II GZ 456/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1214/12 w zakresie stwierdzenia swojej niewłaściwości i przekazania sprawy sądowi właściwemu w sprawie ze skargi M. C. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Pismem z 17 maja 2012 r. M.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny W., postanowieniem z 4 lipca 2012 r. stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G., jako sądowi właściwemu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że dnia 30 maja 2011 r. weszło w życie Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r., nr 89, poz. 506). Z treści § 1 w/w Rozporządzenia wynika, że rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. W związku z powyższym, wskazując na fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w S., WSA w W. uznał, że właściwym do rozpoznania sprawy będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w W. wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego, zarzucając mu naruszenie art. 13 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że sprawa podlega przekazaniu Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie organu, WSA w W. dokonał nieprawidłowej wykładni § 1 w/w Rozporządzenia pomijając, iż Rozporządzenie to uległo nowelizacji. GITD, powołując się na treść Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 15 maja 2012 r. (które weszło w życie 13 czerwca 2012 r.) zmieniającego rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2012, poz. 604), podniósł, że niniejsze postępowanie dotyczy pośrednio kary pieniężnej nałożonej na podstawie art. 92 ustawy o transporcie drogowym, natomiast w nowym stanie prawnym, możliwość przekazania sprawy odnosi się do kar pieniężnych nałożonych na podstawie art. 92a tej ustawy. Następny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W szczególności należy podkreślić, że przedmiotem postępowania przed Sądem I instancji było zagadnienie dotyczące odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2012 r. nr [...]. Wskazana wyżej decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wydana była na podstawie art. 92 ust. 1 i art. 92 ust. 4 u.t.d. Z akt sprawy wynika, że Sąd I instancji wydał zakażone postanowienie odwołując się do treści § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r., nr 89, poz. 506). Z treści § 1 w/w rozporządzenia wynika, że rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Należy pokreślić, że w dniu 13 czerwca 2012 r. weszło w życie Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2012, poz. 604). Z treści zmienionego § 1 Rozporządzenia z 18 kwietnia 2011 r. wynika, że rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Oznacza to, że w dacie podejmowania przez Sąd I instancji zaskarżonego postanowienia obowiązywał § 1 Rozporządzenia z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego w brzmieniu nadanym mu przez § 1 Rozporządzenia z 15 maja 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. W oparciu o treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r. (sygn. akt I OPS 4/07) nie orzeczono o kosztach postępowania. ----------------------- 3