II OSK 2705/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski, sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.), , Protokolant : starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. L. i S. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 674/12 w sprawie ze skargi B. L. i S.L. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 674/12 oddalił skargę B. L., S. L. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem, działając na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 243, poz. 1623) oraz art. 123 § 1 k.p.a., wymierzył B. L. i S. L. karę w wysokości 150.000,00 zł z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalno-pensjonatowego wykonanego na działkach nr ewid. [...], - [...] położonych w B.. Organ uwzględnił, iż (cyt.) "w wyniku kontroli z dnia [...].12.2011 r. stwierdzono, że budynek mieszkalno-pensjonatowy jest użytkowany, tj. zgodnie z przeznaczeniem, zauważono użytkowanie obiektu wynajem i wyżywienie turystów. Inwestor nie uzyskał decyzji pozwolenia na użytkowanie. Inwestorzy złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie do PINB Zakopane. Prowadzone było postępowanie legalizacyjne zakończone decyzją Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem z dnia [...].10.2011 r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny. Organ nadzoru budowlanego ustalił, że inwestorzy nie dopełnili obowiązku wynikającego z art. 55 ustawy Prawo budowlane." Wobec powyższych okoliczności nałożono karę pieniężną, w oparciu o art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli B. L. i S. L., zarzucając iż wielkość kary nie jest adekwatna do faktu użytkowania budynku. W dniu kontroli użytkowane były tylko 3 kondygnacje: piwnica - pomieszczenia techniczne, kotłownia; parter - kuchnia z jadalnią oraz pierwsze piętro - pokoje do wynajęcia. Wskazali, że postanowieniem z dnia [...].05.2011 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił już postanowienie dotyczące wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania w budynku. W dniu [...].04.2011r. inwestorzy wystąpili o legalizację odstępstw od zatwierdzonego projektu dla budynku mieszkalno - pensjonatowego wraz z infrastrukturą. W dniu [...].04.2011 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem wydał decyzję nakładającą obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Dnia [...].06.2011 został złożony projekt budowlany zamienny do zatwierdzenia, który to w dniu [...].10.2011 został zatwierdzony decyzją nr [...] zatwierdzającą projekt zamienny. Jednak ze względu na niedopełnienie obowiązku powiadomienia wszystkich stron o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego przez organ powiatowego inspektora nadzoru budowlanego decyzja zamienna uprawomocni się w dniu [...].12.2011. W dniu [...].11.2011 inwestorzy wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalno - pensjonatowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru budowlanego dokonał odbioru budynku w terminie ustawowym - 21 dni od daty złożenia wniosku. Jednak ze względu na brak prawomocności decyzji zatwierdzającej projekt zamienny nie było wcześniej możliwości otrzymania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku. Skarżący zarzucili także, iż gdyby wszystkie terminy ustawowe zostały dotrzymane w dniu [...].12.2011, kiedy była ponowna kontrola budynku mieszkalno – usługowego, to budynek mógł być już legalnie użytkowany. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 123 i 144 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i w zw. 83 ust 2 ustawy Prawo budowlane, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowy obiekt budowlany jest użytkowany co najmniej od [...] lutego 2011 r. Dowodem na to jest m. in. protokół kontroli przeprowadzonej w tym dniu przez PINB w Zakopanem. Ponadto z akt sprawy wynika, iż inwestor nie uzyskał ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zdaniem MWINB w Krakowie PINB w Zakopanem w prawidłowy sposób ustalił wysokość kary nakładanej za nielegalne użytkowanie obiektu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ podał, że ustawodawca zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania w pełnej wysokości, niezależnie od tego czy użytkowany jest cały obiekt czy też jego część. Prawo budowlane nie przewiduje żadnych ulg ani możliwości obniżenia kary przez organ nadzoru budowlanego. Jednocześnie organ wskazał, że postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie oraz w sprawie nielegalnego użytkowania obiektu są od siebie niezależne. Oznacza to, że wystąpienie przez inwestora z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie nie wyklucza nałożenia na inwestora kary z tytułu nielegalnego użytkowania, jeśli fakt taki zostanie stwierdzony przez właściwy organ. Nałożona kara jest wysoka, jednakże ustalenie kwoty kary nie zależy od uznania organu prowadzącego postępowanie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie złożyli B. L. i S. L., zarzucając 1) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 55 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie obowiązku inwestora uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku pomimo niemożliwości ich wykonania, oraz przyjęcie, iż użytkowanie budynku jest niesporne i udowodnione, - art. 57 ustawy Prawo budowlane poprzez naliczenie kary za nielegalne użytkowanie budynku dla budynku o kategorii XIV, pomimo, że projektem zamiennym obiekt został zakwalifikowany do kategorii XIII i XIV, 2) naruszenia przepisów postępowania, bowiem miały one istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 7, art.8, art. 10, art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania niezgodnie z zasadami, w sposób naruszający gwarancje ochrony praw obywateli, zasady czynnego udziału stron, - art. 61 kpa i art. 77 k.p.a. oraz 107 k.p.a. poprzez wadliwie prowadzone postępowanie dowodowe, zawarcie niepełnej podstawy prawnej w postanowieniach, wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięć. Uzasadniając zarzuty wskazano, że organy nadzoru budowlanego pominęły fakt, iż przed PINB w Zakopanem toczyło się pozwolenie legalizujące odstępstwo od projektu budowlanego. Inwestor nie mógł uzyskać pozwolenia na użytkowanie, gdyż część inwestycji została wykonana niezgodnie z warunkami pozwolenia na budowę. Dopiero w dniu [...].10.2011 w wyniku decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem został zatwierdzony projekt zamienny. Wydanie decyzji nastąpiło na wniosek złożony w dniu [...].04.2011r. W trakcie trwania postępowania o zatwierdzenie projektu zamiennego Starosta Tatrzański w dniu [...].08.2011r. uchylił również pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę. W związku z tym inwestor nie miał możliwości wcześniejszego skutecznego zawiadomienia organu o zakończeniu budowy, jak również uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Organy obu instancji mylnie przyjęły, iż strona nie uzyskując decyzji o pozwoleniu na użytkowanie naruszyła art. 55 prawa budowlanego. W świetle przepisów prawa wymierzenie kary z tytułu nielegalnego użytkowanie budynku jest dopuszczalne wówczas, gdy strona ma możliwość skutecznego ubiegania się o uzyskanie takiego zezwolenia, a nie czyni tego. Celem jest zobligowanie inwestora do dopełnienia niezbędnych czynności a więc uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Sytuacja więc penalizacji działania inwestora nie powinna zachodzić, gdy uprzednio musi on dokonać legalizacji istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę uznając, że tak zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa. Jak podkreślił Sąd, podstawą materialnoprawną wydanego postanowienia jest art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, wysokość zaś kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego określa art. 59 f ust. 1, ust. 2 i ust. 3 cyt. ustawy. W ocenie Sądu, organ w niniejszej sprawie [...].12.2011 r. przeprowadził obowiązkową kontrolę obiektu i ustalił, że inwestorzy użytkują budynek mieszkalno-pensjonatowy co najmniej od lutego 2011 r. oraz że w chwili kontroli obiekt był wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem. Inwestorzy przed przystąpieniem do użytkowania obiektu zobowiązani byli do wcześniejszego uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, co wynikało z decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu z dnia [...].10.2008r. wydanej przez Starostę Tatrzańskiego. Okolicznością bezsporną w sprawie jest zaś, że inwestor przystępując do użytkowania obiektu nie posiadał decyzji o przystąpieniu do użytkowania obiektu zgodnie z art. 55 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Następnie Sąd wskazał, że inwestorzy realizowali przedmiotowy obiekt budowlany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże z odstępstwami. Organ prowadził postępowanie legalizacyjne zakończone wydaniem decyzji przez PINB w Zakopanem w dniu [...].10.2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany zamienny. Po zakończeniu postępowania legalizacyjnego i po przeprowadzonej w dniu [...].12.2011 r. kontroli organ wydał przedmiotowe postanowienie w I instancji dnia [...].12.2011r . W ocenie Sądu zgromadzone dowody w sprawie tj. protokoły kontroli, dokumentacja fotograficzna, wskazują w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, iż inwestorzy w chwili kontroli obiektu użytkowali przedmiotowy budynek nie posiadając pozwolenia na użytkowanie. Nieistotnym przy tym jest, zdaniem Sądu, co zarzucają skarżący, iż częściowo przystąpili do użytkowania obiektu, ponieważ w niniejszym postępowaniu organ bada sam fakt przystąpienia do użytkowania obiektu, niezależnie od zakresu użytkowania obiektu, a także bada czy w chwili użytkowania obiektu inwestor posiadał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. W związku z tym Sąd uznał zarzuty skarżących w tym zakresie za nieuzasadnione, w świetle prawidłowych ustaleń dokonanych przez organy obu instancji. Odnośnie zarzutu, iż trakcie trwającego postępowania legalizacyjnego skarżący nie mogli skutecznie zgłosić wniosku o przystąpienie do użytkowania Sąd wskazał, że istotnie w toku postępowania legalizacyjnego nie jest możliwe rozpoznanie wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie. Niemniej jednak ten zarzut w okolicznościach niniejszej sprawy nie daje podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu. Kara ta została wymierzona po zakończeniu postępowania legalizacyjnego. Na marginesie Sąd zauważył, że inwestorzy przystępując do użytkowania obiektu mieszkalno-pensjonatowego powinni liczyć się z negatywnymi dla siebie skutkami prawnymi przystępując do użytkowania obiektu bez pozwolenia na użytkowanie. Jednocześnie Sąd uznał za prawidłowe obliczenia wysokości wymierzonej kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu, w oparciu o wzór matematyczny. Jednocześnie Sąd zaznaczył, iż przedmiotowy obiekt budowlany w decyzji o pozwoleniu na budowę i w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny został zakwalifikowany do XIV kategorii obiektu, a nie jak zarzucają skarżący do XIII i XIV. W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie dowodowe zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego wyrażonymi w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Stwierdził również, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku B. L. i S. L., reprezentowani przez radcę prawnego, podnieśli następujące zarzuty: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 55 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie nieograniczonego czasowo istnienia obowiązku inwestora uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku pomimo niemożliwości jego uzyskania w trakcie procesu inwestycyjnego oraz błędne przyjęcie, że użytkowanie budynku było niesporne i udowodnione; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niezbadanie całokształtu akt sprawy polegające w szczególności na: • pominięciu przez Sąd treści sentencji decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku o kategorii XIII i XIV a oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego, • nieuwzględnieniu okoliczności, iż postępowanie w sprawie naliczenia kary za nielegalne użytkowanie budynku było prowadzone od [...] lipca 2010 r. a nie jak przyjęto w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od dnia [...] grudnia 2011 r., co w konsekwencji rzutowało na prawidłowość postępowania dowodowego w sprawie i oparcie się przez Sąd na dowodach zebranych z naruszeniem zasad k.p.a. b) art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe zastosowanie i niepełne wyjaśnienie stanu sprawy polegające na błędnym ustaleniu, że inwestorzy przystąpili do użytkowania obiektu, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuchylenie postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie i poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania pomimo, iż naruszają one: - art. 57 i art. 59 ustawy Prawo budowlane, - art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania niezgodnie z zasadami, w sposób naruszający gwarancje ochrony praw obywateli, zasady czynnego udziału stron, - art. 61 k.p.a. - art. 77 oraz art. 107 k.p.a. poprzez wadliwie prowadzone postępowanie dowodowe, zawarcie niepełnej podstawy prawnej w postanowieniach, wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięć. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie ma miejsca (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, a tym samym nie mogła zostać uwzględniona. Przede wszystkim nie mogły zostać uznane za usprawiedliwione zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które autor skargi kasacyjnej upatruje w pominięciu szeregu dokumentów w sprawie świadczących o tym, że postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem prowadzone było w istocie od 22 lipca 2010 r. i obarczone było wadami rzutującymi na prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Powołany w tej materii przez pełnomocnika skarżących przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. w zdaniu pierwszym stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Podkreślić należy, że dopiero dysponowanie przez sąd całością akt sprawy przekazanych przez organ pozwala sądowi na ukształtowanie zakresu rozpoznania sprawy w oparciu o materiał faktyczny i dowodowy, który legł u podstaw wydania zaskarżonego aktu. Sąd zatem zobowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy przedstawiony materiał dowodowy jest pełny, a następnie stwierdzić, czy został on prawidłowo oceniony i czy pozwala na wydanie określonego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie – wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej - brak było podstaw do przyjęcia przez Sąd I instancji, że zgromadzone przez organ dowody nie pozwalały w dostateczny sposób na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie wymierzenia inwestorom – B. L. i S. L. kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalno-pensjonatowego. Wszczęte w dniu [...] grudnia 2011 r. postępowanie w tej sprawie oparte zostało na szeregu zgromadzonych na tę okoliczność dokumentach pozwalających na zaznajomienie się z istotnymi czynnikami oraz przypisanie im należnego znaczenia. Sam fakt, iż dokumenty w postaci protokołów z prowadzonych przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Zakopanem w obecności inwestorów czynności kontrolnych zostały sporządzone przed prawidłowym wszczęciem postępowania, nie zmniejsza wynikającej z nich wartości dowodowej. Uwzględnić bowiem należało, że to na skutek informacji o wypadku śmiertelnym do jakiego doszło w trakcie wykonywania robót budowlanych w przedmiotowym obiekcie, organ prowadził postępowanie wyjaśniające mające m.in. na celu ustalenie, czy roboty były prowadzone zgodnie z projektem, w sposób nie zagrażający zdrowiu i życiu ludzi, jak też czy obiekt ten był wykorzystywany przez inwestora pomimo braku zezwolenia na jego użytkowanie. Podejmowane zatem po dniu [...] lipca 2010 r., kiedy to Prokuratura Rejonowa w Zakopanem powiadomiła o tym zdarzeniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem, czynności mogły dostarczać określonych środków dowodowych, które – po przeprowadzeniu ich oceny – stanowiły wystarczający materiał do wykorzystania w postępowaniu o wymierzenie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Wskazać należy, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co należy rozumieć jako obowiązek uwzględnienia wszystkich zgromadzonych i przeprowadzonych dowodów. Brak dostrzeżonych przez Sąd I instancji w tym zakresie uchybień przepisów postępowania administracyjnego czyni również nieuzasadnionym podnoszony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Na prawidłowość dokonanej przez Sąd oceny przebiegu postępowania administracyjnego nie mogły rzutować podnoszone przez autora skargi kasacyjnej uchybienia polegające na naruszeniu art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 61, art. 77 i art. 107 k.p.a. Przede wszystkim wskazać należy, że – jak wynika z akt sprawy – organy zapewniły stronie czynny udział w postępowaniu, inwestorzy brali bowiem czynny udział w każdym stadium postępowania mając zagwarantowany wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a przez to wpływ na stosowanie norm prawa materialnego. Jako nieskuteczne przy tym należało uznać zarzuty naruszenia art. 57 i art. 59 ustawy Prawo budowlane. Brak możliwości skutecznego ubiegania się o pozwolenie na użytkowanie obiektu z uwagi na liczne odstępstwa prowadzonych robót od zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę projektu budowlanego, nie stanowi okoliczności wyłączającej możliwość nałożenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania tego budynku. Nie znajduje również usprawiedliwienia zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., które autor skargi kasacyjnej upatruje w niepełnym wyjaśnieniu stanu sprawy, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że inwestorzy przystąpili do użytkowania obiektu. Wskazać zatem należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi wytyczne dla sądu, by uzasadnienie wyroku zawierało zwięzłe przedstawienie sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada dyrektywie zawartej w tym przepisie. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd przedstawił ustalenia dokonane przez organ administracji oraz ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Uznając zatem, iż podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty nie dały podstaw do podważenia prawidłowości zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.