II SA/Wa 545/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. L. na uchwałę Zarządu [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosków o najem lokali mieszkalnych i socjalnych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w całości; 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r. pr. L. B. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. M. L. wniósł o Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia wniosków o najem lokali mieszkalnych i socjalnych. Powyżej określoną uchwałą odmówiono skarżącemu zakwalifikowania jego wniosku o zamianę zajmowanego lokalu mieszkalnego na inny z mieszkaniowego zasobu miasta. Przyczyną odmowy był fakt, że zajmowany lokal mieszkalny przy ul. [...] w W. zamieszkują dwie osoby i jest on użytkowany niezgodnie z warunkami określonymi w umowie najmu. Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego, w piśmie z dnia 21 czerwca 2012 r., zaskarżonej uchwale zarzucił, że została podjęta z naruszeniem: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa w zw. z § 22 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. a) uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...], poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, polegające na przyjęciu, że: a) w przedmiotowym lokalu mieszkalnym zamieszkują dwie osoby, b) skarżący użytkuje lokal niezgodnie z warunkami najmu. 2) art. 80 Kpa, poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu ustaleń sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, 3) art. 107 § 3 w zw. z art. 80 Kpa, poprzez zignorowanie, że w przedmiotowym lokalu zamieszkuje jedna osoba, tzn. najemca, 4) art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, poprzez odwołanie się w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały do bliżej nieokreślonej "wizji" przeprowadzonej w lokalu, która "pozwala sądzić, że w lokalu mieszkają 2 osoby, w tym jedna osoba bez zgody właściciela", 5) art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa, poprzez pominięcie stanowiska oraz ustaleń innego organu administracji, tj. Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej, odnoszącego się do ilości osób zamieszkujących w lokalu oraz zasadności złożonego przez skarżącego wniosku, 6) art. 8 Kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów Państwa. Pełnomocnik skarżącego podnosząc powyższe zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona uchwała narusza prawo. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie § 6 pkt 8 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom [...] do wykonywania niektórych zadań i kompetencji [...] oraz § 24 ust. 1 i § 26 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...]. Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył wniosek o zamianę zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego, uzasadniając, iż zajmowany przez niego lokal mieszkalny nie posiada wystarczającego wyposażenia technicznego (brak instalacji gazowej). Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 lit. a) uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...], w ramach mieszkaniowego zasobu mogą być dokonywane zamiany lokali z inicjatywy najemcy, jeżeli zamiana na lokal o zbliżonym metrażu jest wywołana uzasadnioną potrzebą zmiany lokalizacji, kondygnacji, wyposażenia technicznego. Skarżący z przysługującego mu prawa wynikającego z powyżej przytoczonego przepisu skorzystał. Zgodnie z § 22 ust. 2 pkt 3 powołanej uchwały, przy rozpatrywaniu wniosków, o których mowa należy poddać wnikliwej analizie dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywania się z obowiązków najemcy. W ocenie Sądu, organ nie dopełnił wynikającego z powyżej przytoczonego przepisu obowiązku. Akta sprawy nie zawierają dokumentów (dowodów) uzasadniających twierdzenie organu, że skarżący nie przestrzega warunków korzystania z lokalu, wynikających z umowy najmu. Samo stwierdzenie, że w lokalu zamieszkuje osoba nieuprawniona, dochodziło do interwencji Policji i Straży Pożarnej nie przesądza, że skarżący nie dopełnił warunków umowy najmu. Jeżeli zdaniem organu doszło do naruszenia przez skarżącego warunków umowy, to organ zobowiązany był w toku prowadzonego postępowania zebrać materiał dowodowy pozwalający jednoznacznie ocenić, czy faktycznie warunki umowy najmu zostały naruszone. Akta sprawy nie zawierają dokumentów potwierdzających fakt naruszenia przez skarżącego warunków umowy najmu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 wskazanej wyżej ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349).