VII SA/Wa 1376/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1376/12 ze skargi S. W. na orzeczenie Komisji [...] S.A. w [...] w przedmiocie zastosowania stadionowego zakazu klubowego postanawia odrzucić skargę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2012 r. S. W., na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 i art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012, poz. 270), zw. dalej p.p.s.a., zaskarżył orzeczenie Komisji [...] S.A. w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie zastosowania wobec skarżącego stadionowego zakazu klubowego. W odpowiedzi na skargę Komisja [...] S.A. w [...] wniosła o odrzucenie skargi, wskazując, że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Wskazała, że kwestie zakazu stadionowego reguluje art. 14 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. Nr 62 poz. 504 ze zm.). Natomiast przepis art. 7 tej ustawy wprost wyłącza zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie art. 14 tejże ustawy. Tym samym wykluczona została w sprawach zakazu klubowego droga sadowa kontroli tego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 ww. stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ww. ustawy). Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 16 § 2 k.p.a. decyzje (administracyjne) mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach. Przepis ten wskazuje, że aby decyzję można było zaskarżyć do sadu administracyjnego musi być do tego wyraźne wskazanie w konkretnym przepisie prawa (w ustawie). W niniejszej sprawie skarżący zaskarżył orzeczenie Komisji [...] S.A. w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie zastosowania wobec skarżącego stadionowego zakazu klubowego. Wskazać należy, że instytucja zakazu klubowego przewidziana jest w art. 14 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. Nr 62 poz. 504 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem organizator meczu piłki nożnej może stosować zakaz klubowy, polegający na zakazie uczestniczenia w kolejnych imprezach masowych przeprowadzanych przez organizatora meczu piłki nożnej, nakładany przez tego organizatora na osobę, która dopuściła się naruszenia regulaminu obiektu (terenu) lub regulaminu imprezy masowej. Natomiast zgodnie z art. 4 tej ustawy postępowanie w sprawach określonych w ustawie, z wyłączeniem art. 14, prowadzi się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Wyłączenie stosowania kodeksu postępowania administracyjnego w odniesieniu do zakazu klubowego oznacza, że zastosowanie tego środka represji nie następuje ani w drodze decyzji administracyjnej, ani postanowienia. Z powyższych regulacji prawnych wynika, że do instytucji zakazu klubowego nie stosuje się przepisów k.p.a., a ponieważ art. 16 ust. 2 k.p.a. wskazuje, że do sądu administracyjnego mogą być zaskarżane tylko decyzje, co do których konkretny przepis prawa tak stanowi, tym samym - skoro nie ma przepisu wskazującego na możliwość zaskarżenia orzeczenia w przedmiocie zakazu stadionowego do sądu administracyjnego - uznać należy że wniesienie skargi na takie orzeczenie jest niedopuszczalne. Jest to zgodne z wcześniej wskazanym art. 3 § 3 p.p.s.a., na mocy którego Sądy administracyjne orzekają m.in. w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przepisy ustawy szczególnej jaką jest ustawa o bezpieczeństwie imprez masowych odnośnie zakazu klubowego nie przewiduje sądowej kontroli w tym zakresie. Tym samym wykluczona została w sprawach zakazu klubowego droga sadowa kontroli tego orzeczenia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.