II OZ 728/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.W. i A.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 514/12 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W.W. i A.W. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 514/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w sprawie ze skargi W.W. i A.W. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie wykazali, iż niewstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu wniosku brak jest jakichkolwiek danych dotyczących sytuacji majątkowej i finansowej skarżących, co uniemożliwia Sądowi ocenę, czy wyegzekwowanie nałożonej grzywny przed rozpoznaniem skargi rodzi skutki o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. Nie przedstawiono również jakichkolwiek dokumentów źródłowych, podczas gdy to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd dodał także, że z okoliczności sprawy nie wynika, by brak postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu powodował niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli skarżący wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie zakwestionowanemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy uiszczenie przez skarżących grzywny w wysokości 10 000 zł nie spowoduje wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu wskazano, że wykonanie postanowienia o wymierzeniu grzywny spowoduje dla skarżących ciężkie i nieodwracalne skutki w postaci pozbawienia jakichkolwiek środków do życia i spowodowania kosztów, których nie będą w stanie ponieść. Zdaniem skarżących skutki dokonania egzekucji z ich majątku nie będą możliwe do odwrócenia. Wskazano także, że skarżąca uzyskuje miesięczny dochód w wysokości około 2 000 zł, a skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Nadto utrzymują córkę – studentkę i syna – ucznia. Posiadają trzynastoletni samochód. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżący domagają się wstrzymania wykonania zakwestionowanego postanowienia o nałożeniu na skarżącego grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wskazanego w opisanym w tym postanowieniu tytule wykonawczym, w postaci rozbiórki ogrodzenia z prefabrykatów betonowych wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, w wysokości 10 000 zł. W pierwszej kolejności podnieść należy, że zasadnie Sąd Wojewódzki zauważył, iż we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia skarżący nie podali żadnych konkretnych okoliczności, które przemawiałyby za przyjęciem wystąpienia niebezpieczeństw wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wprawdzie na etapie postępowania zażaleniowego skarżący podjęli próbę zakwestionowania prawidłowości wydanego przez Sąd rozstrzygnięcia podając dochody i stan rodzinny, jednakże powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zostało uczynione za późno. Okoliczności te winny być bowiem wskazane we wniosku i poddane ocenie Sądu Wojewódzkiego. Zaś podniesienie ich dopiero na etapie postępowania zażaleniowego nie może podważać prawidłowości postanowienia Sądu I instancji. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że okoliczności wskazane w zażaleniu nie są wystarczające do przyjęcia, że w stosunku do skarżących na skutek wykonania zaskarżonego postanowienia zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim podnieść należy, że wykonanie zobowiązania pieniężnego z natury rzeczy jest odwracalne, a zatem nie może wywołać skutków, których nie można byłoby odwrócić. Natomiast przedstawiając swoją sytuację majątkową i rodzinną skarżący nie wykazali, by uiszczenie grzywny mogło spowodować pozbawienie ich jakichkolwiek środków do życia. Wprawdzie skarżący wskazali na dochody, które uzyskuje skarżąca z tytułu wynagrodzenia za pracę, jednakże brak jest informacji co do ewentualnie posiadanych oszczędności czy innych składników majątku, na przykład w postaci innych nieruchomości. A to nie pozwala na rzetelną ocenę sytuacji majątkowej skarżących pod kątem zaistnienia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie zwrócić należy uwagę, że w oryginale postanowienia Sądu z dnia 3 lipca 2012 r. brak jest pierwszej strony uzasadnienia, zawierającej – co wynika z odpisów orzeczenia – stan faktyczny. Jednakże powyższe nie uniemożliwiło rozpoznania przedmiotowego zażalenia, albowiem stan faktyczny sprawy wynika z akt. Z tego względu, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.