IV SA/Wa 646/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2012 r. sprawy ze skargi E. B. i J. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżących E. B. i J. B. solidarnie kwotę 474 (czterysta siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIA [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z [...] lutego 2012r. - zaskarżoną skargą przez J. B. i E. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uchylił decyzję Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2011 r. i orzekł o dokonaniu zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Stan sprawy przedstawia się następująco: Prezydent Miasta S. decyzją z [...] grudnia 2011r. wprowadził zmianę w operacie ewidencji gruntów m. S. obręb [...] polegającą na przywróceniu stanu przed zmianą nr [...] z [...] stycznia 2001 r. w ten sposób, że: 1) wprowadzono działkę nr [...] o pow. [...] ha, położoną przy ul. [...] stanowiącą współwłasność J. i E. mał. B. w 4/14, L. S., E. P., J. S. i Z. S. po 3/16 części, wpisaną w Kw [...]; 2) usunięto działki nr [...] o pow. [...] ha i [...] ha wprowadzone błędnie do operatu ewidencji gruntów m. S. na podstawie mapy do celów prawnych [...] i postanowienia Sądu Rejonowego w S. [...] z [...] grudnia 2000r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpoznaniu odwołań L. S. i E. B., decyzją z [...] lutego 2012r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o dokonaniu korekty zmiany nr [...], w ten sposób, że: 1) w jednostce rejestrowej nr [...], obręb [...], B. E. i żona B. J. wykreślić działkę nr [...] o pow. [...] ha i przenieść tę działkę do nowej jednostki rejestrowej gruntowej i wpisać jako współwłaścicieli: E. i J. małż. B. udział 4/16, L. S. udział 3/16, E. P. udział 3/16, J. S. udział 3/16, Z. S. udział 3/16, natomiast jako posiadaczy wpisać E. i J.B.; 2) w jednostce rejestrowej [...], obręb [...] współwłasność małż. E. i J. B. udział 4/16, L. S. udział 3/16, E. P. udział 3/16, J. S. udział 3/16, Z.S. 3/16 pozostawić zapis dotyczący współwłaścicieli oraz działkę nr [...] o pow [...] ha. W uzasadnieniu decyzji Inspektor stwierdził, iż decyzja organu pierwszej instancji, anulująca całkowicie zmiany wynikające z postanowienia Sądu, nie odpowiada prawu. Słusznie organ zauważył, że odłączenie z jednostki rejestrowej nr [...] zapisanej na współwłasność B. E. i J. udział 4/16, L. S. 3/16, E. P. 3/16, J.S. 3/16, Z.S. 3/16 na podstawie przedmiotowego postanowienia Sądu Rejonowego w S. z 2000 r. działki nr [...] i dopisanie jej do gruntów własnych Państwa B. było nieprawidłowe. Niezasadne jest również całkowite anulowanie przedmiotowego podziału, gdyż w takim przypadku pozostaje nie wprowadzona zmiana wynikająca z prawomocnego postanowienia Sądu. Zatem decyzja organu pierwszej instancji nie mogła się ostać i należało ją skorygować. Odnośnie zarzutu E. B., że położenie działki określone w decyzji jest nieprawidłowe, organ podał, iż Urząd Miasta mimo, że posiadał uchwałę o nadaniu nowej nazwy odcinkowi ulicy nie wprowadził tej zmiany w operacie ewidencji gruntów i nieaktualny adres nieruchomości nadal w dokumentach funkcjonuje. Z uchwały Rady Miejskiej w S. nr [...] wynika, że przedmiotowy odcinek ulicy od ulicy [...] do drogi krajowej nr [...] otrzymał nazwę [...] a nie [...] jak wpisano w decyzji. Dalej organ zauważył, iż zgodnie z przepisem § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku ( Dz. U. Nr 38, poz. 454) zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych aktów normatywnych wprowadza się z urzędu. Wraz z otrzymaniem odwołań i akt sprawy organ powziął wiadomość, że strony postępowania Z. S., a następnie J. S. nie żyją. W tej sytuacji pismem z 10 stycznia 2012 r. organ odwoławczy wystąpił do skarżącej L. S. o dostarczenie kopii postanowienia sądowego o nabyciu praw do spadku po zmarłych. L.S. nadesłała w dniu 31 stycznia 2012 r. notarialne wypisy aktów poświadczenia dziedziczenia po zmarłych Z. S. i J.S. Zgodnie z wypisem rep. [...] spadek po zmarłym Z. S. nabyli I. S., R. S. i B. S. po 1/3 każde z nich. Natomiast po zmarłym J. S. zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia rep. [...] spadek nabyli M. R. i M. S. po 1/2 każde z nich. J. B. i E. B. w skardze wnieśli o uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] lutego 2012r. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2011r. oraz przekazanie sprawy do organu pierwszej instancji celem wszechstronnego wyjaśnienia i wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów prawidłowego określenia drogi publicznej, przy której położone są działki nr [...] i [...], ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do organu drugiej instancji również w wyżej określonym celu oraz zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zdaniem skarżących zaskarżona decyzja narusza ich interes prawny, bowiem organ nieprawidłowo rozpoznał odwołanie, jako że nie rozważył i nie ustosunkował się do zasadniczej kwestii podnoszonej przez skarżącego w odwołaniu, tj. ustalenia i określenia w decyzji prawidłowego położenia działek nr [...] i [...], a skierował rozpoznanie powyższej kwestii - mającej istotne znaczenie dla niniejszej sprawy - do odrębnego postępowania. Dalej zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 7b ust. 2 pkt 2, art. 20 i art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy i wydanie przez organ drugiej instancji nieprawidłowej decyzji, mianowicie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 106, art. 136, art. 138 i art. 139 K.p.a. przez: 1) nieczytelne dokonanie zmiany, podczas gdy dokonane wykreślenie przedmiotowej działki z dotychczasowej jednostki rejestrowej i wpisanie jej do nowej jednostki było niepotrzebne, jak również nieprawidłowe wpisanie zarówno do jednostki rejestrowej [...] jak i [...] udziału osób nieżyjących Z. S. i J. S. jako współwłaścicieli, mimo posiadania przez organ wiedzy co do ich następców prawnych; 2) brak rozpoznania przez organ zarzutu w postaci nieprawidłowego oznaczenia przez organ I instancji w decyzji z [...] grudnia 2011r. położenia w ewidencji gruntów miasta S. działki nr [...] i nr [...] określonego przez organ I instancji jako leżących przy ul. [...], jak również brak jakiejkolwiek oceny dowodów dołączonych przez skarżącego do odwołania wskazujących na położenie przedmiotowych działek przy ul. [...] a nie przy ul. [...], co skutkowało nie rozpoznaniem istoty sprawy przez organ II instancji, bowiem organ II instancji nie zmienił w petitum zaskarżonej decyzji błędnie określonego przez organ I instancji położenia przedmiotowych działek zamiast przy ul. [...] na poprawne położenie przy ul. [...]. Nie dokonał stosownej zmiany mimo stwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż określenie przez organ I instancji położenie przedmiotowych działek przy ul. [...] było błędne. Zdaniem skarżących z dokumentów zgromadzonych w niniejszym postępowaniu wynika, iż przedmiotowe działki nie leżą przy ul. [...] ani ul. [...], ale przy ul. [...]; 3) nieprawidłowe zinterpretowanie uchwały nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 1993r. i nieprawidłowe przyjęcie, iż na mocy tejże uchwały została zmieniona nazwa ul. [...] na ul. [...], podczas gdy przedmiotowa uchwała dotyczyła zmiany nazwy południowego (od drogi krajowej nr [...]) odcinka ul. [...], a nie północnego odcinka ul. [...], przy której są położone przedmiotowe działki; 4) naruszenie art. 138 K.p.a. przez zmianę decyzji organu I instancji mimo nie rozpoznania przez organ II instancji istoty sprawy przez brak zbadania prawidłowego określenia położenia ww działek; 5) naruszenie art. 139 K.p.a. przez nierozpoznanie zarzutu co do rozstrzygnięcia w zakresie prawidłowego położenia przedmiotowych działek, co narusza interes skarżących, zatem organ II instancji nie mógł wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się; 8) naruszenie art. 8 K.p.a. przez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej przez wydanie przez organ II instancji zaskarżonej decyzji mimo nierozpoznania i wyjaśnienia istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż działka o nr ew. [...] posiada jedyny dostęp do drogi publicznej, tj. ul. [...], a nie ul. [...], jak to niesłusznie stwierdził organ II instancji w zaskarżonej decyzji, czy ul. [...], jak z kolei stwierdził organ pierwszej instancji. Działki nr ewid. [...] i [...] graniczą na całej swej długości z ul. [...], która przylega bezpośrednio do obwodnicy - drogi krajowej nr [...]. Od krótszej krawędzi natomiast, działka nr ewid. [...] graniczy z działką o nr [...] stanowiącą prywatną własność skarżącej J. B. O powyższym świadczą m. in. dowody takie jak: pismo Urzędu Miasta S. sprzed dokonania zmiany w operacie w ewidencji gruntów, tj. przed [...].01.2001 r., decyzja dot. podatku od nieruchomości na rok 1991, nakaz płatniczy dot. wymiaru podatku za rok 1999, pismo Miasta S. do ówczesnej właścicieli działki z 12.04.1996., księga wieczysta nr [...], wypis z Rejestru Gruntów Miasta S. z [...].07.2000r., wypis z rejestru gruntów działki nr [...] z [...].05.2003r., wypis z rejestru gruntów działki nr [...] z [...].05.2003r., decyzja dot. zobowiązań płatniczych za rok 2006, decyzja dot. Podatku za rok 2011. Historycznie rzecz ujmując skarżący wskazali, iż w wyniku podziału gospodarstwa rolnego przez ich poprzedników prawnych działka nr [...], z której powstała później działka nr [...], z której następnie wydzielono działki [...] i [...], położona była przy ul. [...] przy zbiegu z działką nazywaną nieprawidłowo ul. [...]. W latach 1980 - 1985 została wybudowana obwodnica – droga krajowa nr [...], która "przecięła" ul. [...] na trzy części: dwie części w odcinku północnym, tj.: odcinek ulicy [...], przy którym leżą przedmiotowe działki, biegnący wzdłuż obwodnicy i jednocześnie wzdłuż działki nr [...] i [...], oraz odcinek ulicy [...] biegnący przez "las miejski oraz odcinek południowy ul. [...], położony po południowej stronie obwodnicy. We wszystkich trzech odcinkach zachowana została nazwa ul. [...]. Uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...] października 1993r. nazwa południowego odcinka ulicy [...] została zmieniona na ul. [...]. Nazwa północnego odcinka ul. [...] (przy którym leży przedmiotowa działka) nigdy nie została zmieniona, jak również nie zostały wydane żadne decyzje zmieniające położenie przedmiotowych działek. We wszystkich dokumentach jak to wskazano powyżej, przedmiotowa działka figurowała jako położona przy ul. [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego – w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do treści skargi organ wskazał, iż w jednostce rejestrowej [...] jako właściciele innych gruntów oprócz działki nr [...] figurują J. i E. B., a działka nr [...] nie jest wyłącznie ich własnością, tylko współwłasnością. W takiej sytuacji zgodnie z przepisami prowadzenia ewidencji gruntów działka nr [...] powinna być wpisana w nowej jednostce rejestrowej, gdyż zgodnie z cytowanym wyżej postanowieniem Sądu Rejonowego w S. została wydzielona ze współwłasności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] J. i E. B. jedynie do posiadania a nie własności. Dalej organ zauważył, iż prowadzona korekta dotyczy zmiany z 2001 roku, a w tym czasie zarówno J. S. (zmarł w 2009 r.), jak i Z. S. (zmarł w 2007 r.) jeszcze żyli. Ponadto zmiany wynikające z dokumentów o dziedziczeniu wprowadza się do operatu ewidencji gruntów w drodze czynności materialno - technicznej a nie decyzją. Organ odniósł się również do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowej nazwy ulicy użytej w decyzji organu zarówno pierwszej i drugiej instancji. Skarżący uważają, iż położenie nieruchomości powinno być określone przy ul. [...], a nie przy ul. [...], jak to wynika z opracowania geodezyjnego i kartograficznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr [...]. Według mapy ewidencyjnej miasta S. obręb [...] działki nr [...] i [...] położone są przy obwodnicy drogi krajowej nr [...] i ul. [...], a ulica [...] w ogóle nie graniczy z tymi działkami. Dołączony przez E. B. do odwołania fragment mapy turystycznej, na którym odwołujący zaznaczył położenie nieruchomości przy ul. [...] biegnącej wzdłuż obwodnicy drogi krajowej nr [...] zawiera błędną informację, ponieważ wzdłuż obwodnicy drogi krajowej nr [...] - ul. [...] nie występuje. Nadto organ zauważył, iż przedmiotem zaskarżonego orzeczenia nie było rozstrzyganie o położeniu nieruchomości, lecz prawidłowe ujawnienie w ewidencji gruntów stanu prawnego wynikającego z postanowienia Sądu Rejonowego w S. [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. Organ podkreślił także, iż nazwa obrębu i nr działki jednoznacznie określają położenie nieruchomości w części kartograficznej operatu ewidencji gruntów, nazwa ulicy stanowi przybliżony opis położenia. W jednym obrębie nie może być dwóch tych samych nr działek. Organ orzekając o sposobie korekty zmiany [...] w sentencji decyzji nie określał nazwy ulicy, przy której położona jest nieruchomość, ponieważ nie było to konieczne do wprowadzenia zmiany, gdyż nr działek w obrębie nie mogą się powtórzyć. Przedmiotem sprawy była korekta błędnie wprowadzonej zmiany na podstawie cytowanego wyżej postanowienia Sądu dotyczącego stanu prawnego nieruchomości a nie rozstrzyganie o nazwie ulicy, przy której położona jest nieruchomość. Żądanie przez skarżących określenia położenia przedmiotowej nieruchomości przy ul. [...] jest nierealne i niezgodne ze stanem prawnym i faktycznym, gdyż ul. [...] w ogóle nie posiada punktów wspólnych z tymi działkami. Zdaniem organu nietrafny jest również zarzut skarżących jakoby decyzja organu II instancji była wydana na niekorzyść strony odwołującej się. Prostowanie w drodze decyzji zmiany sprzed lat wynikającej z prawomocnego orzeczenia Sądu nie może być traktowane jako korzyść lub niekorzyść dla strony odwołującej się, gdyż organy ewidencyjne nie orzekają o stanie prawnym nieruchomości jedynie rejestrują stany prawne wynikające z decyzji innych organów i orzeczeń sądów powszechnych. Przedmiotem decyzji organu pierwszej instancji było wykreślenie działki nr [...] z jednostki rejestrowej [...] J. i E. B. określonej w sentencji decyzji jako usunięcie nr działki [...] i nr [...] z operatu ewidencji gruntów. Takie rozstrzygniecie nie mogło się ostać, ponieważ nie uwzględniało prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w S. z 2000 r. Dlatego decyzją organu odwoławczego zostało w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. zreformowane orzeczenie organu pierwszej instancji - stosownie do podstawy prawnej (ww postanowienia Sądu) powodującej dokonanie zmiany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę, aczkolwiek nie wszystkie postawione w niej zarzuty uznał za zasadne. W konsekwencji należało stwierdzić, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] lutego 2012 r. narusza prawo w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Po pierwsze właściwie organ odwoławczy zastosował art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylając decyzję organu pierwszej instancji i orzekając ponownie - w zakresie objętymrozstrzygnięciem tego organu - co do istoty sprawy. Zatem w tym względzie należało odeprzeć zarzut skargi. Natomiast do uchylenia zaskarżonej decyzji doszło z powodu niewyjaśnienia okoliczności, które mogły mieć jeszcze istotny wpływ na treść ostatecznego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. I tak należy zgodzić się z organem, iż wprowadzona zmiana miała przede wszystkim na celu korektę wpisu jakiego dokonano w ewidencji gruntów i budynków w 2001 r. Niemniej, jeżeli w toku postępowania pojawiły się okoliczności wymagające wyjaśnienia, to obowiązkiem organu było odnieść się do nich. Uwaga ta zwłaszcza dotyczy dwóch aspektów związanych z przedmiotowym wpisem, mianowicie śmierci dwóch współwłaścicieli działek będących przedmiotem sprawy i sporu wokół określania położeni działki nr [...] (obecnie działek nr [...] i [...]). W kwestii pierwszego z aspektów należy zgodzić się z organem, iż zasadą jest, dokonywanie wpisów do ewidencji w drodze czynności materialno - technicznej i czyni tak się zazwyczaj, jeżeli podstawa do wpisu nie jest wątpliwa, co z kolei wiąże się z brakiem potrzeby wszczynania postępowania administracyjnego kończącego się decyzją o zmianie wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Z drugiej strony, w sytuacji gdy organ już prowadzi postępowanie, którego przedmiotem jest zmiana danych widniejących w ewidencji i w trakcie tego postępowania wychodzą okoliczności mające wpływ na treść dokonywanego wpisu, to nic nie stoi na przeszkodzie, ażeby te okoliczności rozważył w toczącym się postępowaniu. W zaistniałej zatem sytuacji faktycznej organ winien nie tylko skorygować istniejący od 2001 r. błąd w ewidencji, ale i dokonać aktualizacji wpisu przez wprowadzenie następców prawnych nieżyjących współwłaścicieli działek będących przedmiotem wpisu. Zwłaszcza jest to zasadne w sytuacji, gdy postępowanie toczy się z urzędu, z udziałem już następców prawnych zmarłych współwłaścicieli i organ jest w posiadaniu dokumentów, które dają mu podstawę do zaktualizowania istniejącego wpisu. W tej zatem kwestii należy przyznać rację zarzutowi skargi. Drugi z aspektów, wokół którego zrodził się spór i który w istocie stanowi podstawę skargi, jest aspekt związany z określeniem położenia w ewidencji gruntów i budynków działki [...] (a obecnie działek [...] i [...]). Mówiąc o określeniu w ewidencji położenia ww działek chodzi o identyfikowane tego położenia m. in. przez ulicę, przy której działki te są usytuowane. Skarżący kwestionują określenie położenia działek przy ul. [...], czy [...]. Zdaniem skarżących działki położone są przy ul. [...]. Jednocześnie owo położenie wiążą z dostępem działek do drogi publicznej. Na okoliczność wykazania położenia działek przy ul. [...] powołali szereg dokumentów, w tym wypis z rejestru gruntów z 2003r., czy decyzję dotyczącą zobowiązania podatkowego za rok 2011r., w których podaje się, iż działki położone są przy ul. [...]. Z kolei w decyzji pierwszej instancji zostało podane położenie działki [...] przy ul. [...]. Organ odwoławczy orzekając reformatoryjnie nie zidentyfikował już położenia działek przez wskazanie ulicy, przy której są usytuowane, jedynie wskazał numer jednostki rejestrowej i obręb. W odpowiedzi na skargę również podkreślił, iż nazwa obrębu i numer działki jednoznacznie określają położenie nieruchomości w części kartograficznej operatu ewidencji gruntów, zaś nazwa ulicy stanowi przybliżony opis położenia. Zatem w decyzji odwoławczej nie określono już nazwy ulicy, przy której położona jest nieruchomość, jako że nie było to koniczne do wprowadzenia zmiany, gdyż numery działek w obrębie nie mogą się powtórzyć. Dalej pełnomocnik organu na rozprawie podkreślał, iż ewidencja nie rozstrzyga o miejscu położenia działek w sensie przylegania do danej ulicy lub konkretnej działki, nie wskazuje na sąsiedztwo. Natomiast pełnomocnik skarżących podniósł, iż wpisy z rejestru gruntów wskazują, iż działki będące przedmiotem decyzji są położone przy ul. [...] i nazwa ulicy powinna być wskazana w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu niewątpliwie jest to okoliczność wymagająca wyjaśnienia, w zakresie w jakim określenie położenia dopuszczają przepisy prawa geodezyjno - kartograficznego, tak aby zażegnać rodzący się wokół niej spór. W konsekwencji doprowadzenia do określenia w rejestrze ewidencyjnym położenia spornych działek zgodnego z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa. Przy czym - w kontekście twierdzeń skargi - należy zauważyć, iż wpis do ewidencji nie stanowi rozstrzygnięcia o tym, czy przedmiotowe działki mają dostęp do drogi publicznej. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287, ze zm.) ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów, w tym ich położenia. Działkę ewidencyjną - stosownie do § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 454) – stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. W obszarze obrębu działka ewidencyjna jest wyróżniana przez jej numer, który ma postać liczby naturalnej (§ 9 ust. 4 rozporządzenia). Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi działki ewidencyjnej - stosownie do § 60 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 454) - są: 1) numer działki stanowiący część składową identyfikatora działki ewidencyjnej, 2) numeryczny opis granic działki ewidencyjnej, 3) pole powierzchni działki ewidencyjnej, 4) informacje określające pola powierzchni konturów użytków gruntowych i klas gleboznawczych w granicach działki ewidencyjnej, 5) wartość działki ewidencyjnej oraz data określenia tej wartości, 6) numer jednostki rejestrowej gruntów, do której przyporządkowana została działka ewidencyjna, stanowiący część składową identyfikatora tej jednostki rejestrowej, 7) oznaczenie księgi wieczystej, a w przypadku gdy księga wieczysta nie jest założona - oznaczenie dokumentów określających własność, 8) oznaczenie dokumentów określających inne prawa do działki ewidencyjnej niż własność i prawo użytkowania wieczystego, 9) numer rejestru zabytków prowadzonego na podstawie przepisów o ochronie dóbr kultury, 10) numer rejonu statystycznego stanowiący część składową identyfikatora tego rejonu. 2. Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi działki ewidencyjnej oprócz danych, o których mowa w ust. 1, są 1) dla działek ewidencyjnych wchodzących w skład nieruchomości zabudowanych lub przeznaczonych pod zabudowę - numer porządkowy, którym oznaczona została nieruchomość w trybie przepisów o numeracji nieruchomości, i nazwa ulicy, przy której leży działka ewidencyjna. [...]. Z przytoczonych regulacji wynika, iż nazwa ulicy, przy której leży działka ewidencyjna jest jedną z danych ewidencyjnych działek ewidencyjnych, jeżeli chodzi o działki ewidencyjne wchodzące w skład nieruchomości zabudowanych lub przeznaczonych pod zabudowę. Zatem obowiązkiem organu - przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - będzie wykazanie czy działki będące przedmiotem zmiany spełniają takie kryteria, które decydują o tym, aby jedną z danych identyfikujących ich położenie była nazwa ulicy, przy której działki te są usytuowane. Zatem i w tej materii zasadnym będzie skorygowanie istniejącego wpisu, jeżeli organ dojdzie do wniosku, że brak jest podstaw do wpisywania nazwy ulicy przy określaniu położenia działki w rejestrze gruntów i budynków. Eliminując tym samym wprowadzanie w błąd zarówno skarżących, jak i inne podmioty, czy organy administracji publicznej, które takowe dane otrzymują. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy winien mieć na względzie wskazania sformułowane w niniejszym orzeczeniu i wydać rozstrzygnięcie odpowiadające prawu. W tym stanie rzeczy - na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 c i a oraz art. 152 P.p.s.a. - orzeczono jak pkt I i II sentencji. O kosztach postępowania, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348, ze zm.) - postanowiono w pkt III sentencji wyroku.