II GSK 1604/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie NSA Andrzej Kisielewicz Magdalena Bosakirska (spr.) Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 409/12 w sprawie ze skargi "O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością" w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w O. na rzecz "O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością" w R. kwotę 1 800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. V.S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 409/12, po rozpoznaniu skargi O. Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry chylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. W dniu [...] kwietnia 2010 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w O. przeprowadzili kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automacie [...], typ [...], nr fabryczny: [...], należącym do "O." sp. z o.o., znajdującym się w lokalu sklepu spożywczo-przemysłowego w P. przy ul. M. [...]. W drodze eksperymentu odtworzono przebieg gry i ustalono, że wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze wynosi 10 zł, a więc jest wyższa niż stawka określona w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej cytowana jako: u.g.h.), tj. 0,50 zł. Automat został poddany badaniu przez biegłego sądowego, którego opinia potwierdziła wyżej przedstawiony stan faktyczny. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. cofnięto Spółce rejestrację wskazanego automatu. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] maja 2011 r. Skarga na powyższą decyzję została prawomocnie oddalona wyrokiem WSA w O. z dnia 11 września 2011 r. (sygn. akt II SA/Ol 577/11). Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w O. powołując się na art. 21 § 1 pkt 2 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 613; dalej cytowana jako: O.p.) oraz art. 2 ust. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 2, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91, art. 129 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm. dalej cytowana jako: u.g.h.) wymierzył "O." sp. z o.o. z siedzibą w R. karę pieniężną w kwocie 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W uzasadnieniu organ wskazał, że cofnięcie rejestracji automatu na skutek niezgodności jego stanu rzeczywistego z warunkami rejestracji równoznaczne jest z zakwestionowaniem statusu takiego urządzenia, jako automatu do gier o niskich wygranych i zrównaniem go z automatem do gier zdefiniowanym w art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, który eksploatowany może być wyłącznie w kasynie gry, na podstawie zatwierdzonego regulaminu i udzielonej przez ministra finansów koncesji, którą spółka "O." nie dysponowała. Niedozwolone jest urządzanie gier na tego rodzaju automacie w miejscu innym niż kasyno gry, a przedmiotowy automat użytkowany był w sklepie. Zgodnie zaś z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej wynoszącej 12.000 zł od każdego automatu. Podkreślono przy tym, iż w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 141 pkt 2 u.g.h., gdyż chociaż zakwestionowane urządzenie użytkowane było w działającym legalnie punkcie gier na automatach o niskich wygranych, to jednak nie spełniało określonych prawem wymogów pozwalających na zaklasyfikowanie go do kategorii automatów o niskich wygranych. Zaznaczono, iż przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie zasadności wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, a nie rozstrzygnięcie kwestii zgodności lub niezgodności automatu do gier z warunkami rejestracji, bowiem kwestia ta została ostatecznie rozstrzygnięta w cytowanym wyżej prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła "O." sp. z o.o. Zarzuciła naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i wskazała, że prowadziła działalność w oparciu o ważne i legalne dokumenty urzędowe świadczące o tym, że przebadany automat jest automatem do gier o niskich wygranych, zaś spółka nie dokonała we wskazanym automacie żadnych zmian, które mogłyby skutkować utratą przez ten automat charakteru automatu "niskostawkowego". Zarzucono także naruszenie art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych poprzez dowolne uznanie, że wskazany automat nie spełnia wymogów technicznych przewidzianych dla automatów o niskich wygranych. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że organy podatkowe nie podważają faktu, iż Spółka "O." prowadziła działalność w oparciu o ważne i legalne zezwolenie, a punkt gier, w którym znajdował się przedmiotowy automat jest punktem gry wpisanym do załącznika nr 1 do zezwolenia. Jednakże w związku z tym, że na automacie został przekroczony ustawowy próg limitujący wartość jednorazowej wygranej oraz wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze, prawomocnie cofnięto rejestrację automatu. Tym samym zostało potwierdzone, że automat nie spełniał kryteriów warunkujących uznanie go za automat do gier o niskich wygranych. W ocenie organu cofnięcie rejestracji automatu na skutek niezgodności jego stanu rzeczywistego z warunkami rejestracji, w konsekwencjach swych równoznaczne jest z zakwestionowaniem statusu takiego urządzenia, jako automatu do gier o niskich wygranych i zrównaniem go z automatem do gier zdefiniowanym w art. 2 ust. 3 u.g.h., który eksploatowany może być wyłącznie w kasynie gry, na podstawie zatwierdzonego regulaminu i koncesji udzielonej przez ministra finansów. Tym samym niedozwolone jest urządzanie gier na tego rodzaju automacie w miejscu innym niż kasyno gry, zgodnie zaś z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w zw. z ust. 2 pkt 2, urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej wynoszącej 12.000 zł od każdego automatu. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. "O." sp. z o.o., żądając uchylenia decyzji obu instancji. Zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 pkt 1, art. 187 § 1 i 191 O.p. z uwagi na wadliwości postępowania dowodowego oraz naruszenie art. 2 ust. 2b u.g.h. i art. 129 ust. 3 u.g.h. poprzez błędną ich wykładnię i dowolne uznanie, że automat nie spełnia wymogów technicznych wymaganych dla automatów o niskich wygranych, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z posiadanymi przez Spółkę i organ dokumentami urzędowymi, a także naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez bezpodstawne uznanie, iż zachodzą przesłanki do wymierzenia kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, podczas gdy Spółka prowadziła działalność w oparciu o ważne i legalne dokumenty urzędowe świadczące o tym, ze automat jest automatem do gier o niskie wygrane. Zarzuciła również naruszenie art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1 pkt 1, 3, 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L 204, s. 37 ze zm.) w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039), art. 2, art. 7, art. 91 ust. 1-3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Rzeczypospolitej Polskiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej oraz zasad wynikających z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości poprzez zastosowanie przepisu art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, mimo, iż z powodu braku jego uprzedniej notyfikacji, narusza on przytoczone przepisy. Skarżąca podniosła, iż zastosowano przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych pomimo ich bezskuteczności z uwagi na brak notyfikacji ustawy do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. Wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. uchylił decyzje obu instancji. W uzasadnieniu wskazał, że stosownie zaś do art. 141 u.g.h. w odniesieniu do organizowania zgodnie z art. 129-140 gier na automatach w salonach gier na automatach (pkt 1), gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych (pkt.2) nie stosuje się art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Sąd wskazał, że organy orzekające uznały, iż Spółka dopuściła się naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych, poprzez urządzanie gier na automacie poza kasynem gry i za to na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h., nałożyły na nią karę pieniężną w wysokości 12.000 złotych. W ocenie organów celnych cofnięcie rejestracji automatu na skutek jego niezgodności z warunkami rejestracji jest równoznaczne z zakwestionowaniem jego statusu jako automatu do gier o niskich wygranych i zrównaniem go z automatem z art. 2 ust. 3 u.g.h, który może być eksploatowany wyłącznie w kasynie gry. W ocenie Sądu zaprezentowana przez organy argumentacja jest wadliwa. Sąd podniósł, że ustalenia eksperymentu przeprowadzonego w dniu [...] kwietnia 2010 r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w O. stanowiły podstawę zatrzymania automatu. Od momentu zatrzymania automatu spółka przestała go eksploatować, a zatem wyłączenie z użytkowania spornego automatu nastąpiło znacznie wcześniej niż decyzja o cofnięciu poświadczenia rejestracji stała się ostateczna i prawomocna (wyrok Sądu uprawomocnił się 14 października 2011 r.). W ocenie Sądu dopiero z chwilą ostatecznego rozstrzygnięcia sporu, co do charakteru automatu (tzn. czy istotnie było to urządzenie do gier o niskich wygranych), skarżąca mogła mieć pewność, że jej stanowisko jest błędne, a wtedy automat już był wyłączony z eksploatacji i nie urządzano na nim gier. Nie było więc podstaw do nałożenia kary. Wcześniej natomiast Spółka dysponowała ważnym poświadczeniem rejestracji i pozostałą dokumentacją, uprawniającą ją do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania przedmiotowego automatu, jako automatu o niskich wygranych. Zdaniem Sądu nie było podstaw do zastosowania wobec skarżącej Spółki sankcji w postaci kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry, bowiem w czasie faktycznej eksploatacji przedmiotowego automatu Spółka spełniała wszystkie wymogi formalne, w tym dysponowała zezwoleniem, niezbędnym do jego funkcjonowania. Tym samym, Spółka działała w oparciu o legalne, pozostające w obrocie prawnym zezwolenie i rejestrację, wydane przez właściwe organy. Z przepisu art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. będącego podstawą nałożenia kary na skarżącą wynika, że "karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry", przy czym bezsprzecznie nie chodzi w tym przepisie o automaty o niskich wygranych. Natomiast automat eksploatowany przez Spółkę do chwili cofnięcia jego rejestracji był automatem o niskich wygranych. Zatem organy administracji błędnie uznały, że wyczerpane zostały przesłanki z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a nałożenie kary na Spółkę naruszało zaufanie do organów władzy i godziło w art. 2 Konstytucji. Sąd uznał za zbędne odnoszenie się do zarzutów dotyczących bezskuteczności przepisów u.g.h. z powodu braku ich notyfikacji, ponieważ nie mają one wpływu na rozstrzygnięcie. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Celnej w O. Zaskarżył wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. przepisów: 1. art. 2 Konstytucji RP przez przyjęcie, że stoi on na przeszkodzie zastosowaniu w okolicznościach właściwych przedmiotowej sprawie przepisów art. 89 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.); 2. art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o grach hazardowych poprzez przyjęcie, że, w razie korzystania przez podmiot z dyspozycji art. 129 ust. 1 i 3 tejże ustawy, sankcje określone w powołanych przepisach art. 89 można zastosować, w razie urządzania w tej dacie gier na automatach poza kasynem gry, jedynie w sytuacji prawomocnego cofnięcia świadectwa rejestracji automatu do gier w dacie wszczęcia postępowania o nałożenie kary pieniężnej, a nie w dacie stwierdzenia, zgodnie z przepisami ustawy - Ordynacja podatkowa, braku cech automatu uprawniających do jego eksploatacji zgodnie z przepisami ustawy; 3. art. 141 pkt 2 powołanej ustawy o grach hazardowych, wyłączającego zastosowanie powołanych przepisów art. 89 w stosunku do gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych w sytuacji, gdy przedmiotowy automat bezsprzecznie nie był automatem o niskich wygranych. II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) tejże ustawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, iż organy celne nie kwestionują, że Spółka działała w oparciu o ważne i legalne zezwolenie a automat miał ważne poświadczenia rejestracji, jednak jak wynika z postępowania dowodowego w istocie nie był automatem o niskich wygranych, bowiem wartość jednorazowej wygranej na tym automacie była znacznie wyższa niż przewidziana art. 129 ust. 3 u.g.h. Sytuacja, w której w punkcie gier na automatach o niskich wygranych organizowane są gry na automacie nie spełniającym wymogów z art. 129 ust. 3 u.g.h. narusza dyspozycję art. 141 pkt 2 u.g.h. i wyklucza wynikające z niego wyłączenie stosowania kar za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynem. III Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Postanowieniem z dnia 11 lutego 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie w sprawie niniejszej na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r. (sygn. akt P 4/14) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z: a) art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Ponadto Trybunał postanowił na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie. Postanowieniem z dnia 2 lipca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że zgodnie z art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna podlega oddaleniu także wtedy, kiedy rozstrzygnięcie jest prawidłowe, natomiast uzasadnienie nie w pełni odpowiada prawu. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddala, zaś wadliwe partie uzasadnienia wyroku koryguje, a w ramach tej korekty może zmienić także poczynione przez sąd I instancji wskazania dla organu administracji. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzeczenie Sądu I instancji uchylające decyzje obu instancji jest prawidłowe, natomiast ocena prawna uzasadniająca podjęte rozstrzygnięcie jest nieprawidłowa. W istocie rzeczy jednak poglądy Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku, choć całkowicie błędne, pozostają bez wpływu na trafność wyroku. Sąd I instancji przyjął, że dla oceny prawnej możliwości nałożenia kary za urządzanie gry na automacie nie będącym automatem do gry o niskich wygranych poza kasynem gry, znaczenie zasadnicze ma formalna poprawność dokumentacji związanej z funkcjonowaniem kontrolowanego automatu, z której wynika, że jest to automat do gier o niskich wygranych w rozumieniu u.g.h. Rozumowanie to jest błędne, gdyż kara pieniężna jest karą za skutek, niezależną zarówno od winy jak i formalnej poprawności dokumentacji. Zatem skoro zostało stwierdzone, że sporny automat eksploatowany poza kasynem gry w rzeczywistości nie był automatem do gier o niskich wygranych gdyż umożliwiał grę o stawki wielokrotnie wyższe, to, co do zasady, zachodziły warunki do nałożenia kary. W sprawie niniejszej przedstawione rozważania mają jednak znaczenie całkowicie drugorzędne, ponieważ kwestią kluczową jest ustalenie, czy zachodzą warunki do stosowania przepisów u.g.h. ustanawiających zakaz prowadzenia gier na automatach poza kasynem gry (art. 14 ust. 1 u.g.h.) i przewidujących kary pieniężne za prowadzenie gier na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.). Jak to już wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 września 2015 r. (sygn. akt II GSK 1296/15), z wyroku TSUE wydanego w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11 wynika, że artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, iż przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu. W związku z tym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów oraz wskazał, że dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Jednocześnie jednak TSUE przypomniał w pkt 24 wyroku, że Trybunał orzekł już, iż przepisy zakazujące prowadzenia gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych w jakichkolwiek miejscach publicznych i prywatnych z wyjątkiem kasyn należy uznać za przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 (wyrok z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-65/05 Komisja przeciwko Grecji, pkt 61). W związku z powyższym TSUE stwierdził, że przepis tego rodzaju jak art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym urządzanie gier na automatach dozwolone jest jedynie w kasynach gry, należy uznać za "przepis techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 (pkt 25 wyroku). Interpretacja omawianego wyroku TSUE budziła wątpliwości, ponieważ w sentencji jest ogólnie mowa o "przepisach krajowych tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych", które mogą stanowić "potencjalnie przepisy techniczne". Z drugiej strony we wspomnianym pkt 25 Trybunał uznał przepis "tego rodzaju jak" art. 14 ust. 1 ustawy za przepis techniczny. Zatem uznać należy, że Trybunał wprost zakwalifikował art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jako przepis techniczny. W orzecznictwie i doktrynie przeważa zapatrywanie, że sentencja wyroku TSUE, w której Trybunał używa określenia "przepisy potencjalnie techniczne" odnosi się jedynie do tzw. przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych, które były objęte pytaniami prejudycjalnymi (tak np. M. Taborowski w glosie do wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11, LEX/el. 2014 i I. Skomerska - Muchowska, Glosa do wyroku SN z dnia 2 kwietnia 2014 r., V KK 344/13, LEX/el. 2014, a także SN w postanowieniu z dnia 27 listopada 2014 r., II KK 55/14). Wypowiedź Trybunału Sprawiedliwości na temat art. 14 ust. 1 ma natomiast charakter odrębny i pomocniczy. Trybunał wyraził swój pogląd w kwestii technicznego charakteru art. 14 ust. 1 w kontekście swego wyroku z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C - 65/05 Komisja przeciwko Grecji. Wychodząc poza zakres pytania w sprawie dotyczącej polskiej ustawy hazardowej i wskazał kategorycznie art. 14 ust. 1 jako przykład przepisu technicznego, zapewne mając zamiar ułatwić sądom krajowym interpretację przepisów ustawy hazardowej w świetle dyrektywy 98/34/WE (tak: I. Skomerska - Muchowska, Glosa do wyroku SN z dnia 2 kwietnia 2014 r., V KK 344/13, LEX/el.2014, a także S. Biernat w zdaniu odrębnym do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., P 4/14). Należy dodać, że teza o (bezwarunkowo) technicznym charakterze art. 14 ust. 1 ustawy hazardowej znajduje również potwierdzenie w wyroku TSUE z dnia 11 czerwca 2015 r., C - 98/14. W pkt 100 tiret 2 tego wyroku Trybunał orzekł, że krajowe przepisy ustawowe, które zakazują użytkowania automatów do gier poza kasynami, stanowią "przepisy techniczne" w rozumieniu przepisu art. art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34, których projekty powinny być przedmiotem powiadomienia przewidzianego w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie przedstawione stanowisko podziela i uznaje, że art. 14 ust. 1 u.g.h. jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Dyrektywa 98/34/WE została wydana w celu ochrony swobodnego przepływu towarów we Wspólnocie Europejskiej (obecnie Unii Europejskiej), przed działaniami polegającymi na wprowadzaniu krajowych ograniczeń w tym zakresie, w drodze tzw. przepisów technicznych. Ustanowiła mechanizm zapobiegawczy, polegający na zobowiązaniu państwa członkowskiego do powiadomienia Komisji Europejskiej i pozostałych państw członkowskich o każdym projekcie przepisów technicznych, dotyczącym produktów i usług społeczeństwa informacyjnego, zanim zostanie przyjęty w prawodawstwie krajowym. Kontrola ta jest niezbędna, ponieważ przepisy techniczne, o których mowa w dyrektywie, mogą stanowić przeszkodę w wymianie handlowej pomiędzy państwami członkowskimi. W Preambule dyrektywy napisano, że Komisja bezwzględnie musi mieć dostęp do niezbędnej informacji technicznej przed przyjęciem przepisów technicznych (pkt 5 zdanie pierwsze). Dlatego obowiązek notyfikacji przepisów technicznych określony w art. 8 dyrektywy ma charakter bezwarunkowy, z wyjątkami przewidzianymi w art. 10. Postanowiono w tym przepisie, że art. 8 i 9 dyrektywy nie stosuje się do tych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich lub dobrowolnych porozumień, dzięki którym Państwa Członkowskie m.in. stosują klauzule bezpieczeństwa, wprowadzone przez obowiązujące wspólnotowe akty prawne (art. 10 ust. 1 tiret 3). Kierując się orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, a także wyjaśnieniami zawartymi w Przewodniku Komisji Europejskiej po procedurze udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informatycznego (wersja polska: www.mg.gov.pl, s. 56) należałoby przyjąć, że wspomniane wyłączenie z obowiązku notyfikacji dotyczy tylko tych projektów, które mają być przyjęte na mocy klauzul bezpieczeństwa zawartych w dyrektywach wspólnotowych, zgodnie z art. 95 TWE (obecnie art. 114 TfUE), a więc projektów ze sfer objętych harmonizacją prawa państw członkowskich. Krajowe regulacje dotyczące gier hazardowych do takiej sfery nie należą. Oznacza to, że zarówno zaniechanie notyfikacji projektu przepisów technicznych, jak i niezastosowanie się do przewidzianych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości skutków braku notyfikacji nie może być usprawiedliwione powołaniem się na art. 10 dyrektywy 98/34/WE, ani np. na art. 36 TfUE (dawny art. 31 TWE). W wyroku C - 267/03 w sprawie Lindberg Trybunał stwierdził, że zakres przedmiotowy dyrektywy 83/189 jest oparty głównie na pojęciu przepisu technicznego, określonym w zasadzie w sposób autonomiczny i w związku z tym nie zależy od tego, czy w każdym przypadku zostały spełnione przesłanki stosowania postanowień Traktatu dotyczących swobodnego przepływu towarów (pkt 49). A zatem ewentualny wpływ przepisu technicznego na wymianę handlową wewnątrz Wspólnoty nie jest kryterium branym pod uwagę w świetle tej dyrektywy w celu określenia jej zakresu przedmiotowego (pkt 51). Oznacza to obecnie, że okoliczności, dotyczące np. moralności publicznej lub porządku publicznego określone w art. 36 TfUE nie mają znaczenia dla wyłączenia obowiązku notyfikacji przepisu technicznego na podstawie art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34. Wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11 nie określa konsekwencji niewypełnienia obowiązku notyfikowania przepisów technicznych, zawartych w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Konsekwencji braku notyfikacji nie ustanawiają również przepisy prawa unijnego. Można je natomiast wyprowadzić z prawa unijnego i takie działania interpretacyjne były wielokrotnie podejmowane przez Trybunał Sprawiedliwości. Trybunał Sprawiedliwości już w wyroku z dnia 9 marca 1978 r. w sprawie Simmenthal (C - 106/77) orzekł, odwołując się do art. 189 Traktatu o EWG (obecnie art. 288 TfUE) ustanawiającego zasadę bezpośredniego stosowania przepisów wspólnotowych, że sąd krajowy, mający w ramach swoich kompetencji za zadanie zastosować przepisy prawa wspólnotowego, zobowiązany jest zapewnić pełną skuteczność tych norm, nie stosując w razie konieczności, z mocy własnych uprawnień, wszelkich, nawet późniejszych, sprzecznych z nimi przepisów ustawodawstwa krajowego, i nie można przy tym wymagać od niego wnioskowania ani oczekiwania na zniesienie tych przepisów w drodze ustawodawczej lub w jakimkolwiek innym trybie konstytucyjnym. Tezę tę powtarzano wielokrotnie w orzecznictwie Trybunału, podkreślając, że sąd krajowy, do którego należy w ramach jego kompetencji stosowanie przepisów prawa Unii, zobowiązany jest zapewnić pełną skuteczność tych norm, w razie konieczności z własnej inicjatywy nie stosując wszelkich sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego (np. wyrok z dnia 22 czerwca 2010 r., w sprawach Melki i Abdeli C - 188/10 i C - 189/10 oraz podane tam orzecznictwo Trybunału). Zgodnie z tą zasadą Trybunał w wyrokach dotyczących interpretacji dyrektywy 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę przekazywania informacji dotyczących norm i przepisów technicznych, która stała się następnie dyrektywą 98/34/WE, prezentował stanowisko, że przepisy techniczne w rozumieniu tej dyrektywy nie mogą być stosowane, jeżeli nie zostały notyfikowane. W wyroku z dnia 30 kwietnia 1996 r. w sprawie CIA Security SA (C - 194/94), Trybunał podkreślił, że skutek naruszenia obowiązków wynikających z dyrektywy 83/189 nie zależy od żadnego konkretnego przepisu, który by go przewidywał. Celem dyrektywy jest ochrona swobodnego przepływu towarów poprzez uprzednią kontrolę o charakterze prewencyjnym a obowiązek notyfikacji stanowi zasadniczy sposób wykonywania tej kontroli. Dla zapewnienia skuteczności tej kontroli dyrektywę należy interpretować w ten sposób, że naruszenie obowiązku notyfikacji stanowi poważne uchybienie proceduralne, powodujące bezskuteczność spornych przepisów technicznych, co oznacza, że nie można się na nie powoływać wobec jednostek (pkt 48 i 54). W konsekwencji Trybunał orzekł w tej sprawie, że artykuły 8 i 9 dyrektywy 83/189, zmienionej dyrektywą 88/182, należy interpretować w ten sposób, że jednostki mogą się na nie powoływać przed sądem krajowym, na którym ciąży obowiązek odmowy zastosowania krajowego przepisu technicznego, który nie został notyfikowany zgodnie z dyrektywą. Trybunał stwierdził również, że bez znaczenia dla przyjęcia tak określonego skutku braku notyfikacji przepisów technicznych jest powoływanie się na to, że bezskuteczność przepisów technicznych stworzyłaby lukę w krajowym porządku prawnym i mogłaby tym samym powodować poważne trudności, zwłaszcza gdy bezskuteczność dotyczy przepisów w dziedzinie bezpieczeństwa. Zdaniem Trybunału państwo członkowskie może się odwołać do trybu pilnego przewidzianego w art. 9 ust. 3 dyrektywy (pkt 52 i 53 wyroku). Tezy wyroku w sprawie C - 194/94 zostały powtórzone w wyroku z dnia 16 czerwca 1998 r. w sprawie Lemmens, C - 226/97 (pkt 32 i 33) oraz np. w wyroku z dnia 28 sierpnia 2000 r. w sprawie Unilever (C - 443/98). W tym ostatnim Trybunał orzekł, że sąd krajowy jest obowiązany odmówić zastosowania krajowych przepisów technicznych, które zostały wprowadzone i zastosowane w okresie odłożenia ich przyjęcia przewidzianym w art. 9 dyrektywy 83/189. Z przedstawionych orzeczeń Trybunału wynika, że obowiązek odmowy zastosowania nienotyfikowanych przepisów technicznych jest wyłącznie sankcją za naruszenie obowiązku notyfikacji, które to naruszenie traktowane jest przez Trybunał jako poważne uchybienie proceduralne, to zaś oznacza, że ewentualna późniejsza notyfikacja nie przywraca możliwości ich stosowania do okresu, w którym nie były notyfikowane. Wykreowany w orzecznictwie ETS obowiązek odmowy zastosowania krajowych nienotyfikowanych przepisów technicznych ma zakotwiczenie w prawie wspólnotowym (unijnym). Wywodzi się go z zasady lojalnej współpracy (obecnie art. 4 ust. 3 TfUE), a także z zasady bezpośredniego obowiązywania prawa unijnego i pierwszeństwa tego prawa przed prawem krajowym. Jak już powiedziano, w konsekwencji stosowania tych reguł kolizja między przepisem prawa krajowego a przepisem prawa wspólnotowego (unijnego) powinna być rozwiązana przez sąd krajowy poprzez zastosowanie prawa wspólnotowego (unijnego), co oznacza, że w razie potrzeby sąd krajowy jest obowiązany odmówić zastosowania przepisu prawa krajowego, sprzecznego z prawem wspólnotowym (unijnym) także wówczas, gdy sprzeczność ta polega na naruszeniu wspólnotowych przepisów dotyczących uchwalania prawa, które w tym przypadku oznaczają obowiązek notyfikacji. Mając na uwadze wywody powyższe uznać należy, iż bez dalszego postępowania dowodowego w tej kwestii art. 14 ust. 1 u.g.h. powinien być uznany za przepis techniczny, co do którego istniał obowiązek notyfikacji. Skutkiem braku notyfikacji przepisu technicznego jest natomiast niemożność stosowania tego przepisu i powoływania się na niego wobec jednostki. W powyższej sytuacji kwestią zasadniczą w sprawie niniejszej była ocena pozostałych przepisów ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r., które miały zastosowanie przy wydawaniu kontrolowanych decyzji. W szczególności chodzi o ocenę art. 6 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., z punktu widzenia cytowanej wyżej dyrektywy 98/34/WE, a zatem ustalenie czy i które z tych przepisów mają charakter techniczny skutkujący obowiązkiem notyfikacji oraz określenie skutków prawnych tego ustalenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jak to wynika z decyzji I instancji podstawą nałożenia kary pieniężnej były m.in. art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2, a także art. 90 ust. 1 i 2 u.g.h. Art. 14 ust. 1 u.g.h. stanowi, że urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Natomiast przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 jest przepisem przewidującym odpowiedzialność administracyjną za urządzanie gry poza kasynem gry. Ma zatem ścisły związek z art. 14 ust. 1 tej ustawy, z którego wynika zakaz urządzania gier (m.in. na automatach) poza kasynem gry i który powołano w podstawie prawnej decyzji o nałożeniu kary. Jak to już wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyżej wyroku z dnia 17 września 2015r. II GSK 1296/15, funkcjonalna zależność art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako przepisu sankcjonującego, od art. 14 ust. 1 u.g.h. jako przepisu sankcjonowanego sprawia, że nie ma racji bytu sankcja określona w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jeżeli nie obowiązuje albo nie ma zastosowania zakaz wynikający z art. 14 ust. 1 u.g.h. Inaczej mówiąc, art. 89 ust. 1 pkt 2 nie może być traktowany jako regulacja samodzielna, stanowiąca podstawę nałożenia kary administracyjnej, z której można wyprowadzić również zakaz urządzania gry poza kasynem gry, a więc jako źródło zarówno normy sankcjonującej, jak i sankcjonowanej. Dał temu wyraz Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 26 października 2006 r. (C - 65/05), w sprawie Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej, odnosząc obowiązek notyfikacji, wynikający z dyrektywy 98/34/WE zarówno do przepisów przewidujących zakaz urządzania gier poza kasynami gry, jak i do sankcji karnych i administracyjnych, będących konsekwencją naruszenia tego zakazu. Obie grupy przepisów: sankcjonowane i sankcjonujące zostały w tym wyroku ETS uznane za przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Zatem art. 14 ust. 1 u.g.h. jest ściśle powiązany z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i zawsze stanowi podstawę decyzji o karze, gdyż to z niego właśnie wynika zakaz, który obwarowany jest omawianą sankcją. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny wyraża pogląd, że przepisem technicznym jest nie tylko art.14 ust. 1 u.g.h., (który w omawianym wyżej wyroku TSUE z dnia 19 czerwca 2012 r. C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11 został uznany za przepis o charakterze technicznym) ale również funkcjonalnie z nim związany art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Zatem oba przepisy wymagały notyfikacji, zaś brak notyfikacji skutkuje niemożnością stosowania każdego z nich. Na marginesie jedynie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że okoliczność, iż Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 11 marca 2015 r. uznał art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. za zgodne z Konstytucją RP, mimo zaniechania obowiązku ich notyfikacji, nie przekłada się na ich ocenę z punktu widzenia zgodności z prawem europejskim. W świetle wyżej przedstawionych rozważań, sprzeczność powołanych przepisów z prawem Wspólnoty nie może budzić wątpliwości, a polega ona na samym tylko zaniechaniu wypełnienia obowiązku notyfikacji wynikającego z dyrektywy 98/34, nie zaś na skutkach tego braku. Z jednolitego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wynika, że konsekwencją zaniechania notyfikacji jest niemożność stosowania nienotyfikowanych przepisów w stosunku do jednostek. Zatem nawet jeżeli uznano, że naruszenie obowiązku notyfikacji nie narusza Konstytucji RP, to narusza prawo europejskie, co wywołuje skutek w postaci niemożności jego stosowania. Oddzielnego rozważenia wymaga charakter wskazanego również jako podstawa prawna decyzji art. 6 ust. 1 u.g.h. Powołany przepis stanowi, że działalność w zakresie urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że brak jest podstaw do uznania, iż art. 6 ust. 1 u.g.h. ma charakter techniczny, z którym związany jest obowiązek notyfikacji. Za poglądem tym przemawia argumentacja poniższa. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że TSUE w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. przypisał bezpośrednio charakter techniczny jedynie art. 14 ust. 1 ustawy. W pkt 27 wyroku przypomniał zaś, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE wynika, że pojęcie "przepis techniczny" obejmuje trzy kategorie przepisów, tj. specyfikacje techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 3 dyrektywy, "inne wymagania" zdefiniowane w art. 1 pkt 4 dyrektywy oraz zakazy produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i użytkowania produktów, wskazane w art. 1 pkt 11 dyrektywy. Wyjaśnił przy tym, że przepisy należą do trzeciej kategorii przepisów technicznych, wymienionej w art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34, (czyli mogą być traktowane jako owe zakazy), jeżeli ich skutek wykracza w sposób oczywisty poza samo określenie dopuszczalnych przeznaczeń produktu i nie polega jedynie na ograniczeniu sposobu jego użytkowania (pkt 31). Jednocześnie Trybunał orzekł, że przepisy krajowe ustawy o grach hazardowych można uznać za przepisy techniczne w rodzaju "inne wymagania" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34, jeżeli ustanawiają one warunki determinujące w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu (pkt 35 wyroku, tak też w wyroku w sprawie Lindberg, C - 267/03, pkt 72). Uznał również, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych (pkt 36 zdanie pierwsze). Według art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE "inne wymagania" oznaczają wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska, które wpływają na jego cykl życiowy po wprowadzeniu go na rynek, takie jak warunki użytkowania, powtórne przetwarzanie, ponowne zastosowanie lub składowanie, gdzie takie warunki muszą mieć wpływ na skład lub rodzaj produktu lub jego obrót. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 6 ust. 1 u.g.h. nie kwalifikuje się do żadnej z tych trzech kategorii przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34, ponieważ nie dotyczy produktów (automatów do gier) w taki sposób, że: mógłby wpływać istotnie na ich właściwości lub sprzedaż (inne wymagania) lub wprowadza zakazy, które wiąże się z trzecią, wyżej wymienioną kategorią przepisów technicznych. Oczywiście przepis art. 6 ust. 1 nie może być również uznany za specyfikację techniczną (pierwsza kategoria przepisów technicznych). Art. 6 ust. 1 ustawy stanowi, że działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie koncesji udzielonej na prowadzenie kasyna gry. Trzeba zauważyć, że poprzednia ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. reglamentowała działalność w zakresie gier hazardowych w podobny sposób – wymagała pozwolenia na taką działalność. Podmiotem urządzającym gry na automatach o niskich wygranych mogła być, tak jak obecnie, wyłącznie spółka akcyjna lub spółka z o.o., mająca siedzibę w Polsce (art. 5 ust. 1 ustawy z 1992 r. i art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r.), posiadająca zezwolenie udzielone przez Ministra Finansów, a jeżeli działalność miała być prowadzona na obszarze właściwości miejscowej jednego lub kilku dyrektorów izby celnej - zezwolenia odpowiedniego dyrektora izby celnej (art. 24 ust. 1, 1a i 1b tej ustawy). Zezwolenia i koncesje są uznawane za formy podmiotowej reglamentacji w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Pełnią funkcję wstępnej kontroli spełniania przez podmiot gospodarczy prawem przewidzianych warunków prowadzenia działalności gospodarczej w określonej dziedzinie, objętej koncesjonowaniem. Takie właśnie znaczenie ma art. 6 ust. 1 ustawy, ponieważ nie zawiera żadnych ograniczeń albo warunków dotyczących strony przedmiotowej koncesjonowanej działalności. Stanowi tylko tyle, że działalność m.in. w zakresie gier na automatach może prowadzić podmiot, który posiada koncesję na prowadzenie kasyna gry. Natomiast nie ma w nim żadnych odniesień dotyczących urządzeń do prowadzenia gier. W szczególności art. 6 ust. 1 nie przesądza o tym, że posiadacz takiej koncesji może urządzać gry na automatach wyłącznie w kasynie gry. Tę kwestię reguluje bowiem art. 14 ust. 1 ustawy. Dlatego też, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, istnieje dość istotna różnica treściowa i "jakościowa" pomiędzy art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy, czego zdają się nie zauważać organy administracyjne. Przepisy art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 należy postrzegać jako uzupełniające się, ale też jako zawierające dwie odrębne normy prawne, ustanawiające dwa różne zakazy, powiązane w art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 z dwoma różnymi deliktami administracyjnymi, zagrożonymi dwiema różnymi karami administracyjnymi. Nieprzypadkowo zatem notyfikowano Komisji Europejskiej projekt ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1201), obejmujący art. 14 ust. 1, z pominięciem art. 6 ust. 1 ustawy. Zaprezentowany pogląd, że art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie dotyczy produktów (automatów do gry) i dlatego nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 i 4 dyrektywy 98/34/WE znajduje wsparcie w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W omawianym już wyroku w sprawie CIA Security SA (C - 194/94) Trybunał orzekł, że przepisy techniczne są w rozumieniu dyrektywy 83/189 specyfikacjami określającymi cechy produktów, nie obejmują więc przepisów które określają warunki niezbędne do prowadzenia określonej działalności (pkt 25). W wyroku w sprawie Lindberg (C- 267/03) Trybunał również stwierdził, że przepisy krajowe, ustanawiające warunki zakładania przedsiębiorstw, takie jak przepisy poddające wykonywanie jakiejś działalności zawodowej uprzedniemu uzyskaniu zezwolenia, nie stanowią przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 9 dyrektywy 83/189 (pkt 87 i przytoczone w tej kwestii orzeczenia w sprawach: Canal Satelite Digital (C - 390/99, pkt 45) i van der Burg (C - 278/99, pkt 20). Mając na uwadze powyższe uznać należy, że art. 6 ust. 1 u.g.h., jako nie wymagający notyfikacji, nie narusza obowiązku wynikającego z dyrektywy 98/34 i może być stosowany. W świetle przeprowadzonych wywodów uznać należy, że sformułowane zarzuty kasacyjne są nietrafne. Art. 2 Konstytucji nie stoi na przeszkodzie odmowie stosowania nienotyfikowanego przepisu technicznego, gdyż obowiązek powstrzymania się od stosowania przepisu nienotyfikowanego wynika z uregulowania unijnego mającego pierwszeństwo przed krajowym porządkiem prawnym. Art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie może być stosowany, jako przepis techniczny wymagający notyfikacji, który notyfikowany nie był, nie zaś dlatego, że dokumentacja dotycząca automatu była formalnie prawidłowa. Regulacja zawarta w art. 141 pkt 2 u.g.h. wyłączająca karanie za użytkowanie automatu o niskich wygranych poza kasynem gry, nie miała co prawda zastosowania w sprawie, ale i tak nakładanie kary z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. było wyłączone z uwagi na niemożność zastosowania tego przepisu spowodowaną brakiem jego notyfikacji. Organy administracyjne, ponownie rozpoznając sprawę, są obowiązane zastosować się do oceny prawnej zawartej w tym wyroku (art. 153 w związku z art. 193 p.p.s.a.). Zważywszy powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Rozstrzygnięcie Sądu I instancji uchylające decyzje obu instancji sąd kasacyjny uznał za trafne, zaś motywy rozstrzygnięcia ulegają korekcie wyżej przedstawionej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono art. 204 pkt 2 p.p.s.a.