VIII SA/Wa 302/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent – stażysta Dorota Jaworska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2012 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie umorzenia postępowania w zakresie uzgodnień środowiskowych oddala skargę. Decyzją z [...] lutego 2012 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Kolegium") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania H. K. (dalej: "skarżąca" ), utrzymało w mocy decyzję własną z [...] grudnia 2011 r. znak: [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z [...] marca 2008 r. znak:[...], nr [...] wydanej przez Zastępcę Burmistrza ds. Technicznych działającego z upoważnienia Burmistrza Gminy K. umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...], lokalizowanej przy ul. [...] na działce nr [...] w K. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją nr [...] z [...] marca 2008 r. Burmistrz Gminy K. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...], lokalizowanej przy ul. [...] na działce nr [...] w K. W dniu [...] października 2010 r. skarżąca skierowała do Kolegium wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, z uwagi na obarczenie jej wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzji zarzuciła naruszenie: art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 6 k.p.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu (Dz. U. z 2004 roku, Nr 257, poz. 2573 ze zm.) – poprzez zastosowanie przepisów, które w podanym brzmieniu nie obowiązują, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 6 w związku z art. 46 ust. 1 oraz 51 ust. 1 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez wskazanie przepisów, które w podanym brzmieniu nie mają żadnego znaczenia prawnego, art. 156 § 1 pkt 2 oraz 6 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez wskazanie przepisów, które w podanym brzmieniu nie mają żadnego znaczenia prawnego, art. 46 a ust. 4 pkt 1 oraz 4 poprzez nie dostosowanie wniosku inwestora do nowelizacji powyższych przepisów, art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 7,8,9,11,107 § 1 oraz art. 3 k.p.a. poprzez brak wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego oraz nie dokonania własnych ustaleń faktycznych oraz prawnych, art. 51 ust. 2 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez nie wydanie postanowienia o nie stwierdzeniu potrzeby sporządzenia raportu, który był już sporządzony i znajduje się w aktach sprawy. Decyzją z [...] grudnia 2011 r. Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji nr [...] z [...] marca 2008 r., umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...]. Kolegium wyjaśniło, że decyzja ta nie została obarczona jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Podniosło, iż podnoszone zarzuty uzasadniające stwierdzenie nieważności ocenianej decyzji, dotyczące nie dokonania przez organ I instancji samodzielnego ustalenia stanu faktycznego, lecz przyjęcie stanowiska prezentowanego przez inwestora, mogłyby stanowić ewentualnie podstawę do uwzględnienia odwołania w zwykłym trybie. Nie posiadając cechy "rażącego naruszenia prawa" zarzuty te nie mogły stanowić uzasadnionej podstawy do stwierdzenia nieważności. We złożonym w dniu [...] stycznia 2012 roku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżąca zarzuciła Kolegium naruszenie art. 8 w związku z art. 107 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nie dokonanie subsumcji z uwagi na: – nie wskazanie konkretnej jednostki prawnej zastosowanego rozporządzenia z 21 sierpnia 2007 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; – nie sprawdzenie jaką metodą dokonywano kwalifikacji inwestycji, – nie sprawdzenie czy podane w decyzji tilty i moce są maksymalne, – nie sprawdzenie jaka wysokość zabudowy jest dopuszczalna na danym terenie, – nie ustalenie czy linia narysowana przez inwestora faktycznie jest środkiem głównej wiązki promieniowania i jak organ to ustalił. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 6 k.p.a. w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP poprzez przywołanie w decyzji stanowiska Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2010 roku podczas badania stanu prawnego z dnia [...] marca 2008 roku, z jednoczesnym stwierdzeniem organu, iż oparcie decyzji o stanowisko przedłożone przez inwestora i niedokonanie własnych ustaleń nie stanowi rażącego naruszenia prawa. W ocenie skarżącej naruszony został także art. 46 a ust. 4 pkt 1 i art. 4 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie, iż wniosek nie musi spełniać wymogów określonych w ustawie, co jest tożsame z przyjęciem dopuszczenia poza ustawowego trybu w zakresie określonych wymagań wniosku nałożonych na ustawodawcę oraz art. 105 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nie wskazanie, który z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. odpadł. Kolegium wskazaną na wstępie decyzją z [...] lutego 2012 r. utrzymało w mocy decyzję własną z [...] grudnia 2011 r. Przywołało treść art. 156 k.p.a. Wskazało, iż przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Procedura stwierdzenia nieważności jest odrębnymi samodzielnym postępowaniem, a zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została z naruszeniem przepisów określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Kolegium przypomniało, iż decyzja nr [...] z [...] marca 2008r., umarzająca postępowanie wydana została na podstawie art. 46 ust. 1 i art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2007 r. Nr 158, poz. 1105). Jednocześnie wskazało, iż złożony przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosek z [...] marca 2007 r. stał się podstawą do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. Z załączonej przez inwestora dokumentacji bezspornie wynikało bowiem, że planowaną inwestycję należy zakwalifikować do przedsięwzięć, dla których obligatoryjnie sporządza się raport o oddziaływaniu na środowisko. Kwalifikacji tej dokonano na podstawie obowiązujących wówczas przepisów § 2 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W trakcie toczącego się postępowania, od 31 sierpnia 2007 r. nastąpiła zmiana ww. rozporządzenia z 9 listopada 2004 r. Nowelizacji uległ między innymi przepis § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Po dokonaniu przez inwestora uaktualnienia kwalifikacji przedsięwzięcia (pismo z [...] listopada 2007 r.) Burmistrz Gminy K. uznał, że w wyniku zmiany przepisów ww. rozporządzenia nastąpiła zmiana kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia. Przedstawione przez inwestora parametry inwestycji pozwoliły na stwierdzenie, że inwestycja nie podlega uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska. Okoliczność ta skutkowała bezprzedmiotowością dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium ponownie rozpatrując sprawę nie stwierdziło zatem, aby kontrolowana decyzja Burmistrza Gminy K. nr [...] z [...] marca 2008 r., o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] była obarczona co najmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a., co skutkowałoby koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Podniosło, iż skoro po zmianie stanu prawnego przedsięwzięcie nie było jednym z wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, to przestały istnieć podstawy do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie bowiem do art. 46 ustawy 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagane jeśli planowane przedsięwzięcie nie jest jednym z mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonym w art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, tj. przedsięwzięć wymienionych w ww. rozporządzeniu. Kolegium zauważyło także, że planowana inwestycja nie była również bezpośrednio związana z ochroną obszaru Natura 2000 i nie wynikała z jej ochrony. Kolegium wyjaśniło także, iż na etapie postępowania nieważnościowego nie ma możliwości rozpatrywania sprawy od początku. Tryb nieważnościowy jest trybem nadzwyczajnym i nie może mu towarzyszyć np. zbieranie dodatkowego materiału dowodowego. Zauważyło, iż również Wojewoda M.[...] grudnia 2007 r. wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie uzgodnienia warunków do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. W jej uzasadnieniu decyzji specjalistyczny organ wypowiedział się jednoznacznie, że przedsięwzięcie nie jest jednym z wymienionych w powołanym powyżej rozporządzeniu. Kolegium odnosząc się do przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów uznało jej za bezzasadne. Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której nie zgodziła się z wydanymi rozstrzygnięciami, jednocześnie wnosząc o ich uchylenie. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 8 k.p.a. w związku z: 1) art. 8 w związku z art. 107 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez nie dokonanie oceny decyzji Burmistrza Miasta K. pod kątem zastosowania powyższych przepisów albowiem żadna z decyzji nie zawiera konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 158, poz. 1105), w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, co nie pozwala na ustalenia materialnej podstawy decyzji; 2) art. 107 § 3 oraz 8 k.p.a. poprzez nie wskazanie, w jaki sposób organ samodzielnie dokonywał kwalifikacji oraz na podstawie jakich dokumentów albowiem treść decyzji Kolegium nie znajduje odzwierciedlania w decyzji z [...] marca 2008 r.; 3) art. 8 w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez dokonywanie nowych ustaleń stanu faktycznego, czyli merytorycznego rozpatrzenia sprawy w całkowitym oderwaniu od badanej decyzji, w której argumenty przytaczane przez Kolegium nie mają odzwierciedlania; 4) art. 8 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: – nie wskazanie, z jakich powodów 4 anteny na tym samym sektorze stanowią oddzielne wiązki promieniowania i tym samym wykluczenia zjawiska kumulacji pola elektromagnetycznego bez jakiegokolwiek uzasadnienia; – stwierdzenie, iż o mocy anten i ich pochyleniu decyduje inwestor, co stoi w sprzeczności z poglądem zaprezentowanym przez NSA w wyroku II OSK 1485/10 z 25 października 2011 r. Ponadto stanowisko takie jest niedopuszczalne albowiem należy przyjmować najgorszy wariant inwestycji; 5) art. 2, art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na ustaleniach faktycznych dokonanych przez osobę nieuczestniczącą w postępowaniu, która sporządziła dokument zwany kwalifikacją przedsięwzięcia nie mając umocowania w obowiązujących przepisach. Dodatkowo organ w trybie zwykłym nie powołuje tego dokumentu oraz ustaleń z niego wynikających; 6) art. 8 k.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez: – przyjęcie, iż narysowane pojedyncze kreski w dokumentacji inwestora stanowią podstawową kwalifikację z jednoczesnym nie wskazaniem jak organ rozumie wykładnię kreskową; – przywołanie decyzji Wojewody M. z [...] grudnia 2007 r., która została wyeliminowana z obiegu prawnego ze skutkiem ex tunc, czyli nigdy nie istniała w obiegu prawnym, a pomimo tego organ ją powołuje; 7) art. 46 a ust 4 pkt 1 oraz 4 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie, iż wniosek nie musi spełniać wymogów określonych w ustawie, co jest tożsame z przyjęciem dopuszczania poza ustawowego trybu w zakresie określonych wymagań dla wniosku nałożonych przez ustawodawcę; 8) art. 105 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż żądanie inwestora było w świetle prawa niedopuszczalne bez wskazania, który z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. odpadł. Żądnie inwestora mogło zostać uznane, co najwyżej za niezasadne, a nie jako bezprzedmiotowe albowiem istnieje podstawa prawna do wydania decyzji merytorycznej w tej kwestii. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Dodatkowo wyjaśniło m.in., że decyzja Wojewody M. z [...] grudnia 2007 r. nie była podstawą wydania decyzji przez Burmistrza Gminy K. z [...] marca 2008r. umarzającej postępowanie, a tym samym późniejsze stwierdzenie jej nieważności nie miało wpływu na decyzję Burmistrza. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 roku Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "[...]" wniosło o dopuszczenie do udziału w sprawie na prawach uczestnika podnosząc, iż zakres przedmiotu sprawy jest zgodny z celami statutowymi organizacji. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 roku wydanym na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 33 § ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "[...]" z siedzibą w Rz.. Uczestnicy: Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "[...]" z siedzibą w Rz. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. przyłączyli się do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja wydana została w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która została wydana m. in. bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza wadliwość aktu administracyjnego (w niniejszej sprawie - decyzji) powstałą wskutek naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ, wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźnie, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 27 października 2003 r. IV SA 905/02). O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, co ma miejsce wówczas, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, a więc takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. W niniejszej sprawie, w postępowaniu nieważnościowym kontrolowana była decyzja Burmistrza Gminy K. z [...] marca 2008 r. umarzająca postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. W ocenie Sądu, zasadnie Kolegium uznało, że kontrolowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja z [...] marca 2008 r. nie została wydana bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem prawa. Podstawę materialnoprawną decyzji nr [...] z [...] marca 2008 r. stanowiły przepisy art. 46 ust. 1 i art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 31 sierpnia 2007 roku, a wprowadzonym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 roku (Dz. U. Nr 158, poz. 1105). Sąd podziela stanowisko Kolegium, iż niesłusznym jest zarzut nie wskazania w ww. decyzji konkretnej podstawy prawnej. Z załączonej przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dokumentacji bezspornie wynikało, że planowaną inwestycję polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej należy zakwalifikować do przedsięwzięć, dla których obligatoryjnie sporządza się raport o oddziaływaniu na środowisko. Omawiana stacja bazowa miała bowiem emitować pola elektromagnetyczne w paśmie częstotliwości 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz i 38 GHz, a ich równoważna moc miała być wyższa niż 100 W. Dlatego też kwalifikacja ta dokonana została na podstawie obowiązujących wówczas (do dnia 30 sierpnia 2007 roku) przepisów § 2 ust. pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Podczas toczącego się postępowania, od 31 sierpnia 2007 r. nastąpiła zmiana ww. rozporządzenia dokonana rozporządzeniem Rady Ministrów z 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. z 2007 Nr 158, poz. 1105). Nowelizacji uległ między innymi przepis § 2 i § 3 rozporządzenia, w związku z czym planowana inwestycja nie podlegała zaliczeniu do przedsięwzięć wymienionych w tychże przepisach. Postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zostało wszczęte w związku z treścią art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) z uwagi na możliwość znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 51 ust. 8 tej ustawy zostało wydane przez Radę Ministrów rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 roku, o którym mowa wyżej. Treść tego rozporządzenia warunkowała konieczność wszczęcia postępowania zmierzającego do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. Tym samym zmiana treści rozporządzenia i brak obowiązku wynikającego z art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska spowodowały, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W związku z powyższym, za prawidłowe uznać należy stanowisko Burmistrza Gminy K., który oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał, że w wyniku zmiany przepisów ww. rozporządzenia nastąpiła zmiana kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia. Przedstawione przez inwestora parametry inwestycji pozwoliły na stwierdzenie, że inwestycja nie podlega uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska i okoliczność ta skutkowała bezprzedmiotowością dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wbrew zarzutom skargi okoliczność ta wynika z uzasadnienia decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2008 roku wydanej przez Burmistrza Gminy K., której nieważność skarżąca podnosi. Brak jest także podstaw do podzielenia pozostałych zarzutów skargi. Jak trafnie zauważyło Kolegium w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji ją poprzedzającej postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma na celu przeprowadzenie oceny czy decyzja została wydana przy zaistnieniu przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Zgodnie z tym twierdzeniem Kolegium dokonało oceny decyzji będącej przedmiotem postępowania w zakresie wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Za niezasadne należy uznać zarzuty zmierzające do wykazania, że Kolegium dokonało nowych ustaleń stanu faktycznego, odmiennych od zawartych w decyzji z dnia [...] marca 2008 roku i sposobu oraz źródeł dokonywanych ustaleń faktycznych. Wywody Kolegium w tym zakresie stanowiły odpowiedź na zarzuty zawarte w odwołaniu i nie stanowią o wadliwości decyzji wskazanych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zarzuty te jako zarzuty, które mogłyby stanowić zarzuty w zwykłym postępowaniu nie mogą być skutecznie podnoszone w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2008 roku, w którym badaniu podlega wystąpienie okoliczności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Charakteru takiego nie mają także zarzuty dotyczące powołania się przez Kolegium na decyzję Wojewody M. z dnia [...] grudnia 2007 roku oraz dotyczące prawidłowości złożonego wniosku. Istotne zaś jest to, że postępowanie zostało wszczęte w związku z koniecznością (w dacie składania tego wniosku) wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w związku z zamiarem ubiegania się o pozwolenie na budowę telefonii komórkowej [...]. Pozwolenie na budowę zostało udzielone i decyzja w tym zakresie była przedmiotem rozpoznania w sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VIII SA/Wa 372/08, który wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2009 roku skargi oddalił. Skargi kasacyjne od tego wyroku zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 października 2010 roku w sprawie II OSK 1279/09 oddalone. Kwestie uzgodnień środowiskowych były poruszane we wskazanych wyżej orzeczeniach Sądów. Zarzuty podnoszone przez uczestnika postępowania – Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "[...]", jako formułowane bez uwzględnienia, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczy się w trybie nadzwyczajnym nie zasługują na uwzględnienie, podobnie jak wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na potrzeby innego postępowania. W ocenie Sądu, Kolegium ponownie rozpatrując sprawę słusznie nie dopatrzyło się aby kontrolowana decyzja Burmistrza Gminy K. z [...] marca 2008 r. dotknięta była którąkolwiek z wad kwalifikowanych określonych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a., skutkujących koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Tym samym należy uznać, iż rozstrzygnięcie Kolegium w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy K. z [...] marca 2008 r., umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], jest zgodne z prawem. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 11