I SA/Op 137/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant st. inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 lipca 2012 r. sprawy ze skargi "A". we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę "A" S.A. w K. sporządziła 12 stycznia 2007 r. deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2007, którą złożyła w Urzędzie Miasta K., ujawniając do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, grunty pozostałe, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i budowle. Obliczona kwota podatku wyniosła 2.741.101 zł. Spółka kilkakrotnie korygowała deklarację. W korekcie sporządzonej 20 października 2009 r., Spółka ujawniła do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i budowle. Obliczona kwota podatku wyniosła 2.488.990 zł. Prezydent Miasta K. nie kwestionował opisanych, deklarowanych przez podatnika przedmiotów i podstaw opodatkowania oraz zastosowanych stawek podatku. Kolejną korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2007 sporządziła Spółka 4 stycznia 2011 r., w której ujęła grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, grunty pozostałe, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i budowle, obliczając podatek na kwotę 2.408.313 zł. Dokument ten stanowił załącznik do wniosku Spółki z 13 stycznia 2011 r. o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości na rok 2007 w kwocie 80.677 zł. W jego uzasadnieniu podniesiono, że Spółka posiada następujące składowiska odpadów (tj. budowle składowisk oraz zajęte pod nie grunty): mokre składowisko odpadów (działka [...]), składowisko smółek porafinacyjnych (działka nr [...]), składowisko stawy paku (działka [...]). Na terenie wymienionych działek zostały zlokalizowane budowle składowisk "Hałda odpadów energetycznych" o wartości 2.196.026,27 zł. (działka nr [...]), "Ekran ekologiczny" o wartości 565.980,78 zł, 29905336 (działka nr [...]), "BASENY BET P 24" o wartości 26.758,69 zł, (działka nr [...]). Powierzchnia gruntów znajdujących się pod powyższymi budowlami to odpowiednio 8,5752 ha (działka nr [...]), 0,55 ha (działka nr [...]) i 0,8189 ha (działka nr [...]). Powyższe składowiska Spółka uprzednio opodatkowywała przy zastosowaniu stawek właściwych dla przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z decyzją Wojewody Opolskiego z 29 czerwca 2007 r., dotyczącą wyrażenia zgody na zamknięcie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne - mokrego składowiska odpadów, zaprzestano składowania odpadów na przedmiotowym składowisku z dniem 7 marca 2007 r. Natomiast decyzją z 27 stycznia 2005 r. Starosta K. ustalił Spółce zakres prac związanych z rekultywacją terenu, w której stwierdził konieczność likwidacji nieczynnych składowisk, a w tym: składowiska smółek porafinacyjnych i składowiska stawy paku. Powyższe składowiska zostały zamknięte przed rokiem 2005. Zdaniem Spółki, w wyniku zamknięcia składowisk, doszło do zmiany przeznaczenia budowli i zajętych pod nie gruntów. Konieczność zaprzestania składowania odpadów w momencie zamknięcia składowisk powoduje, iż tworzące je budowle i znajdujące się w ich obrębie grunty tracą charakter użytkowy dla Spółki przez co nie mogą być uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Grunty takie zalicza się do kategorii gruntów pozostałych, natomiast budowle nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie Spółki, konieczność przeprowadzenia rekultywacji i związane z tym zamknięcie składowisk odpadów potwierdza, iż budowle oraz grunty ze względu na stan techniczny utraciły swą wartość użytkową i nie mogą być wykorzystane przez podatnika w celach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z obowiązujących przepisów wynika obowiązek zaprzestania prowadzenia jakiejkolwiek działalności na terenie składowisk, do których odnoszą się ww. decyzje. Następnie Spółka przedstawiła własną analizę problemu "względów technicznych", z powołaniem wyroków sądów administracyjnych i pism urzędowych, w kontekście opodatkowania nieczynnych składowisk odpadów. Spółka wskazała, że zmiana sposobu opodatkowania gruntów oraz wyłączenie z opodatkowania budowli powinno nastąpić odpowiednio z dniem 1 lutego 2005 r. w odniesieniu do składowiska smółek porafinacyjnych i składowiska stawy paku oraz 1 kwietnia 2007 r. w odniesieniu do mokrego składowiska odpadów. Ponadto Spółka wyjaśniła w piśmie z 11 marca 2011 r., że w zakresie mokrego składowiska odpadów, zgodnie z decyzją Wojewody Opolskiego z 29 czerwca 2007 r., prace rekultywacyjne na przedmiotowym terenie zostaną ukończone w momencie pełnego zakończenia procesu sukcesji naturalnej oraz kontrolowanego odbioru wód nadosadowych, do czasu naturalnego ich ubytku. Natomiast w zakresie składowiska smółek porafinacyjnych oraz składowiska stawy paku, zgodnie z decyzją Starosty K. z 27 stycznia 2005 r., "A". S.A. przeprowadziła próbę utylizacji odpadów zgromadzonych na składowisku smółek porafinacyjnych, poprzez spalenie w piecu, lecz ze względu na właściwości odpadów Spółka poszukuje obecnie innej skutecznej metody likwidacji składowiska. Także składowisko odpadów stawy paku nie zostało jeszcze zlikwidowane, zakreślony ww. decyzją termin zakończenia prac przypada na 31 grudnia 2013 r. Prezydent Miasta K., postanowieniem z 16 marca 2011 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2007 . Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wydana została z dniem 26 kwietnia 2011 r. decyzję nr [...], określająca "A" S.A. w K. zobowiązanie w podatku od nieruchomości na rok 2007 w wysokości 2.488.990 zł. W uzasadnieniu organ I instancji odniósł się do problemu związanego z obowiązkiem przeprowadzenia rekultywacji składowiska odpadów oraz skutków prowadzenia rekultywacji w świetle przepisów prawa podatkowego. W konkluzji stwierdził, że pod pojęciem "względy techniczne" należy rozumieć okoliczność uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej, niezależne od przedsiębiorcy, wywołane przyczynami zewnętrznymi. W żadnym wypadku nie może tu chodzić o dewastację, skażenia, czy inne przypadki wyłączenia nieruchomości ze stanu używalności, będące następstwem działań, bądź zaniechań, samego podatnika. W przypadku, gdy z samej istoty określonej działalności wynika pewna dewastacja terenu, należy przyjąć, że związek z działalnością gospodarczą trwa także po zapełnieniu składowiska, tak długo, jak nieruchomość pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy. Zmiana zasad opodatkowania może nastąpić jedynie w wyniku przeprowadzenia rekultywacji, która doprowadzi do zmiany klasyfikacji gruntów, np. na użytki rolne, czy ekologiczne, a nieruchomość nie będzie zajmowana do celów prowadzenia działalności gospodarczej. Z przepisów ustawy o odpadach wynika, że działalność składowiska odpadów ma miejsce także po jego zamknięciu. W świetle orzeczeń sądów administracyjnych, tereny poeksploatacyjne, przed zakończeniem ich rekultywacji, uznawane są za tereny związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wydanie decyzji, dotyczącej zamknięcia składowiska odpadów, nie stanowi przesłanki zaistnienia względów technicznych, o których mowa w art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Decyzje wydane przez Wojewodę Opolskiego oraz Starostę K. nie zabraniają przeprowadzania prac rekultywacyjnych, które traktowane są jako działalność gospodarcza, lecz wyłącznie składowania odpadów. Nie ma również znaczenia, czy przedsiębiorca dokonuje rekultywacji, czy też na gruncie dokonuje się sukcesja naturalna. Organ I instancji, do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przyjął przedmioty i podstawy opodatkowania oraz stawki podatku i kwotę podatku, zgodne z deklaracją Spółki, sporządzoną 20 października 2009 r. Decyzja stała się przedmiotem odwołania, w którym Spółka domagała się jej uchylenia w całości i wydania orzeczenia co do istoty sprawy, tj. określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2007. Podnoszone zarzuty dotyczyły naruszenia prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i art. 5 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów zajętych przez zamknięte składowiska odpadów, przy zastosowaniu stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zamiast zastosowania stawki właściwej dla tzw. gruntów pozostałych oraz niewyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli zamkniętych składowisk odpadów, w sytuacji, gdy te grunty oraz budowle nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Odwołująca się ponownie argumentowała, że zamknięcie składowiska odpadów i konieczność przeprowadzenia jego rekultywacji skutkuje zerwaniem związku składowiska z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ze względu na niemożność korzystania z takiej budowli i zajętego przez nią gruntu, przy czym okoliczność ta pozostaje niezależna od Spółki. Rozpoznając wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uznało, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Po przywołaniu stosownych przepisów wskazanych już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odniesieniu ich do zaistniałego stanu faktycznego, organ odwoławczy postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Skarżąca "A" S.A. w K. wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuca rażące naruszenie prawa materialnego tj. art., 5 ust. 1 pkt. 1 lit a i pkt.3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów zajętych przez zamknięte składowiska odpadów stawką dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zamiast stawką dla tzw. gruntów pozostałych a także niewyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli zamkniętych stanowiących składowisko odpadów w sytuacji, kiedy grunty te i budowle nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty i argumenty podnoszone na etapie postępowania odwoławczego . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącą zarzutów podało, że w pełnym zakresie podtrzymuje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył. Sporne w niniejszej skardze jest stanowisko organu, który ustalając decyzją podatek od nieruchomości wymierzył ten podatek w innej wysokości niż wynikająca z korekty deklaracji złożonej przez Skarżącą, opierając rozstrzygnięcie na twierdzeniu, że grunty poddane rekultywacji były i są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. "B" Spółka Akcyjna z siedzibą we W. (poprzednio: "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w K.), jest spółką handlową, wyposażoną w osobowość prawną, która posiada status przedsiębiorcy umocowany w art. 1 § 2, art. 3 i art. 12 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, (Dz.U. Nr 94, poz. 1037 z późno zm.), art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095), art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca jest użytkownikiem wieczystym lub właścicielem gruntów, budynków i budowli. Co do zasady, deklarowane przez Spółkę przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości pozostają związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka jednak stoi na stanowisku, iż w istniejącym stanie faktycznym i prawnym sprawy, zachodzą wyjątki od wskazanej reguły, tj. nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości budowle zamkniętych składowisk odpadów oraz nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej grunty zajęte przez te budowle, gdyż w odniesieniu do wymienionych przedmiotów opodatkowania zachodzą "względy techniczne", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późno zm.) . Niewątpliwe jest to, że zgodnie z art. 2 ust.1 cyt. ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane w grunty , budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 i 3 użyte w ustawie określenie budowla oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (pkt 2). Z gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej mamy do czynienia wówczas, gdy są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b cyt. ustawy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (pkt 3). Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251), w brzmieniu z roku 2007 w szczególności w art. 3 ust. 3 pkt 16, określa, iż składowisko odpadów to obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów. W art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późno zm.), w brzmieniu z roku 2007, składowisko odpadów zostało wprost wymienione jako przykład budowli. Składowisko odpadów jest więc obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b) prawa budowlanego i spełnia definicję budowli z art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Niesporne w sprawie jest, że decyzją z 29 czerwca 2007 r., Wojewoda Opolski wyraził zgodę na zamknięcie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne - mokrego składowiska odpadów, zlokalizowanego w K.. W decyzji wskazał, że 7 marca 2007 r. faktycznie zaprzestano składowania odpadów na składowisku oraz, że rekultywacja składowiska polega na poddaniu go sukcesji naturalnej - do czasu jej zakończenia, przy czym - nałożył obowiązek prowadzenia monitoringu składowiska przez 30 lat od dnia, kiedy decyzja stała się ostateczna. Decyzją z 27 stycznia 2005 r., Starosta K. ustalił zakres prac związanych z rekultywacją terenu, m.in. poprzez likwidację nieczynnych składowisk odpadów, zlokalizowanych w obrębie terenu zajmowanego przez Skarżącą w tym składowiska smółek porafinacyjnych i składowiska - stawy paku. Według wyjaśnień Spółki, wymienione składowiska nie zostały dotąd zlikwidowane a zatem istnieją, tylko zostały zamknięte co oznacza, że zaprzestano przyjmowania odpadów do składowania na tych składowiskach. Z ustaleń wynika również, że nie nastąpiła rekultywacja terenu w drodze sukcesji naturalnej. W zaniechaniu przyjmowania odpadów do składowania Skarżąca Spółka dostrzega "względy techniczne" odnoszące się do składowisk odpadów, oceniając, że składowiska takie stają się dla przedsiębiorcy nieprzydatne, gdyż nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Słusznie, zdaniem Sądu organy podatkowe stwierdziły, że wyrażone przez Skarżącą stanowisko nie jest prawidłowe, gdyż odpady dostarczone na składowiska nadal na nich się znajdują, są na nich składowane, a zatem składowiska te są wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem, istnieją jedynie przeszkody faktyczne tj. wypełnienie składowiska i prawne wynikające z wydania decyzji o zamknięciu składowiska. Płynie z tego wprost wniosek, że znajdujące się w posiadaniu Spółki zamknięte składowiska odpadów (budowle) oraz grunty zajęte przez takie składowiska odpadów, to przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę akceptuje stanowisko przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 151/10 gdzie wskazano, cyt. " Z uwagi na brak definicji legalnej pojęcia "względy techniczne", wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale i to niezależnie od woli podatnika. Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli (gruntów), które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności, jak również inne występujące przeszkody faktyczne". Samo wypełnienie składowiska odpadami, czy też faktyczne zaprzestanie składowania na nim odpadów z innych przyczyn (np. odpady określonego rodzaju nie są już wytwarzane przez przedsiębiorcę) nie ujawnia żadnej wady tego składowiska, gdyż korzystanie ze składowiska polega właśnie na przechowywaniu na nim odpadów. Ponadto, okoliczność wypełnienia składowiska odpadami, powstającymi w procesie produkcji prowadzonej przez przedsiębiorcę, lub odpadami przyjmowanymi do składowania, wytworzonymi przez inne podmioty, nie jest okolicznością niezależną od przedsiębiorcy posiadającego składowisko odpadów, lecz przeciwnie jest skutkiem podjętych przez niego czynności. Wydanie przez właściwy organ decyzji o zamknięciu składowiska stanowi przeszkodę prawną, a więc przeszkodę nienależącą do zakresu "względów technicznych", uniemożliwiającą dalsze przyjmowanie odpadów do składowania. Decyzja taka nie stoi na przeszkodzie do przechowywania odpadów dotąd zgromadzonych na składowisku, oczywiście z uwzględnieniem przyjętej metody rekultywacji. W wyroku z 8 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 58/11 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że rekultywacja gruntów poeksploatacyjnych nie jest odrębną działalnością prowadzoną przez przedsiębiorcę, lecz jest immanentnie związana z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, jest jej częścią. Pogląd taki jest już utrwalony w orzecznictwie sądowym (np. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt n FSK 75/06; wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2007 r., sygn. akt n FSK 492/06) i został zapoczątkowany uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1994 r., sygn. akt III AZP 5/94 , w której stwierdzono, iż tereny poeksploatacyjne podlegające rekultywacji, które pozostają we władaniu przedsiębiorstwa wydobywającego kopaliny, są gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 2 z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. (Dz. U. Nr 9 , poz. 31 ze zm.). Wprawdzie orzecznictwo to dotyczyło głównie działalności wydobywczej (odkrywki, żwirowiska, itp.), ale nie ma powodów, aby nie odnosić sformułowanych w tym zakresie tez, w równym stopniu do działalności polegającej na prowadzeniu (zarządzaniu) składowiskami odpadów. Zwłaszcza, iż istnieją ku temu podstawy prawne w samej ustawie o odpadach, gdzie wielokrotnie wspomina się o obowiązku rekultywacji np. w myśl art. 59 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany zapewnić rekultywację i ponowne zagospodarowanie terenu składowiska odpadów. Do rekultywacji składowiska odpadów nawiązuj również szereg innych przepisów np. art. 37 ust. 4, art. 52 ust. 3 pkt 13, art. 54 ust. 4 pkt 2, zaś art. 61 stanowi, iż cena za przyjęcie odpadów do składowania na składowisko odpadów powinna uwzględniać w szczególności koszty budowy, eksploatacji, zamknięcia, rekultywacji, monitorowania i nadzorowania składowiska odpadów. Zatem niezależnie od tego, z jakich powodów następuje zatrzymanie efektywnej działalności takiego składowiska, poprzez zaprzestanie dalszego przyjmowania odpadów, a więc czy dzieje się tak, gdyż nie zostały dochowane warunki konieczne do dalszego funkcjonowania takiego składowiska, czy zostało ono całkowicie zapełnione, czy też ze względów na opłacalność ekonomiczną, na podmiocie zarządzającym składowiskiem odpadów spoczywa obowiązek rekultywacji składowiska, traktowany jako kolejny etap działalności gospodarczej związanej z zarządzaniem takim składowiskiem. Skarżąca niewątpliwie zachowuje się stosownie do nałożonych na nią obowiązków , których wykonanie jest konsekwencją wytworzenia odpadów w procesie produkcji. Stąd czynności Skarżącej w ramach procesu rekultywacji pozostają związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Mając na względzie powyższe ustalenia, Sąd stoi na stanowisku, że żądanie Skarżącej Spółki, dotyczące uznania zamkniętych składowisk odpadów za dotknięte względami technicznymi i z tego powodu niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie mogło zostać przez organy uwzględnione. Wydana decyzja w odniesieniu do opodatkowania zamkniętych składowisk odpadów określająca zobowiązanie Skarżącej w podatku od nieruchomości na 2007 r. jest prawidłowa i nie ma podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd postanowił skargę oddalić a to na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz 1270 ze zm.).