II OZ 833/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.N. i W.N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 334/12 o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi E.N. i W.N. na uchwałę Rady Miejskiej w Prudniku z dnia 30 listopada 2012 r. nr XVII/283/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 334/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, w sprawie ze skargi E.N. i W.N. na uchwałę Rady Miejskiej w Prudniku z dnia 30 listopada 2012 r. nr XVII/283/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek skarżących o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu. Sąd wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie uprawnienia i obowiązki E.N. i W.N., jako właścicieli działki nr [...] i nr [...] są wspólne, bowiem wynikają z tego samego tytułu prawnego do nieruchomości. Natomiast skarżący J.D. i F.D. są współwłaścicielami odrębnej nieruchomości (działka nr [...] i nr [...]), zatem to w stosunku tylko i wyłącznie do nich ich prawa i obowiązki są wspólne. Sąd zaznaczył, że w jednym piśmie skargę złożyli właściciele różnych, odrębnych działek, zatem każdy z nich reprezentuje swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego. Nadto podniesiono, że ze złożonej w niniejszej sprawie skargi wynika, iż wspólne uprawnienia i obowiązki, jako wynikające ze wspólnego tytułu prawnego do określonej nieruchomości dotyczą E.N. i W.N. (właścicieli działki nr [...] i nr [...]) i odrębnie J.D. i F.D. (jako właścicieli działki nr [...] i nr [...]). Dlatego Sąd wezwał z osobna małżonków E.N. i W.N. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 300 zł. Takie samo wezwanie zostało skierowane osobno do J.D. i F.D. W okolicznościach sprawy wpis od skargi winien zostać uiszczony odrębnie przez E.N. i W.N. oraz odrębnie przez J.D. i F.D. Wobec faktu, że E.N. i W.N. są właścicielami działek nr [...] i nr [...] oraz ich uprawnienia i obowiązki wynikają z jednego tytułu do jednej nieruchomości, zostali oni wezwani solidarnie do uiszczenia wpisu, a w wezwaniu tym zawarto pouczenie, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących, ale skarżących wskazanych imiennie w tym wezwaniu, zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia. Sformułowanie "któregokolwiek ze skarżących", zawarte w skierowanym do E.N. i W.N. wezwaniu, w ocenie Sądu, dotyczyło tylko i wyłączenie skarżących w osobach E.N. i W.N. Pozostali skarżący w osobach J.D. i F.D. zobowiązani byli do solidarnego, ale odrębnego wpisu od skargi (co też uczynili w dniu 10 maja 2012r.). Nadto z treści skierowanego do E.N. i W.N. wezwania do uiszczenia wpisu od skargi wynika jednoznacznie, że jest ono adresowane wyłącznie do nich, albowiem w wezwaniu tym wymienione zostały tylko te osoby wskazane z imienia i nazwiska. Tym samym brak było podstaw do uznania zasadności złożonego wniosku o przywrócenie terminu. Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli skarżący E.N. i W.N., wnosząc o jego zmianę i przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnieśli, ze w zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego nie istnieje zapis dostatecznie wyjaśniający, że sformułowanie "któregokolwiek ze skarżących" zawarte w wezwaniu do uiszczenia wpisu dotyczyło tylko i wyłącznie skarżących E. i W.N. Wskazali także, że aby rozwiać wątpliwości co do interpretacji tego sformułowania zwrócili się telefonicznie do sądu. Zatem nie można im zarzucić chociażby lekkiego niedbalstwa. Zwrócono także uwagę na przepis art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej także p.p.s.a. i podniesiono, że Sąd nie wziął pod uwagę, że ich wspólne prawa i obowiązki wynikają z posiadanego władztwa nad rzeczą cudzą jaką jest droga (działka nr [...]), stosowanie do art. 336 ustawy Kodeks cywilny. Droga ta bowiem jest wspólnie fizycznie, trwale i stale użytkowana. A więc posiadają to samo, a nie takie samo uprawnienie lub obowiązek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako bezzasadne nie może zostać uwzględnione. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy jego uchybienie nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (§ 2 art. 86). Zatem, z powyższego przepisu wynika, że przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Nadto konieczne jest powodowanie przez to uchybienie ujemnych skutków. Niewątpliwie niedokonanie wpisu od skargi w terminie powoduje ujemne skutki, zatem w tej sytuacji należało rozważyć przesłankę braku winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie przyjmuje się, że oceniając przesłankę braku winy w uchybieniu terminu należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Sytuacja taka zachodzi, gdy strona przy dołożeniu należytej staranności nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W niniejszej sprawie, we wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej w postaci uiszczenia wpisu od skargi, wnoszący zażalenie powołali się na wprowadzającą w błąd informację zawartą w skierowanym do nich wezwaniu. Ich zdaniem, treść tego wezwania usprawiedliwiała przekonanie, że wystarczy, iż wpis uiści chociaż jedna z czterech skarżących osób. W przedmiotowej sprawie wnoszący zażalenie wnieśli jednym pismem skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Prudniku w przedmiocie miejscowego planu wraz z J. i F.D. Przedmiotem skargi wniesionej przez E. i W.N. był miejscowy plan w zakresie działek stanowiących ich własność – działki nr [...] i [...], działki nr [...] stanowiącej drogę wewnętrzną, która jest przez nich użytkowana jako dojazd do ww. działek oraz w zakresie działek sąsiadujących z tą wewnętrzną drogą dojazdową. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało skierowane oddzielnie do J. i F.D. oraz oddzielnie do E.N. i W.N. E.N. i W.N. został doręczony odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego o następującej treści " na podstawie art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Poz. 270) wzywam stronę skarżącą w osobach E.N. i W.N. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Prudniku, z dnia 30 listopada 2011 r. (...) w kwocie 300 zł (...). Uiszczenie wpisu przez któregokolwiek przez skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia.". Mając na uwadze tak skonstruowane wezwanie do uiszczenia wpisu podnieść należy, że argumentacja skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści zarządzenia jednoznacznie wynika, że do uiszczenia solidarnie wpisu zostali wezwani E. i W.N. Zatem logicznym jest, że zdanie ostatnie zarządzenia, iż "uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia" odnosi się tylko i wyłącznie do nich. Twierdzenie wnoszących zażalenie, iż sposób sformułowania przedmiotowego wezwania uzasadniał przyjęcie, że uiszczenie opłaty przez jednego z wszystkich skarżących zwalnia pozostałych, nie znajduje uzasadnienia w treści odpisu zarządzenia. Zatem stwierdzić należy, że nawet mylne zrozumienie treści wezwania, w sytuacji gdy nie wynika to ze sposobu jego zredagowania, na skutek którego dana czynność nie została dokonana w terminie, nie stanowi o braku winy w uchybieniu terminu. Zaś argumenty wnoszących zażalenie co do wadliwości zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu w kontekście art. 214 § 2 p.p.s.a. nie mogą być oceniane w postępowaniu o przywrócenie terminu do dokonania czynności. Ewentualna wadliwość tego wezwania mogła być skutecznie zakwestionowana w drodze zażalenia, ale na to zarządzenie. Zaś w sytuacji, gdy wnoszący zażalenie kwestionują prawidłowość odrzucenia skargi, winni wnieść skargę kasacyjną od postanowienia o odrzuceniu skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalono wniesione zażalenie jako bezzasadne.