II SA/Wa 564/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Adam Lipiński, , Protokolant Elwira Sipak, specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wystawienia zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzenia zażalenia [...] J. G. od postanowienia Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., w przedmiocie odmowy wystawienia zaświadczenia o wysokości uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej należnego oficerowi za sierpień 2011 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podano, że w związku ze zniesieniem z dniem [...] lipca 2010 r. Wojskowego Sądu Garnizonowego [...], w którym to sądzie [...] J. G. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego wojskowego sądu garnizonowego, Krajowa Rada Sądownictwa podjęła w dniu [...] czerwca 2010 r. uchwałę o przeniesieniu [...] J. G. z dniem [...] lipca 2010 r. w stan spoczynku. Przeniesienie [...] J. G. w stan spoczynku nie spowodowało jednakże rozwiązania stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W związku z tym podjęto działania mające na celu wyjaśnienie sprawy otrzymywania uposażenia przez oficera, a także zmierzające do rozwiązania stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W tym pierwszym aspekcie przyjęto, że z dniem przeniesienia [...] J. G. w stan spoczynku przysługuje mu uposażenie spoczynkowe, które zostało określone w decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego [...] Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego [...] uznał natomiast, że z dniem przeniesienia w stan spoczynku oficer, pomimo, iż pozostaje w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, nie posiada prawa do uposażenia z tego tytułu. W związku z tym organ ten wydał w dniu [...] maja 2011 r. decyzję nr [...] w sprawie odmowy przyznania i wypłaty [...] J. G. uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej od dnia [...] października 2010 r. Minister Obrony Narodowej, po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił przyznania oficerowi uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, przewidzianego w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.). Odmowa przyznania uposażenia dotyczyła okresu wskazanego we wniosku oficera, od dnia [...] października 2010 r. do dnia [...] stycznia 2011 r. W sprawie natomiast rozwiązania stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej podjęto działania, w wyniku których rozwiązanie tego stosunku nastąpiło wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Ponadto, organ ten wydał decyzję nr [...] (pkt [...]) z dnia [...] stycznia 2011 r. o przeniesieniu oficera do dyspozycji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego [...]. Rozwiązanie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej nastąpiło z dniem [...] sierpnia 2011 r. W dniu [...] września 2011 r. [...] J. G. zwrócił się do Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego [...] z żądaniem sporządzenia i przekazania mu szeregu dokumentów, wymaganych przez przepisy prawa, do ubiegania się o przyznanie emerytury wojskowej. Jednym z żądanych dokumentów było zaświadczenie o wysokości uposażenia i innych należnościach pieniężnych dla celów zaopatrzenia emerytalnego. W odpowiedzi na to żądanie, organ w piśmie nr [...] z dnia [...] października 2011 r. wskazał, że zaświadczenie o wysokości uposażenia obejmujące okres ostatniego miesiąca pełnienia zawodowej służby wojskowej nie może być sporządzone, gdyż od dnia [...] października 2010 r. uposażenie to wypłaca Wojskowe Biuro Emerytalne [...]. W dniu [...] października 2011 r. do Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego [...] wpłynęło skierowane do Ministra Obrony Narodowej zażalenie oficera na odmowę wydania zaświadczenia. Pismu temu nie nadano dalszego biegu, gdyż uznano, że jest ono bezprzedmiotowe. W dniu [...] października 2011 r. wystawiono bowiem dla [...] J. G. zaświadczenie o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych do celów zaopatrzenia emerytalno-rentowego. W zaświadczeniu tym wskazano, że ostatnie uposażenie oficer otrzymał za sierpień 2011 r., przy czym zaznaczono, że uposażenie to wypłaca wojskowy organ emerytalny, wskazując tym samym, że jest to uposażenie ze stanu spoczynku. W dniu [...] października 2011 r. [...] J. G. ponownie skierował do Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego [...] żądanie (oznaczone datą [...] października 2011 r.) sporządzenia przedmiotowego zaświadczenia, domagając się aby wskazywało ono wysokość należnego mu w sierpniu 2011 r. uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, we wskazanej przez niego kwocie [...] zł. Zaświadczenie to powinno również zawierać informację, że należnego uposażenia za sierpień 2011 r. nie wypłacono. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. odmówił wydania [...] J. G. zaświadczenia o żądanej przez niego treści. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że oficer we wskazanym okresie, w związku z otrzymaniem uposażenia spoczynkowego, nie otrzymuje uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Organ nie może więc sporządzić zaświadczenia, z którego treści wynikałoby, że oficerowi przysługiwało w sierpniu 2011 r. uposażenie z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej w kwocie [...] zł i że nie zostało ono wypłacone. W zażaleniu na to postanowienie do Ministra Obrony Narodowej oficer wskazał, że przedmiotowe zaświadczenie otrzymuje ogół żołnierzy zawodowych, dlatego niezrozumiałym jest odmowa jego sporządzenia, w jego przypadku. Rozpatrując przedmiotowe zażalenie organ wyjaśnił, że obowiązek przedstawienia zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego przewidziany jest wyłącznie w postępowaniu o przyznanie emerytury wojskowej. Zgodnie bowiem z ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. Nr 67, poz. 618 z późn. zm.), zainteresowany ubiegający się o emeryturę lub rentę inwalidzką załącza do wniosku dokumenty potwierdzające okoliczności uzasadniające prawo do tych świadczeń, a w szczególności zaświadczenie o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego. Zaświadczenie to, w myśl § 12 ust. 1 przywołanego rozporządzenia wydaje żołnierzowi zawodowemu dowódca jednostki wojskowej, w której ostatnio pełnił on służbę wojskową. Treść i formę zaświadczenia określa decyzja nr 202/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 października 1997 r. w sprawie wzorów oraz zasad wystawiania zaświadczeń o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych (Dz. Rozk. MON poz. 165). Formalno-prawną podstawę do sporządzenia zaświadczenia stanowi z kolei przepis art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego. W zaświadczeniu tym wskazuje się uposażenie, jako wypłacone żołnierzowi zawodowemu w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej, gdyż zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 z późn. zm.), stanowi ono podstawę wymiaru emerytury wojskowej. Opisany sposób postępowania nie może być jednak wprost zastosowany do żołnierzy zawodowych-sędziów w stanie spoczynku. Dotyczy on bowiem żołnierzy zawodowych, którzy do ostatniego miesiąca pełnienia zawodowej służby wojskowej otrzymują uposażenie z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Jest on więc dostosowany do sytuacji, w której osoba ubiegająca się o emeryturę wojskową otrzymywała uposażenie z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, do ostatniego miesiąca jej pełnienia. Sędzia sądu wojskowego przeniesiony w stan spoczynku, niezależnie od tego, czy pozostaje w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, czy też stosunek ten został rozwiązany, otrzymuje wyłącznie uposażenie spoczynkowe, na podstawie art. 70 § 1 cyt. ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 z późn. zm.) w związku z art. 100 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. -Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.). Nie otrzymuje on więc uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, którego fakt otrzymywania oraz wysokość podlegają stwierdzeniu w przedmiotowym zaświadczeniu. W tej sytuacji znajduje się [...] J. G., który w związku z przeniesieniem w stan spoczynku otrzymuje wyłącznie uposażenie spoczynkowe. Organ wskazał, że otrzymywanie uposażenia spoczynkowego wyłącza możliwość otrzymywania emerytury wojskowej. Emerytura wojskowa mogłaby być wypłacana wyłączenie osobie spełniającej wymogi do jej otrzymania po uprzednim złożeniu przez taką osobę oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do otrzymywania uposażenia w stanie spoczynku. Wynika to z art. 7 cyt. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych. Zamiana wyższej kwoty uposażenia spoczynkowego na rzecz niższej emerytury wojskowej jest sytuacją hipotetyczną. Podsumowując organ stwierdził, że obowiązek sporządzenia zaświadczenia o wysokości uposażenia w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej został przewidziany wyłącznie dla żołnierzy, którzy otrzymali uposażenie za ten miesiąc. Organ nie może natomiast sporządzić takiego zaświadczenia dla sędziego sądu wojskowego, który w związku z przeniesieniem w stan spoczynku, pozostawał w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej bez prawa do uposażenia. [...] J. G. po przeniesieniu w stan spoczynku nie otrzymuje uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, więc organ nie może wystawić zaświadczenia, z którego wynikałoby uprawnienie oficera do otrzymywania uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, obejmujące okres przypadający po przeniesieniu oficera w stan spoczynku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. G. zarzucił powyższemu postanowieniu: 1. naruszenie art. 217 § 1 k.p.a. i art. 217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a., poprzez odmowę wydania zaświadczenia pomimo, że: - urzędowego potwierdzenia określonych faktów i stanu prawnego wymaga przepis prawa; - posiada interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów i stanu prawnego; 2. naruszenie § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. Nr 67, poz. 618 z późn. zm.), poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż: - przepis ten wyłącza możliwość wydania zwolnionemu żołnierzowi zawodowemu zaświadczenia o wysokości uposażenia przysługującego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej w sytuacji, gdy nie ubiega się on o emeryturę wojskową; - nie zamierza on ubiegać się o świadczenie wynikające z ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych, a zatem nie przysługuje mu prawo do otrzymania wnioskowanego zaświadczenia. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nakazanie organowi wydania zaświadczenia zgodnie z pierwotnym wnioskiem skarżącego. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż odmowa sporządzenia zaświadczenia wynikała z faktu, że skarżący nie otrzymywał w sierpniu 2011 r. uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Istotą sądowej kontroli administracji publicznej jest ocena legalności zaskarżonego do sądu aktu, według stanu faktycznego i prawnego sprawy z dnia podjęcia tego aktu. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną postawą prawną. Oceniając zasadność skargi w świetle powyższych zasad należy uznać, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Paragraf 2 zaś stanowi, iż zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Przepis art. 218 § 1 k.p.a. ogranicza przypadki odmowy wydania zaświadczenia do sytuacji, w których do ustalenia jego treści konieczne są inne dane niż pozostające w dyspozycji organu. Z treści skargi wynika, iż skarżący kwestionuje stanowisko organu, według którego po przeniesieniu w stan spoczynku pozostawał on w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, bez prawa do uposażenia. Organ natomiast podnosi, iż nie może sporządzić zaświadczenia dla sędziego sądu wojskowego, który w związku z przeniesieniem w stan spoczynku, pozostawał w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej bez prawa do uposażenia i wskazuje, że [...] J. G. po przeniesieniu w stan spoczynku nie otrzymuje uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, a zatem wydanie zaświadczenia, w którym wskazanoby wysokość uposażenia należnego skarżącemu w sierpniu 2011 r. byłoby sprzeczne ze stanem faktycznym. Z powyższego wynika, iż kwestia prawa skarżącego do uposażenia po przeniesieniu go w stan spoczynku z dniem [...] lipca 2010 r., jest sporna. Przed tutejszym sądem zawisła sprawa ze skargi J. G. oznaczona sygn. akt II SA/Wa 2330/11, której termin rozpoznania wyznaczono na dzień 12 lipca 2012 r. Jak ustalono, przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2011 r. uchylająca decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego [...] w sprawie odmowy przyznania i wypłaty uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej za okres od dnia [...] października 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1292/97 - niepubl., orzekł, iż organ administracji, stwierdzając, że sprawy mające stanowić przedmiot zaświadczenia są sporne, jest zobowiązany odmówić wydania zaświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę, powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podziela. Dlatego też na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.