II SA/Wa 713/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2012 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. N., utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] września 2011 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia P. N. pozwolenia na broń palną sportową w związku z uzyskaną informacją, że został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. Wszczęcie postępowania zostało poprzedzone uzyskaniem przez organ informacji z Krajowego Rejestru Karnego o fakcie skazania P. N. za wyżej wymienione przestępstwo przez Sąd Rejonowy w N. oraz uzyskaniem odpisu prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...]. W toku postępowania P. N. w oświadczeniu złożonym do akt sprawy w dniu [...] października 2011 r. wskazał, że powyższym wyrokiem został ukarany za wykroczenie skarbowe, a nie za przestępstwo skarbowe. Zobowiązał się również do przedstawienia do dnia [...] listopada 2011 r. dokumentów potwierdzających kwalifikację czynu, który popełnił, jako wykroczenia skarbowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. cofnął P. N. pozwolenie na broń palną sportową. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że P. N. jest osobą, którą można zaliczyć do grupy osób ujętych w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, tj. do grupy osób stanowiących zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo skarbowe. Organ wyjaśnił również, że czyn określony w art. 77 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy jest przestępstwem, a nie jak podaje strona w swoich wyjaśnieniach, wykroczeniem. Gdyby bowiem czyn strony został uznany za wykroczenie skarbowe, sąd skazujący za popełnienie tego czynu obowiązany byłby wskazać w wyroku jako kwalifikację prawną art. 77 § 3 k.k.s. Ponadto P. N. we wskazanym przez siebie terminie nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzającego podnoszone przez niego argumenty. W dalszej części uzasadnienia decyzji [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. wskazał, że w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych m. in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ww. ustawy. Podał także, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, ale ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada bowiem na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. W odwołaniu od powyższej decyzji, skierowanym do Komendanta Głównego Policji, P. N. wniósł o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania. Zarzucił organowi błędną interpretację art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podniósł, że przepis ten stanowi, iż prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, bądź też prowadzenie wobec niej postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw, nakazuje uznać ją za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem odwołującego się, tylko przestępstwa umieszczone w rozdziałach Kodeksu karnego dotyczących przestępstw przeciwko mieniu, życiu lub zdrowiu niejako samoistnie przesądzają o istnieniu powyższej obawy, a to z kolei skutkować musi cofnięciem pozwolenia na broń. W przypadku natomiast, gdy wobec osoby posiadającej pozwolenie na broń toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa innego niż wskazane w wyżej wymienionych rozdziałach Kodeksu karnego, organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie dowodowe umożliwiające dokonanie oceny istnienia bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy", o której stanowi powyższy przepis. Zarzucił, że organ I instancji automatycznie zakwalifikował przestępstwo skarbowe jako okoliczność przesądzającą o zagrożeniu dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W ocenie odwołującego się organ w żaden sposób nie uzasadnił swojego stanowiska. Wskazał także, że swoim dotychczasowym zachowaniem nigdy nie dał pretekstu by sądzić, iż to, że z powodów finansowych nie zapłacił składek ZUS miałoby być fizycznym zagrożeniem dla kogokolwiek. P. N. powołał się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1567/07, wskazując, że skazanie osoby za składanie fałszywych zeznań nie wystarcza do uznania, że może ona użyć broni w sposób sprzeczny z prawem. Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Wyjaśnił przy tym, że skazanie P. N. nastąpiło wprawdzie pod rządami art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 marca 2011 r., jednakże postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń zostało wszczęte w dniu [...] września 2011 r., tj. po wejściu w życie nowego brzmienia tego przepisu. Organ I instancji obowiązany był zatem wydać swoje rozstrzygnięcie w oparciu o znowelizowane przepisy prawa, co prawidłowo uczynił. W świetle natomiast tych znowelizowanych przepisów do oceny, czy istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń została skazana za przestępstwo, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć przy tym bezpośredniego związku z bronią, a organ Policji nie jest w takich przypadkach zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swego rozstrzygnięcia, o ile popełnione przestępstwo – tak jak w przypadku P. N. – ma charakter umyślny. Komendant Główny Policji podkreślił, że popełniony przez stronę czyn z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § k.k.s znajduje się w katalogu przestępstw skarbowych, które można popełnić tylko umyślnie. Podniósł także, że prawomocne wyroki wydane przez ustanowioną konstytucyjnie władzę sądowniczą stanowią potwierdzenie faktów (dotyczących m. in. okoliczności popełnienia przestępstwa skarbowego) udowodnionych w toku postępowania karnego w sposób prawem przewidziany i mają walor powagi rzeczy osądzonej, a tym samym wiążą orany Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ wskazał, iż organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za umyślne przestępstwo skarbowe. W związku z powyższym na sposób rozstrzygania sprawy nie mogą mieć wpływu pozytywne opinie o stronie z miejsca zamieszkania, ani też prawidłowe przechowywanie przez nią broni. Odnosząc się natomiast do powołanego przez P. N. w odwołaniu orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ podniósł, że orzeczenie to dotyczy sprawy, która została rozpatrzona w odmiennym stanie prawnym od obecnie istniejącego. Wyjaśnił, że ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, w tym regulacje dotyczące kwestii cofania pozwoleń na broń palną, zostały znowelizowane ustawą dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowym, bronią i amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195). Ustawa ta weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r. Sprawa P. N. jest rozpatrywania w myśl znowelizowanych przepisów, ponieważ organ I instancji wszczął postępowanie w dniu [...] września 2011 r. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, P. N. wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: bezpodstawne niezastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r., niewłaściwą interpretację i bezpodstawne zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, niewłaściwą interpretację art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a) ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, że prawomocne skazanie za przestępstwo skarbowe zawsze skutkuje wydaniem decyzji cofającej pozwolenie na broń. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w jego sprawie powinien mieć zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 marca 2011 r., z uwagi na datę skazania. Podkreślił, że zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą "procedur karnych i sanacyjnych", stosuje się przepisy obowiązujące w dacie popełnienia czynu. Skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji odwołującą się do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji obowiązującego przed nowelizacją. Podniósł także, że nawet przy przyjęciu za podstawę cofnięcia pozwolenia na broń art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji po nowelizacji, argumentacja zaprezentowana przez Komendanta Głównego Policji nie może się ostać. Zdaniem skarżącego organ I instancji w sposób automatyczny zakwalifikował przestępstwo skarbowe jako okoliczność przesądzającą o zagrożeniu dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W ocenie skarżącego, stanowisko to jest nieprawidłowe. Komendant Główny Policji uzasadniał zaskarżoną decyzję wywodząc, iż sam fakt bycia skazanym przesądza o stanowieniu zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Skarżący podał, że swoim dotychczasowym zachowaniem nigdy nie dał powodu by sądzić, iż to, że z powodów finansowych nie zapłacił podatku dochodowego od osób fizycznych miałoby być fizycznym zagrożeniem dla kogokolwiek. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ dodatkowo wyjaśnił, że ustawodawca nie wartościuje dóbr chronionych prawem przed umyślnym na nie zamachem i nie wskazuje, iż tylko niektóre z ich naruszeń mogą stanowić o istnieniu zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Zatem każde umyślne przestępstwo i umyślne przestępstwo skarbowe, wymierzone przeciwko jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, za które osoba posiadająca pozwolenie na broń palną została prawomocnie skazana orzeczeniem sądu, a skazanie to nie uległo zatarciu, spełnia dyspozycje art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zasadności skargi wniesionej przez P. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), zwanej dalej również "ustawą nowelizującą", która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r. Zgodnie z treścią art. 18 ust.1 pkt 2 ww. ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2–6. Natomiast w myśl przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a), pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: – przeciwko życiu i zdrowiu, – przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Fakt, iż skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...] zastał skazany za popełnienie przestępstwa z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. jest w niniejszej sprawie bezsporny. Nie ulega również wątpliwości, że przestępstwo popełnione przez skarżącego jest przestępstwem umyślnym. W ocenie skarżącego organ nieprawidłowo jednak przyjął jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu nadanym powołaną wyżej ustawą nowelizującą z dnia 5 stycznia 2011 r. Powyższe stanowisko skarżącego jest błędne. Należy bowiem zwrócić uwagę, że art. 3 ustawy nowelizującej stanowi wyraźnie, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to zatem "a contrario", że w sprawach wszczętych, począwszy od 10 marca 2011 r., należy stosować przepisy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż postępowanie w przedmiocie cofnięcia P. N. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej zostało wszczęte w dniu [...] września 2011 r. Organ był zatem zobligowany do zastosowania w tym postępowaniu przepisów ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym od 10 marca 2011 r. Stąd też podnoszone w skardze zarzuty dotyczące braku wykazania przez organy Policji zaistnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego są całkowicie chybione. Wystąpienie "uzasadnionej obawy", jako przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, przewidywał bowiem przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r., który, jak Sąd wskazał już wyżej, w sprawie nie mógł mieć zastosowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ dokonał też prawidłowej interpretacji zastosowanego w sprawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Wskazane wyżej przepisy nakazują organom Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Zgodnie z interpretacją art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) omawianej ustawy zaprezentowaną przez skarżącego, skazanie posiadacza pozwolenia na broń za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest tylko jedną z przesłanek cofnięcia pozwolenia, natomiast istotne jest to, iż osoba taka musi jeszcze stwarzać zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego. Pogląd ten jest całkowicie chybiony. Wskazany wyżej przepis nie określa bowiem dwóch odrębnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń: skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz stwarzania zagrożenia dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego. Istota omawianej regulacji jest znacząco odmienna. Patrząc bowiem na konstrukcję przepisu zawartego w art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji należy dojść do wniosku, że zawiera on swego rodzaju definicję pojęcia "osoby stwarzającej zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego", której to osobie nie można wydać pozwolenia na broń, lub której, stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organy Policji są zobowiązane cofnąć pozwolenie na broń. Ustawodawca nakazuje w tym przepisie uznawać za osoby stwarzające zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego po pierwsze, osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (lit. a), a po drugie osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, a także przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia (lit. b). Skarżący, w myśl przepisów ustawy o broni i amunicji w wersji obowiązującej od 10 marca 2011 r., należy zatem do kategorii osób stwarzających zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, albowiem został prawomocnym wyrokiem sądu skazany za umyślne przestępstwo skarbowe. Stąd też wobec wystąpienia przesłanki określonej w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, organy Policji były zobligowane do cofnięcia skarżącemu przedmiotowego pozwolenia na broń. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.