też na tle innych dowodów zgromadzonych w sprawie. Dostrzegając to uchybienie procesowe zasadnie Sąd I instancji uznał, że w związku z wydanymi decyzjami przez organy celne obu instancji doszło do naruszenia art. 187 § 1, art. 191 i art. 122 Ordynacji podatkowej. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe przedstawienie przez Sąd stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym wskutek ustalenia, że w sprawie występują sprzeczności w wynikach weryfikacji dowodów pochodzenia pojazdu oraz wadliwego ustalenia w zakresie mocy obowiązującej przepisów Protokołu B do Umowy między Rzecząpospolitą Polską a państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) sporządzonej w Genewie dnia 10 grudnia 1992 r., stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie dokonał w rozpoznawanej sprawie samodzielnie ustalenia stanu faktycznego, natomiast na podstawie akt sprawy administracyjnej ocenił przeprowadzoną przez organ ocenę materiału dowodowego i uznał, że rozpoznanie sprawy co do jej istoty wymaga przeprowadzenia postępowania ściśle z regułami przepisów Ordynacji podatkowej. Zatem powyższy zarzut w tej części należy uznać za nieuzasadniony. Natomiast trzeba przyznać rację Dyrektorowi Izby Celnej w W. w kwestii utraty mocy obowiązującej przepisów Protokołu B do umowy EFTA, mając na uwadze jednocześnie, że Sąd I instancji w tej kwestii niczego nie przesądził, a jedynie zalecił organom jednoznaczne wyjaśnienie sprawy w tym zakresie. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.