II OSK 1811/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. NSA Jerzy Solarski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia E. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 359/12 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia E. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 359/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /dalej: WSA/, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia E. w W. /dalej: Stowarzyszenie/ na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie /dalej: SKO lub Kolegium/ z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] - skargę oddalił. W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: opisaną wyżej decyzją Kolegium, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.), umorzyło postępowanie wszczęte odwołaniem Stowarzyszenia od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] wydanej w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na realizacji garaży dla nie mniej niż 300 samochodów w ramach inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z lokalami usługowymi i garażem podziemnym przy ul. D./N./L. na dz. ewid. nr [...], [...], [...] obręb [...] w Dzielnicy B. m. st. Warszawy. Kolegium wskazało, że Stowarzyszenie wnosząc o uchylenie w całości decyzji organu I instancji podniosło, że nie uwzględniono w niej zapisów art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej: ustawa środowiskowa), w szczególności skumulowanych oddziaływań związanych z trasą S-8 oraz, że naruszone zostały zapisy art. 5 - 10 dyrektywy 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków niektórych publicznych i prywatnych przedsięwzięć dla środowiska /dalej; dyrektywa/, które wskazują, że przedsięwzięcie powinno zostać poddane ocenie oddziaływania na środowisko. Legitymacja Stowarzyszenia do wniesienia odwołania oceniona została według przepisów art. 28, 29 i 30 K.p.a. oraz stanowiącego regulację szczególną art. 44 ustawy środowiskowej. Stosownie do art. 44 ust. 1 zd. pierwsze ustawy środowiskowej, organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony. Z brzmienia tego przepisu wynika, że organizacje ekologiczne mogą zgłosić swój udział w tych postępowaniach, w których powinien być zagwarantowany udział społeczeństwa. Aby mogło to mieć miejsce, konkretny przepis prawa materialnego musi takie prawo przyznawać, a brak takiego przepisu jest jednoznaczny z zaliczeniem danej kategorii spraw do grupy niewymagających udziału społeczeństwa. W procesie inwestycyjnym takim postępowaniem jest m.in. postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, jednak tylko wówczas, gdy w ramach postępowania przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ustawy). Jeżeli przeprowadzenie takiej oceny ma charakter obligatoryjny, to organizacje ekologiczne będą mogły uczestniczyć w nim od samego początku. Natomiast gdy ocena oddziaływania na środowisko przeprowadzana jest fakultatywnie, po wydaniu na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy postanowienia nakładającego taki obowiązek, organizacja ekologiczna będzie mogła zgłosić swój udział w postępowaniu dopiero po uprawomocnieniu się takiego orzeczenia. Skoro Prezydent m. st. Warszawy nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, to w myśl art. 44 ust. 1 ustawy środowiskowej nie miał też obowiązku zapewnienia udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu. Możliwość żądania wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w sprawie dotyczącej innej osoby stwarza organizacji społecznej także art. 31 § 1 K.p.a., o ile jednak jest to uzasadnione jej celami statutowymi i gdy przemawia za tym interes społeczny. O dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia Stowarzyszenie nie wystąpiło jednak ani do organu I instancji, ani też do Kolegium. W skardze Stowarzyszenie wniosło o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W motywach skargi wskazano, iż organ odwoławczy niezasadnie uznał, iż w sprawie nie znajduje zastosowanie art. 44 ustawy środowiskowej oraz odpowiadający mu treścią art. 9 Konwencji z Aarhus. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. O oddalenie skargi Stowarzyszenia zawnioskował także uczestnik postępowania - D. Sp. z o.o. z/s w W. W piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2013 r. strona skarżąca podniosła, że w zakresie udziału organizacji ekologicznych w sprawach dotyczących środowiska, art. 9 Konwencji z Aarhus i art. 10 dyrektywy 85/337/WE brzmią jednakowo i wynika z nich, że organizacja społeczna w tych postępowaniach ma ten sam status co "zainteresowana społeczność" na gruncie prawa polskiego strony postępowania – art. 28 i 29 K.p.a. Wobec tego Stowarzyszeniu w postępowaniu odwoławczym, podobnie jak stronie postępowania, przysługuje prawo skarżenia decyzji wydanej w postępowaniu toczącym się bez udziału społeczeństwa. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA skargę oddalił wskazując, że wolą Stowarzyszenia było zainicjowanie postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2011. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wobec tego skuteczność podejmowanych przez Stowarzyszenie czynności procesowych oceniać należy, jak trafnie wskazało Kolegium, w kontekście art. 44 ustawy środowiskowej a następnie w odniesieniu do art. 31 K.p.a. Możliwość udziału społeczeństwa, w tym także organizacji ekologicznej zagwarantowana jest w postępowaniu, w którym dokonywana jest ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (art. 3 ust.1 pkt. 8 lit. c ustawy środowiskowej). Z akt administracyjnych wynika, że w przedmiotowej sprawie Prezydent m. s. Warszawy postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy środowiskowej odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Oznacza to, iż nie miał też obowiązku zapewnienia udziału społeczeństwa w tym postępowaniu, skoro wedle art. 79 ust. 1 ustawy, społeczeństwo ma zapewniony udział w postępowaniu w ramach którego prowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko. W tych warunkach skarżące Stowarzyszenie mogło skutecznie wnieść odwołanie od decyzji organu I instancji tylko w sytuacji złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie na podstawie art. 31 § 2 K.p.a. i wydaniu stosownego postanowienia. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego, do chwili wydania i doręczenia decyzji stronom, Stowarzyszenie nie składało takiego wniosku, nie występowało też z pismami czy oświadczeniami. Z uwagi na nieuzyskanie statusu strony postępowania, Stowarzyszeniu nie doręczono rozstrzygnięcia organu I instancji. Wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu strona skarżąca nie złożyła również w postępowaniu odwoławczym. W konsekwencji Stowarzyszenie nie miało legitymacji do zainicjowania postępowania odwoławczego i nie mogło skutecznie wnieść odwołania od decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. Z tego względu Kolegium zasadnie umorzyło postępowanie odwoławcze. W skardze kasacyjnej Stowarzyszenie, działając przez pełnomocnika – adwokata, zaskarżyło wyrok WSA w całości, zarzucając mu w oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm., dalej: P.p.s.a./: 1) naruszenie prawa materialnego, a to art. 63 ust. 1 i 2 w zw. z art. 44 ustawy środowiskowej poprzez ich błędna wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wydanie postanowienia o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko powoduje, iż Stowarzyszenie nie mogło złożyć odwołania od decyzji w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, 2) naruszenie prawa materialnego, a to art. 9 ust. 1, 2 , 3, 4 i 5 Konwencji z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U. z 2003 r., Nr 78, poz. 706) w zw. z art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Konwencja nie jest umową międzynarodową, która może być bezpośrednio stosowana bez konieczności dokonywania zmian w systemie prawnym państwa, które Konwencję podpisało i ratyfikowało, 3) naruszenie prawa materialnego, a to art. 1 ust. 2 i art. 10a dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. U. L 175, s. 40) zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającą w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE poprzez ich niezastosowanie, 4) naruszenie prawa procesowego, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 5) naruszenie prawa procesowego, a to art. 141 § 4 P.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Na tych podstawach sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że przepisy prawa materialnego, których naruszenie podniesiono w pkt 1-3 zarzutów skargi kasacyjnej powinny być tak łącznie odczytywane, iż organizacja ekologiczna może wnieść również odwołanie od decyzji w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w przypadku, gdy uprzednio zostało wydane postanowienie w przedmiocie odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dlatego wadliwy jest pogląd Sądu I instancji, iż argumentacja przedstawiona przez skarżące Stowarzyszenie w skardze i piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2013 r. nie mogła odnieść zamierzonego skutku, gdyż dokładne zasady udziału organizacji społecznych (w tym ekologicznych) w postępowaniach administracyjnych ustawodawca uregulował w K.p.a. oraz ustawie środowiskowej. Powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. II OSK 540/09 wskazano, że Sąd I instancji poza art. 1 ust. 2 i art. 10 a dyrektywy 85/337/WE był również zobowiązany, w zakresie dostępu do wymiaru sprawiedliwości dla organizacji ekologicznych reprezentujących społeczność, wziąć pod uwagę postanowienia art. 9 Konwencji z Aarhus, która jako umowa międzynarodowa może być bezpośrednio stosowana. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, adwokat reprezentujący uczestnika postępowania (Sp. z o.o. D.), wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie na rzecz uczestnika kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wskazał, że WSA odniósł się do wszystkich zarzutów Stowarzyszenia przedstawionych w skardze i piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2013 r. Zastosowane w sprawie przepisy ustawy środowiskowej, jako regulującej zasady udziału społeczeństwa w postępowaniach administracyjnych, nie tylko nie stoją w sprzeczności z przepisami Konwencji z Aarhus (które z uwagi na przedmiot sprawy i tak nie znajdują zastosowania) oraz dyrektywy Rady 85/337/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/35/WE z dnia 26 maja 2003 r., ale wręcz stanowią ich transpozycję do polskiego porządku prawnego. Wskazany przez skarżące Stowarzyszenie art. 10a dyrektywy 85/337/EWG stanowi przy tym, że to państwa członkowskie ustalają, na jakim etapie mogą być kwestionowane decyzje, akty lub zaniechania w sprawach dotyczących udziału społeczeństwa i to właśnie przepisy ustawy środowiskowej regulują, na jakim etapie organizacje ekologiczne i w jakich postępowaniach mogą to dokonywać. W tej sytuacji WSA prawidłowo odczytał normę zawartą w jej art. 63 ust. 1 i 2 w zw. z art. 44. Skoro zatem decyzja Prezydenta m. st. Warszawy Nr [...] została wydana w postępowaniu nie wymagającym udziału społeczeństwa, w którym Stowarzyszenie nie uzyskało statusu strony postępowania, jego uprawnienia jako organizacji ekologicznej do udziału w postępowaniach administracyjnych wymagających udziału społeczeństwa nie można odczytywać jako prawa absolutnego, nawet przy zastosowaniu prawa europejskiego i międzynarodowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej. Zasadnicze znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 63 ust. 1 i 2 w zw. z art. 44 ustawy środowiskowej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że konsekwencją wydania postanowienia o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest brak możliwości złożenia przez Stowarzyszenie odwołania od decyzji w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. Nie cytując treści pierwszego z wymienionych przepisów przypomnieć jednak należy, że w artykule tym wskazane zostały kryteria środowiskowe, jakimi powinien kierować się organ administracji nakładający obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko. Ponieważ w takim przypadku ocena ta ma charakter fakultatywny, w art. 63 ust. 2 ustawy określono, że obowiązek wydania postanowienia występuje również wtedy, gdy nie stwierdza się potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast drugi z wymienionych przepisów zawiera przesłanki, jakie musi spełnić organizacja ekologiczna aby została dopuszczona na prawach strony do postępowania wymagającego udziału społeczeństwa oraz wyszczególnia uprawnienia procesowe, jakie organizacji takiej przysługują. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że Prezydent m. st. Warszawy, na wniosek D. Sp. z o.o. w Warszawie z dnia 27 października 2010 r., o wydanie decyzji środowiskowej, przeprowadził postępowanie zasięgając wymaganych prawem opinii, po czym postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy środowiskowej, odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji garaży dla nie mniej niż 300 samochodów w ramach inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z lokalami usługowymi i garażem podziemnym przy ul. D./N./ L. na działce nr [...], [...], [...] obręb [...] w Dzielnicy B. Następnie, w dniu 17 lutego 2011 r., zawiadomił strony w trybie art. 10 § 1 k.p.a., po czym decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu tym skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie nie brało udziału, a odwołanie wniosło dopiero po wydaniu decyzji. W takim stanie faktycznym ma rację WSA stwierdzając, że skoro Stowarzyszenie, na podstawie art. 31 § 2 k.p.a. nie składało wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym, to skuteczność podejmowanych przez nie czynności procesowych zmierzających do uruchomienia postępowania odwoławczego należy rozważyć w oparciu o przepis art. 44 ustawy środowiskowej, W tym miejscu zaznaczyć wypada, że art. 44 ustawy środowiskowej składa się z czterech ustępów a skarga kasacyjna nie precyzuje, który konkretnie przepis /ustęp/ został naruszony. Pomimo tej wady, uwzględniając całość uzasadnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że zarzut skargi kasacyjnej obejmuje art. 44 ust. 2 ustawy środowiskowej. Z przepisu tego wynika, że ustawodawca nadał organizacjom ekologicznym uprawnienie do udziału w postępowaniach administracyjnych na każdym etapie, w tym wyposażył w prawo wniesienia odwołania, jednakże uprawnienie to zawęził wyłącznie do postępowań wymagających udziału społeczeństwa. Przepisem ustawy środowiskowej, który znajduje zastosowanie w tym przypadku jest art. 3 ust. 1 w pkt 8 lit. c, zgodnie z którym organ zapewnia udział społeczeństwa w postępowaniach w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej. Przepisy te wymagają, aby właściwy organ przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zapewnił udział społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z powyższego wynika więc, że udział społeczeństwa w postępowaniach ustawodawca ograniczył jedynie do przypadków, gdy przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ocenę taką obligatoryjnie przeprowadza się przy przedsięwzięciach mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz fakultatywnie, jeżeli planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tym ostatnim przypadku stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko następuje na podstawie art. 63 ustawy środowiskowej. Prowadzi to do wniosku, że organizacja ekologiczna ma prawo wniesienia odwołania w sprawach, w których ocena oddziaływania na środowisko sporządzana jest obligatoryjnie oraz w sprawach, w których właściwy organ stwierdził obowiązek sporządzenia takiej oceny. Natomiast w sytuacji, gdy nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, przepis art. 44 ust. 2 ustawy środowiskowej nie ma zastosowania. Reasumując: ponieważ postępowanie zakończone decyzją stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie jest postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa, dlatego organizacji ekologicznej nie służy odwołanie na mocy art. 44 ust. 2 powołanej ustawy. Ewentualną legitymację Stowarzyszenia do wniesienia odwołania można wówczas rozpatrywać w oparciu o zasady ogólne, wynikające z art. 31 k.p.a. Prowadzi to do wniosku, że zarzut naruszenia art. 63 ust. 1 i 2 w zw. z art. 44 ustawy środowiskowej jest nieusprawiedliwiony. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że pozostałe zarzuty mające swe oparcie w podstawie kasacyjnej przewidzianej przepisem art. 174 pkt 1 P.p.s.a. nie mogą odnieść zamierzonego skutku i tracą na znaczeniu, bowiem ustawa środowiskowa implementowała wszystkie wymienione skargą kasacyjną dyrektywy. Zatem prawo krajowe określa zasady udziału organizacji ekologicznych w postępowaniach administracyjnych, a to ustawa środowiskowa oraz Kodeks postępowania administracyjnego, który przewiduje dwojaką formę udziału organizacji społecznych w postępowaniu administracyjnym. Chybione są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. W odniesieniu do pierwszego z wymienionych przepisów k.p.a. - ponieważ Stowarzyszenie nie miało prawa do wniesienia odwołania na podstawie art. 44 ust. 2 ustawy środowiskowej, jak również nie zostało dopuszczone do postępowania w oparciu o przepis art. 31 § 2 k.p.a. Wobec tego umorzenie postępowania odwoławczego przez Kolegium trafnie zostało zaaprobowane przez WSA, gdyż w sytuacji, gdy wnoszący odwołanie nie jest stroną, organ odwoławczy wydaje decyzję o umorzeniu postepowania odwoławczego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. /zob. uchwałę NSA z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. OPS 16/98, ONSA nr 4 z 1999 r.,poz. 119/. Jeśli chodzi natomiast o naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., to wbrew skardze kasacyjnej, WSA sporządził uzasadnienie odpowiadające wzorcowi ustawowemu. Przedstawił zwięźle stan sprawy, zarzuty skargi, stanowiska pozostałych stron a nade wszystko wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia, którą szczegółowo i prawidłowo wyjaśnił. Zwięzłe uzasadnienie nieskuteczności powyższych zarzutów dokonane przez Naczelny Sąd Administracyjny jest konsekwencją uzasadnienia, a precyzyjniej – praktycznie braku uzasadnienia zarzutów mających swe oparcie w podstawie kasacyjnej przewidzianej przepisem art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił, na podstawie art. 184 P.p.s.a.