II SA/Rz 385/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lipca 2012 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego I. skargę oddala; II. zarządza zwrot na rzecz skarżącej J. A. kwoty 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu nienależnie wpłaconego wpisu od skargi. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...] Prezydent Miasta [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zespołu Szkół [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] odmawiającą nadania J. A. stopnia awansu zawodowego: nauczyciel kontraktowy z dniem 26 stycznia 2004r. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 9 b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r., Nr 97, poz. 674, ze zm.). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 1 września 2011 r. J. A. zwróciła się do Dyrektora Zespołu Szkół [...] o wydanie nowej decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego z mocą od dnia 26 stycznia 2004 r. tj. z dniem nawiązania stosunku pracy w Centrum Kształcenia Ustawicznego. Wnioskodawczyni podała, że poprzednia decyzja Dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego z [...] stycznia 2004 r. Nr [...] o nadaniu jej stopnia nauczyciela kontraktowego została wycofana z obiegu prawnego na skutek orzeczeń organów administracji (decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010r., nr [...], decyzja [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]) i sądów administracyjnych (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 493/10, wyrok NSA z dnia 29 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 312/11). J. A. podała, że spełnia przesłanki o jakich mowa w art. 9b ust. 4 w zw. z art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela, które to pozwalają na uzyskanie, z dniem nawiązania stosunku pracy, stopnia nauczyciela kontraktowego osobie posiadającej co najmniej pięcioletni okres zatrudnienia i znaczący dorobek zawodowy. Wnioskodawczyni przedkładając świadectwo pracy wskazała, że na dzień 26 stycznia 2004 r. (dzień nawiązania stosunku pracy) posiadała "co najmniej pięcioletni okres pracy" oraz "znaczący dorobek zawodowy" osiągnięty od 1 października 1983 r. do 26 stycznia 2004 r. tj. w trakcie pracy w pełnym wymiarze jako nauczyciel plastyki i przyrody (od 1.10.1983 r. 31.08.1985 r.) w Szkole Podstawowej nr [...] w K. oraz w trakcie 16,5-letniej pracy w przedsiębiorstwie przemysłowym – A. S.A., na stanowisku technologa w dziale Głównego Technologa, a następnie inspektora bhp. Powyższe potwierdza nabycie przez nią umiejętności praktycznych przydatnych do pracy w szkole zawodowej. Podała, że jako absolwentka Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki w zakresie chemii, specjalność ceramika Akademii Górniczo-Hutniczej, w dniu 26 stycznia 2004 r. została zatrudniona w Centrum Kształcenia Ustawicznego [...] na stanowisku nauczyciela przedmiotów zawodowych (dla zawodu technik technologii szkła). Wskazała, że Karta Nauczyciela nie definiuje pojęcia "znaczący dorobek zawodowy". Oceny czy dorobek można za taki uznać dokonuje dyrektor szkoły. W obszernym uzasadnieniu podała, "wykasowanie decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. nadającej stopień nauczyciela kontraktowego, spowodowało, że znalazła się w sytuacji, gdzie po 9,5 latach pracy w szkołach różnego typu, w tym po 6 latach z przygotowaniem pedagogicznym obecnie jest nauczycielem stażystą (na początku nauczycielskiej kariery zawodowej). Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r. (znak: [...]) Dyrektor Zespołu Szkół [...] odmówił nadania J. A. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego z dniem 26 stycznia 2004 r. Na skutek odwołania złożonego przez J. A. decyzja ta została uchylona przez Prezydenta Miasta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Zespołu Szkół [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...] (znak: [...]) odmówił nadania J. A. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego z dniem 26 stycznia 2004 r. W jej uzasadnieniu powołując się na art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela stanowiącego, że osoby posiadające co najmniej pięcioletni okres pracy i znaczący dorobek zawodowy uzyskują z dniem nawiązania stosunku pracy w szkole stopień nauczyciela kontraktowego, organ stwierdził, że bezspornym w sprawie jest, iż strona spełniła warunek dotyczący co najmniej pięcioletniego okresu pracy. Sporną kwestią jest fakt, czy przedstawiony przez wnioskodawczynię i udokumentowany kserokopiami zaświadczeń i świadectwami pracy okres pracy jest dorobkiem zawodowym, który można ocenić jako "znaczący". Wskazując na językową wykładnię pojęcia "dorobek zawodowy" organ I instancji wskazał, że ustawodawca nie wprowadził żadnego kryterium jego oceny. Jego zdaniem dorobek zawodowy należy oceniać w kontekście zatrudnienia danej osoby do nauki konkretnego przedmiotu nauczania. Wskazując na poszczególne, a przedłożone przez stronę dokumenty mające potwierdzać "znaczący dorobek naukowy" organ uznał, że opierając się na kryterium przydatności dorobku zawodowego w stopniu "znaczącym" do nauczania przedmiotu technologii szkła i podstaw sterowania procesów szklarskich strona nie udokumentowała posiadania znaczącego dorobku zawodowego do nauczania tego przedmiotu. Od decyzji tej odwołała się J. A. zarzucając błędną wykładnię prawa materialnego. Podała, że powołany przez organ w podstawie prawnej art. 9b ust. 6 Karty Nauczyciela odsyła do warunków określonych w ust. 1 tego przepisu, a te nie dotyczą jej sytuacji prawnej, co przesądził WSA w Rzeszowie w prawomocnym wyroku wydanym w jej sprawie. Wskazała, że organ dokonuje oceny jej dorobku zawodowego, podczas gdy Dyrektor Centrum Kształcenia Ustawicznego (obecnie Dyrektor Zespołu Szkół [...]) nawiązując z nią stosunek pracy w dniu 26 stycznia 2004 r. już wtedy uznał, że dorobek ten jest znaczący. W przeciwnym razie, nie nawiązałby z nią stosunku pracy. Zdaniem odwołującej organ winien stosownie do art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela wydać decyzję o nadaniu stopnia awansu zawodowego z dniem 26 stycznia 2004 r. Jako krzywdzące uznała zawężanie przez organ "roli osoby posiadającej co najmniej pięcioletni okres pracy i znaczący dorobek zawodowy" jedynie do nauczania konkretnych przedmiotów, w tym wypadku technologii szkła i podstaw sterowania procesami szklarskimi. Jej zdaniem art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela stanowi o dorobku zawodowym, nie zawężając go do żadnej dziedziny. Należy odróżnić pojęcie znaczącego dorobku zawodowego od specjalności zawodowej. Odwołująca wskazała, że organ nie wziął pod uwagę realizowanej w szkole funkcji wychowawczej i opiekuńczej oraz podstawy programowej kształcenia w zawodzie technik technologii szkła. J. A. zarzuciła nadto powołanie błędnej podstawy prawnej, brak pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia, błędną ocenę złożonej przez nią dokumentacji oraz niepodjęcie kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony. Po rozpatrzeniu tego odwołania, wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Prezydent Miasta [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej motywach przytoczył przepis art. 9 b ust. 6 Karty Nauczyciela dotyczący odmowy nadania stopnia awansu zawodowego i podał, że organ I instancji wydał decyzję w oparciu o właściwą podstawę prawną. Organ podał, że stosownie do art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela nauczyciele akademiccy legitymujący się co najmniej trzyletnim okresem pracy w szkole wyższej lub osoby posiadające co najmniej pięcioletni okres pracy i znaczący dorobek zawodowy uzyskują z dniem nawiązania stosunku pracy w szkole stopień nauczyciela kontraktowego. W okolicznościach sprawy zebrany materiał dowodowy należało ocenić pod kątem spełnienia następujących przesłanek: pięcioletniego okresu pracy oraz znaczącego dorobku zawodowego. Na dzień 26 stycznia 2004 r. odwołująca posiadała co najmniej pięcioletni okres pracy, co potwierdzają świadectwa pracy i umowy z poprzednimi pracodawcami. Do rozstrzygnięcia pozostał drugi warunek tj. posiadanie przez stronę znaczącego dorobku zawodowego. Jako niebudzące wątpliwości i zasadne organ odwoławczy uznał rozważania dotyczące interpretacji pojęcia "znaczący", który oznacza "odgrywający ważną rolę" oraz "dorobek" oznaczający "ogół osiągnięć w jakiejś dziedzinie". Organ odwoławczy wskazał, że ustawodawca nie wprowadził żadnego kryterium oceny dorobku zawodowego, ani wytycznych, zatem uznany dorobek zawodowy oznaczać będzie ogół osiągnięć, odgrywających ważną rolę, w jakiejś dziedzinie. Wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Dyrektora CKU z dnia [...] stycznia 2004r. należy od nowa ocenić stan faktyczny pod kątem zaistnienia przesłanek o jakich mowa w art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela. Prezydent Miasta [...] nie podzielił poglądu odwołującej o niezasadnym zawężaniu roli osoby posiadającej co najmniej pięcioletni okres pracy i znaczący dorobek zawodowy jedynie do nauczania konkretnych przedmiotów. Zdaniem organu znaczący dorobek zawodowy winien pokrywać się z przedmiotami, do których dana osoba zostałaby zatrudniona. Organ analizując dokumenty, będące elementami życiorysu zawodowego strony, a które miały świadczyć o znaczącym dorobku zawodowym strony stwierdził, że dyplom ukończenia studiów wyższych magisterskich w specjalności zgodnej lub zbliżonej z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć nie pozwala uznać, że jest to osiągnięcie wykraczające ponad dorobek wymagany od każdego nauczyciela. Zaświadczenie z dnia 22 kwietnia 1983 r. o ukończeniu kursu krojenia i szycia świadczy jedynie o nabyciu umiejętności z dziedzin objętych kursem (nie mają one żadnego związku z technologią szkła i procesami szklarskimi). Odbycie i ukończenie ww. kursu nastąpiło w okresie, kiedy odwołująca nie była zatrudniona na stanowisku nauczyciela, zatem nie było związane z realizowaniem zajęć i czynności związanych z przygotowaniem się do zajęć, samokształceniem i doskonaleniem zawodowym w rozumieniu art. 42 ust. 2 pkt 3 Karty Nauczyciela. Kolejnym elementem, który nie mógł zostać zakwalifikowany jako element znaczącego dorobku zawodowego jest wskazywane przez odwołującą uzyskanie uprawnień do podjęcia pracy w placówkach wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej. Organ podał, że strona nie udokumentowała swoich osiągnięć w tym zakresie. Zapoznanie się z zasadami pracy wychowawczej nie jest tożsame z pojęciem znaczącego dorobku zawodowego. Także praca na stanowisku nauczyciela w okresie od 1.10.1983 r. do 31.08.1985 r. nie została uznana za element znaczącego dorobku zawodowego. Wykonywanie tej pracy nie przesądza o uzyskaniu ponadprzeciętnego dorobku zawodowego. Strona nie przedłożyła dokumentów świadczących o szczególnych osiągnięciach w tym okresie pracy. Powołując się na wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA 2698/02 organ podał, że należyte wypełnianie przez nauczyciela obowiązków zawodowych i podnoszenie kwalifikacji nie oznacza jeszcze, że taki nauczyciel posiada znaczny dorobek zawodowy. O znacznym dorobku można mówić dopiero wówczas, gdy jest to dorobek zawodowy znacznie przewyższający przeciętny dorobek wymagany od ogółu nauczycieli. W ocenie organu wskazywany okres wykonywania pracy w Fabryce [...] w K. oraz A. S.A. niewątpliwie świadczy o spełnieniu przesłanki co najmniej 5-letniego okresu pracy. Sam fakt pozostawania w zatrudnieniu oraz poszerzania w jego trakcie wiedzy i umiejętności jest niewystarczającą przesłanką do uznania o posiadaniu przez stronę "znaczącego dorobku zawodowego". Za zasadny organ uznał zarzut dotyczący niezawarcia w wydanej przez organ I instancji decyzji pouczenia o możliwości wniesienia przez stronę odwołania. Jednakże złożenie przez stronę odwołania w ustawowym terminie powoduje, że uchybienie to nie jest na tyle istotne, by stanowiło przeszkodę do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. J. A. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, podtrzymując zawartą w odwołaniu argumentację. Zarzuciła naruszenie art. 9a ust. 3, art. 9b ust. 6 Karty Nauczyciela poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w tym pominięcie umowy o pracę, jaką skarżąca zawarła w dniu 26 stycznia 2004 r. z Dyrektorem Centrum Kształcenia Ustawicznego [...]. Zarzuciła dodatkowo naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. J. A. wniosła o uchylenie decyzji organu i i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zobowiązanie organu I instancji do wydania decyzji deklaratoryjnej z "mocą wsteczną" uznającą, że w dniu 26 stycznia 2004 r. uzyskała ona z chwilą zatrudnienia, na zasadzie art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela, z mocy prawa, stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Według skarżącej organy obu instancji mylnie interpretują treść art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela. Dyrektor CKU zatrudniając ją bowiem w dniu 26 stycznia 2004 r. na podstawie umowy o pracę potwierdził, że spełnia wymagania, tj. legitymuje się pięcioletnim okresem pracy oraz znaczącym dorobkiem zawodowym. Na gruncie tego przepisu zatrudnienie na podstawie umowy o pracę oznacza, że dana osoba spełnia warunki i z chwilą zatrudnienia uzyskuje z mocy prawa stopień nauczyciela kontraktowego. Raz jeszcze podkreśliła, że przepis art. 9b ust. 6 Karty Nauczyciela (dotyczy osoby ubiegającej się o kolejny stopień awansu zawodowego) nie ma zastosowania do osób, o których mowa w art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela. Zdaniem skarżącej nieodniesienie się w uzasadnieniu do zawartej w dniu 26 stycznia 2004 r. umowy o pracę stanowi o błędnym ustaleniu i ocenieniu stanu faktycznego, co miało znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zarzuciła kierowanie się przez organ "zasadą dowolnej oceny dowodów". Jej zdaniem dyplom ukończenia studiów wyższych (w sytuacji gdy na gruncie art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela do zatrudnienia w szkole i nabycia stopnia awansu zawodowego nie potrzeba posiadać wykształcenia wyższego) oraz praca na stanowisku nauczyciela w okresie od 1.10.1983 r. do 31.08.1985r. świadczą o posiadaniu znaczącego dorobku zawodowego. Na gruncie wyżej powołanego przepisu ocenia się dorobek osoby niebędącej nauczycielem. Wykonywanie takiej pracy winno zostać docenione i zakwalifikowane jako świadczące o posiadaniu znaczącego dorobku zawodowego. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby zatem wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych ustawach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a). Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Dokonując zatem, w myśl powyższych wskazań, oceny zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skargi w znacznej mierze koncentrują się na kwestii naruszenia przez organy orzekające w sprawie niniejszej szeregu przepisów o postępowaniu administracyjnym. Trzeba w związku z tym wskazać, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd, jak wyżej wyjaśniono, uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" P.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk "Postępowanie sądowo – administracyjne", Wyd. Prawnicze LexisNexis, W – wa 2004, str. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszono prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" P.p.s.a. Przede wszystkim nie jest trafny zarzut skargi, jakoby organy naruszyły przepisy art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie umowy o pracę z dnia 26 stycznia 2004 r. pomiędzy skarżącą a Dyrektorem Centrum Ustawicznego. Niesporne bowiem jest, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. ([...]) [...] Kurator Oświaty stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Centrum Ustawicznego z dnia [...] stycznia 2004 r., Nr [...], nadającej J. A. stopień nauczyciela kontraktowego. Wniesiona przez nią skarga na wspomnianą decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. została oddalona wyrokiem tut. Sądu z dnia 5 października 2010 r., II SA/Rz 493/10, a z kolei skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedzioną przez J. A., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 29 lipca 2011 r., I OSK 312/11. Trafnie więc wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co wcześniej uczynił organ orzekający w pierwszej instancji, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r., Nr [...] powoduje konieczność nowej oceny stanu faktycznego pod kątem zaistnienia przesłanek zawartych w art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela (w związku z pismem skarżącej z dnia 1 września 2011 r.). Należy też podkreślić, że stwierdzając nieważność decyzji organ administracji autorytatywnie wskazuje na ciężką wadliwość decyzji, obarczającą ją od dnia wydania, czyli ze skutkiem ex tunc. Stanowisko [...] Kuratora Oświaty co do wadliwości decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r., Nr [...] (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) potwierdzają wspomniane wyżej wyroki – NSA i WSA – stąd też odwoływanie się przez skarżącą do tej decyzji, a w szczególności twierdzenie, jakoby w tej decyzji uznano, iż posiada znaczący dorobek zawodowy, jest chybione. Tym samym zarzut skarżącej pozostać musi bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie klarowny wskazuje bowiem na motywy, jakimi kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję o odmowie nadania J. A. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego z dniem 26 stycznia 2004 r. Udokumentowany materiał dowodowy zebrany w sprawie niniejszej nie daje żadnych podstaw do uznania, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, ani też iżby nie była w toku tego postępowania respektowana reguła wyrażona w art. 7 k.p.a. Z naruszeniem prawa materialnego – taki również zarzut sformułowany został w skardze – mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym stanie faktycznym została zastosowana błędna subsumcja prawa, tj. organ nie zastosował przepisu, który winien był zastosować lub też dokonał wadliwej wykładni zastosowanego przepisu. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 9a ust. 3 oraz art. 9b ust. 6 Karty Nauczyciela poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Akcentowała przy tym pominięcie faktu zatrudnienia jej na podstawie umowy o pracę w dniu 26 stycznia 2004 r., który – w jej ocenie – potwierdza, iż uzyskując stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego, posiadała wówczas wymagany okres 5 lat pracy oraz znaczący dorobek zawodowy. Nadto zdaniem skarżącej, "do osób z art. 9a ust. 3 nie ma zastosowania przepis art. 9b ust. 6 Karty Nauczyciela". Sąd tego zarzutu, jak i argumentacji przedstawionej na jego poparcie przez skarżącą, nie podziela. Istotą stanowiska organów obu instancji było to, że uznały one, iż skarżąca nie posiada "znaczącego dorobku zawodowego", o czym stanowi art. 9a ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2006 r., Nr 97, poz. 674 ze zm.). W myśl powyższego przepisu nauczyciele akademiccy legitymujący się co najmniej trzyletnim okresem pracy w szkole wyższej lub osoby posiadające co najmniej pięcioletni okres pracy i znaczący dorobek zawodowy uzyskują z dniem nawiązania stosunku pracy w szkole stopień nauczyciela kontraktowego, z zastrzeżeniem ust. 4. Przepis ten, statuując szczególny tryb uzyskiwania stopnia nauczyciela kontraktowego, różnicuje wymogi przewidziane dla dwóch grup objętych tą regulacją. Osoby nie będące byłymi nauczycielami akademickimi mogą skorzystać z możliwości uzyskania z dniem nawiązania stosunku pracy w szkole stopnia nauczyciela kontraktowego, pod warunkiem jednakże legitymowania się pięcioletnim okresem pracy i wykażą się znaczącym dorobkiem zawodowym. Wymogi te muszą być spełnione łącznie i udokumentowane przed wydaniem certyfikatu zawodowego potwierdzającego uzyskanie w tym szczególnym trybie stopnia nauczyciela kontraktowego, co zostało podkreślone w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 lipca 2011 r., I OSK 312/11. W uzasadnieniu tym NSA wskazał również, że art. 9a ust. 3 oraz inne przepisy Karty Nauczyciela nie wyjaśniają pojęcia "znaczący dorobek zawodowy", jednakże z porównania tej normy z treścią art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela, a także uwzględniając powszechnie przyjmowane znaczenie terminu "znaczący", wynika że o "znaczącym dorobku" można mówić jedynie wówczas, gdy jest on ponadprzeciętny, znacznie przewyższający dorobek zawodowy wymagany od ogółu nauczycieli. Taki znaczący dorobek powinien znaleźć odzwierciedlenie w przyznanych w dotychczasowej pracy nagrodach i wyróżnieniach, ewentualnie także w dyplomach czy świadectwach potwierdzających uzyskanie dodatkowych kwalifikacji, umiejętności przydatnych w przyszłej pracy nauczyciela. Długoletniego zatrudnienia, a nawet zaangażowania w pracy zawodowej, które powinno cechować każdego pracownika, nie można utożsamiać ze "znaczącym dorobkiem zawodowym". Sąd, w składzie orzekającym obecnie, podziela zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny rozumienie pojęcia "znaczący dorobek zawodowy" i w konsekwencji uznaje, że na akceptację zasługuje stanowisko organów obu instancji, iż skarżąca nie wykazała się posiadaniem "znaczącego dorobku zawodowego". Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu orzekającego w pierwszej instancji wykazuje w sposób wyraźny i nie budzący wątpliwości, że organy orzekające w sprawie niniejszej przeanalizowały złożone przez skarżącą dokumenty w kontekście "znaczącego dorobku zawodowego" (obszernie uzasadniając wyciągnięte wnioski ocenne). Odmienne stanowisko skarżącej - co do posiadania "znaczącego dorobku zawodowego" – stanowi w istocie polemikę ze stanowiskiem organów, a naruszeniem prawa nie jest odmienna od skarżącej ocena i rozstrzygnięcie podjęte w sprawie. Skarżąca bez wątpienia posiada dłuższy od minimalnego okres pracy, jednakże dla skorzystania z regulacji art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela niezbędnym jest, jak wyjaśniono wyżej, wykazanie się również "znaczącym dorobkiem zawodowym". Skoro spełnienie tego wymogu w przeprowadzonym postępowaniu nie zostało przez skarżącą wykazane, to w trafnej ocenie organów, nie może skarżąca skorzystać z mającej szczególny charakter regulacji powyższego przepisu Karty Nauczyciela. Tym samym więc odmowa nadania jej stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego z dniem 26 stycznia 2004 r. (o co wnioskowała w piśmie z dnia 1.09.2011 r. skierowanym do organu administracji) nie naruszyła prawa. Zawarte w petitum skargi żądanie odnośnie zobowiązania organu I instancji do wydania takiej decyzji, z przyczyn wyjaśnionych na wstępie nie mogło zostać uwzględnione. Z powyższych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekł jak w sentencji.