I SA/Wa 800/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant referent stażysta Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2012 r. sprawy ze skargi K.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego K.G. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania K. G. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o odszkodowaniu z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości położonej w miejscowości [...], gmina N., oznaczonej jako działka ewid. nr [...], [...], [...] i [...]– utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Wnioskiem z dnia 10 marca 2011 r. K. G., reprezentowany przez adw. T. K., wystąpił – na podstawie art. 124 w zw. z art. 129 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm., dalej jako "ugn") – o odszkodowanie z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości położonej w miejscowości [...], gmina N., oznaczonej jako działki ewid. nr [...], [...], [...] i [...], zajętej pod linię energetyczną oraz gazociąg. Wnioskodawca wskazał, iż linia energetyczna 400 kv została przeprowadzona przez wymienioną nieruchomość na podstawie decyzji Naczelnika Gminy N. z dnia [...] sierpnia 1981 r., nr [...] zezwalającej Zakładowi Energetycznemu [...] na wstęp na nieruchomość, oznaczoną nr [...] i nr [...] w celu budowy ww. linii energetycznej. Ponadto, decyzją Naczelnika Gminy N. z dnia [...] kwietnia 1984 r., nr [...] zezwolono [...] Okręgowemu Zakładowi Gazownictwa w W. na wstęp na nieruchomość w celu budowy gazociągu wysokiego ciśnienia. Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o odszkodowaniu z tytułu zmniejszenia wartości ww. nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji wskazał m.in., że ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie wynika bezspornie, że nieruchomość będąca własnością wnioskodawcy została objęta wymienionymi przez niego decyzjami o ograniczeniu prawa własności. Jednak organ pierwszej instancji stwierdził, że K. G. nabył przedmiotową nieruchomość w drodze umowy cywilnoprawnej od następcy prawnego poprzedniego właściciela, dlatego nie przysługuje mu uprawnienie do odszkodowania za zmniejszenie wartości spornej nieruchomości. Starosta [...] wyraził pogląd, iż szkodę na skutek ograniczenia własności nieruchomości mogła ponieść tylko F. W., a zbycie gruntu przez następcę prawnego właściciela nie powoduje przejścia roszczenia o wypłatę odszkodowania. Po rozpatrzeniu odwołania K. G. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 128 ust. 1 ugn wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem, na rzecz osoby wywłaszczonej, odpowiadającym wartości tych praw. W myśl ust. 4 powołanego artykułu odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126 ugn, i powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Jak stwierdził organ odwoławczy, w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania, do ograniczenia prawa własności doszło na podstawie decyzji Naczelnika Gminy N. z dnia [...] sierpnia 1981 r., nr [...] oraz z dnia [...] kwietnia 1984 r., nr [...], wydanych w oparciu o art. 25 i 36 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz.U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64), dalej uztwn. W myśl art. 35 ust. 1 uztwn organy administracji państwowej, instytucje i przedsiębiorstwa państwowe mogły za zezwoleniem naczelnika gminy – a w miastach prezydenta lub naczelnika miasta (dzielnicy), zakładać i przeprowadzać na nieruchomościach – zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową – ciągi drenażowe, przewody służące do przesyłania płynów, pary, gazów, elektryczności oraz urządzenia techniczne łączności i sygnalizacji, a także inne podziemne lub nadziemne urządzenia techniczne niezbędne do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Osobom upoważnionym przez właściwy organ, instytucję lub przedsiębiorstwo państwowe przysługuje prawo dostępu do tych przewodów i urządzeń w celu wykonywania czynności związanych z ich konserwacją (art. 35 ust. 2). Natomiast stosownie do art. 36 ust. 1 uztwn odszkodowanie za straty wynikłe z działań przewidzianych w art. 35 ust. 1 i 2 strony ustalają na podstawie wzajemnego porozumienia; w razie sporu wysokość odszkodowania ustala na wniosek zainteresowanej strony naczelnik gminy, a w miastach prezydent lub naczelnik miasta (dzielnicy). Wobec oparcia żądania wypłaty odszkodowania za zmniejszenie wartości przedmiotowej nieruchomości na art. 129 ust. 5 ugn organ wyjaśnił, że na podstawie tego przepisu starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu: 1) w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3, art. 106 ust. 1 i art. 124-126; 2) na wniosek podmiotu realizującego cel publiczny lub właściciela wywłaszczonej nieruchomości; 3) gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. Z powyższego wynika zatem, iż odnosi się on do takich stanów faktycznych, w których doszło do ograniczenia prawa własności bez ustalenia odszkodowania bez względu na to, czy okoliczności uzasadniające ustalenie odszkodowania zaistniały przed, czy po wejściu w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Natomiast przez pozbawienie praw do nieruchomości należy rozumieć ograniczenie prawa własności, jako szeroko rozumianego pojęcia wywłaszczenia. Dlatego ustalenie odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości, w okolicznościach niniejszej sprawy, powinno nastąpić na podstawie przepisów o wywłaszczeniu, a jeżeli do dnia wejścia w życie powyższej ustawy nie została wydana odrębna decyzja o ustaleniu odszkodowania, to na podstawie art. 129 ust. 5 ugn winna być ona aktualnie wydana. Potwierdza to również regulacja zawarta w art. 233 ugn, według którego sprawy wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, czyli przed dniem 1 stycznia 1998 r., prowadzi się na podstawie jej przepisów. Wojewoda podkreślił, że ograniczenie prawa własności to przejaw kształtowania prawa własności w formie indywidualnego aktu administracyjnego. Nieuprawnione jest zatem traktowanie ograniczenia prawa własności, jako prawa na rzeczy cudzej. Nie może być mowy o kreowaniu poprzez ograniczenie jakichkolwiek praw rzeczowych czy obligacyjnych. Nie stanowią one w szczególności służebności gruntowych, ani jakichkolwiek innych praw rzeczowych. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. organ II instancji stwierdził, że Starosta dokonał ustaleń, iż nieruchomość będąca przedmiotem niniejszego postępowania, w stosunku do której wydano decyzje z dnia [...] sierpnia 1981 r., [...] oraz z dnia [...] kwietnia 1984 r., nr [...], stanowiła (w dniu dokonania ograniczenia własności nieruchomości) własność F. W. Niezależnie od istniejących wątpliwości, czy wszystkie wnioskowane działki były przedmiotem ww. decyzji o ograniczeniu prawa własności nieruchomości, organ odwoławczy uznał, że z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że K. G. stał się właścicielem działek położonych w miejscowości [...], gmina N., oznaczonych nr [...], [...], [...] i [...] na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego z dnia [...] października 2008 r. Rep. A Nr [...]. Treść wymienionego aktu notarialnego wskazuje, iż przez nabywaną nieruchomość przebiega linia wysokiego napięcia oraz linia gazowa, a także że cena nieruchomości odpowiada wartości rynkowej działek. W ocenie organu wojewódzkiego zasadne jest stwierdzenie Starosty [...], że K. G., jako nabywca gruntu w drodze umowy sprzedaży, nie jest legitymowany do ubiegania się o odszkodowanie z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości, której własność została ograniczona w trybie art. 25 i 36 uztwn. Podzielił tym samym pogląd organu I instancji, iż w takiej sytuacji jedynie właściciel oraz spadkobiercy byłego właściciela, jako dysponenci tego samego prawa majątkowego, byliby uprawnieni do ubiegania się o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Przejście uprawnienia do uzyskania odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności nieruchomości, może być oceniane wyłącznie z punktu widzenia następstwa prawnego. W przypadku sukcesji uniwersalnej tj. spadkobrania, na nabywcę przechodzi ogół praw i obowiązków zbywcy, w tym więc prawa do uzyskania odszkodowania za wywłaszczenie (ograniczenie) prawa własności nieruchomości. Prawo to nie wynika z faktu nabycia konkretnej nieruchomości ale wstąpienia w ogół praw i obowiązków zbywcy. Przejście prawa własności na skutek zbycia nieruchomości w drodze umowy (np. sprzedaży, darowizny) stanowi tzw. sukcesję syngularną, do której nie można stosować zasad sukcesji uniwersalnej, w zakresie przechodzenia na nabywcę wszelkich praw i obowiązków. Poza tym w polskim systemie prawa nie istnieje ogólna reguła przechodzenia na nabywcę nieruchomości wszelkich roszczeń związanych z wykonywaniem prawa własności. Jak następnie podkreślił Wojewoda zasadność tezy, iż uprawnienie do uzyskania odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości, poprzez przeprowadzenie urządzeń infrastruktury technicznej, dotyczy wyłącznie właściciela nieruchomości (ewentualnie jego spadkobierców), znajduje także uzasadnienie w szczególnym charakterze tego odszkodowania. Obowiązek organu zapłaty ww. odszkodowania związany jest bowiem z faktem poniesienia szkody powstałej w wyniku ograniczenia prawa własności nieruchomości. Oczywiste jest przy tym, iż szkodę, która stanowi podstawową przesłankę odpowiedzialności odszkodowawczej, mogła ponieść wyłącznie osoba, która była właścicielem w dacie ograniczenia prawa własności nieruchomości. W przedmiotowej sprawie nabywca nieruchomości – K. G. dokonał zapłaty za nieruchomość, w stanie – obiektywnie rzecz biorąc – pogorszonym w stosunku do stanu pierwotnego tj. sprzed dokonania inwestycji, na której znajdują się ograniczenia. Organ przyjął zatem, że gdyby owe ograniczenia nie istniały cena nieruchomości byłaby wyższa niż ta, na którą strony się umówiły. Zauważył ponadto, iż podstawą orzekania w postępowaniu administracyjnym jest rozstrzyganie sprawy na podstawie stanu faktycznego i prawnego ustalonego w dniu wydania ostatecznej decyzji, w tym przypadku decyzji z dnia [...] sierpnia 1981 r., nr [...] oraz z dnia [...] kwietnia 1984 r., nr [...]. W czasie tym wnioskodawca nie był właścicielem działek, zatem nie mógł ponieść szkody. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał również, że roszczenie odszkodowawcze właściciela lub użytkownika wieczystego wynikające z dostępu do zainstalowanych na tej nieruchomości urządzeń infrastruktury technicznej, o których mowa w art. 124 ust. 1 ugn, podlega przedawnieniu z uwzględnieniem przepisów ogólnych Kodeksu cywilnego o przedawnieniu. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Wojewoda [...] zaznaczył, że forma rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przez Starostę [...], tj. umorzenie postępowania, budzi zastrzeżenia, bowiem niniejsze postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, jednakże skutki takiej decyzji są identyczne z tymi, jakie wywołałaby decyzja odmowna. Dlatego organ odwoławczy uznał, iż utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji nie będzie wadliwe. Poza tym orzeczenie merytoryczne przez organ drugiej instancji o odmowie ustalenia odszkodowania stanowiłoby naruszenie zakazu reformationis in peius z art. 139 Kpa. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. G., reprezentowany przez adw. T. K., zarzucając naruszenie prawa materialnego, w postaci: 1) art. 128 ust. 4 w zw. z art. 129 ust. 5 ugn w z zw. z art. 922 k.c. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wynikające z przedmiotowych przepisów uprawnienie do żądania wydania decyzji w przedmiocie odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości jest roszczeniem o charakterze cywilnoprawnym, a zatem jest również prawem majątkowym wchodzącym w skład spadku po właścicielu nieruchomości z daty wydania decyzji ograniczającej własność, podczas gdy rzeczone przepisy statuują uprawnienie o charakterze proceduralnym określane przepisami prawa administracyjnego, które nie będąc prawem majątkowym, nie wchodzi w skład spadku, lecz przysługuje zawsze aktualnemu właścicielowi nieruchomości; 2) art. 128 ust. 4 w zw. z art. 129 ust. 5 ugn polegającą na przyjęciu, że przedmiotowe przepisy uprawniają właściciela do żądania naprawienia szkody, rozumianej jako różnica pomiędzy kwotą wydatkowaną na nabycie nieruchomości, a jej wartością rynkową, podczas gdy rzeczone przepisy statuują obowiązek przyznania odszkodowania ustalonego wyłącznie na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami, w wysokości równej obniżeniu się wartości nieruchomości wskutek wydania decyzji ograniczającej własność, niezależnie od tego, na jakich warunkach właściciel nabył nieruchomość, czy innych – wywodzonych z prawa cywilnego –wyznaczników "szkody". W uzasadnieniu skargi K. G. podniósł, że organ stwierdził, iż jedynie osoba będąca właścicielem nieruchomości w momencie wydania decyzji ograniczających prawo własności — wydawanych w trybie 35 ust. 1 uztwn, które to decyzje w realiach niniejszej sprawy zostały wydane dnia [...] sierpnia 1981 r. oraz dnia [...] kwietnia 1984 r., tj. przed nabyciem nieruchomości przez wnioskodawcę – lub jej spadkobiercy mogliby się ubiegać o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, gdyż uprawnienie to weszło do spadku po tymże właścicielu. Ponadto wskazał, że obowiązek zapłaty odszkodowania związany jest z faktem poniesienia szkody, a szkodę tę mogła ponieść jedynie osoba będąca właścicielem nieruchomości w dacie ograniczenia prawa własności. Dodatkowo podniósł, że skarżący nabył przedmiotową nieruchomość po niższej cenie niż ta, za którą mógłby ją nabyć, gdyby nie istniały ustanowione ograniczenia własności. Powyższe organ sprowadził zatem do stwierdzenia, że uprawnienie do żądania ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie jest prawem majątkowym i jako takie może wchodzić w skład masy spadkowej po właścicielu wywłaszczonej nieruchomości. Ze stwierdzeniem tym nie zgodził się skarżący uważając, że przez prawo majątkowe należy rozumieć prawa, na podstawie których danej osobie przysługują konkretne uprawnienia majątkowe. Podzielił prawa majątkowe na: prawa rzeczowe, wierzytelności, prawa na dobrach niematerialnych o charakterze majątkowym, prawa rodzinne o charakterze majątkowym, prawa do spadku. Ponadto wyjaśnił, że prawa wchodzące do spadku muszą mieć również charakter cywilnoprawny. Zdaniem skarżącego nie ulega natomiast wątpliwości, że uprawnienie do domagania się wydania decyzji w przedmiocie odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości z pewnością nie jest uprawnieniem cywilnoprawnym. Jest ono bowiem szczególną postacią uprawnienia administracyjnoprawnego i to o charakterze proceduralnym, a nie materialnoprawnym. Powołując się na orzecznictwo skarżący stwierdził, że pogląd w tej materii został już ugruntowany. Za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 460/08 wyjaśnił, że użyty w ustawie o gospodarce nieruchomościami "termin 'odszkodowanie' jest tylko językowo zbieżny z takim samym określeniem z Kodeksu cywilnego. Wszelkie kwestie związane ze sposobem ustalania wysokości przedmiotowego odszkodowania zostały wyczerpująco unormowane w rozdziel V dział III u.g.n. Regulacja tam zawarta nie przewiduje żadnego odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu cywilnego i nie daje podstaw, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, do stosowania w drodze analogii rozwiązań cywilnoprawnych do instytucji prawa administracyjnego". Na podstawie powyższego K. G. uznał, że roszczenie odszkodowawcze nabyte na podstawie decyzji starosty nie jest nigdy prawem cywilnoprawnym (które mogłoby wchodzić do spadku). Tym bardziej więc takim prawem nie jest żądanie ustalenia tego odszkodowania w drodze decyzji. W dalszej części skargi strona skarżąca podniosła, że spadkobiercy byłej właścicielki nieruchomości nie są uprawnieni do żądania ustalenia odszkodowania za zmniejszenie jej wartości nie tylko z powodów przedstawionych powyżej, lecz przede wszystkim dlatego, że uprawnienie takie posiada skarżący. Wskazała, że decyzje Naczelnika Gminy N. z dnia [...] sierpnia 1981 r. i [...] kwietnia 1984 r., które doprowadziły do zmniejszenia wartości nieruchomości, wydane na podstawie art. 35 uztwn, były tytułem prawnym dla przedsiębiorcy przesyłowego do stałego korzystania z wymienionej w decyzji nieruchomości. W odniesieniu do takich decyzji można mówić o obciążeniu nieruchomości, a to z kolei pozwala zasadnie twierdzić, że ograniczenia dla właściciela wynikające z zezwolenia określonego w decyzji odpowiadają w istocie służebności gruntowej. Decyzje Naczelnika Gminy N. dotyczyły konkretnej nieruchomości, a obciążenie to stało się skuteczne wobec każdorazowego jej właściciela, a nie tylko wobec właściciela nieruchomości w dacie wydania decyzji ograniczającej własność. Skarżący nie zgodził się z organem, że poszkodowanym wskutek wydania przedmiotowych decyzji był tylko i wyłącznie właściciel nieruchomości w dacie wydania decyzji. Dlatego też, skoro stosowne odszkodowanie za zmniejszenie wartości nieruchomości nie zostało dotychczas wypłacone to powinna być wydana w tym przedmiocie odrębna decyzja administracyjna na podstawie art. 129 ust. 5 ugn, gdyż nie może ulegać żadnych wątpliwości, że do zmniejszenia wartości nieruchomości w niniejszej spławie doszło. Ponadto podkreślił, że ponieważ decyzje Naczelnika Gminy N. dotyczą konkretnej, zindywidualizowanej nieruchomości, to uprawnionym do uzyskania odszkodowania za zmniejszenie jej wartości powinien być jej właściciel. Przymiot zaś strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie ustalenia odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości przysługuje właścicielowi nieruchomości w dacie wydania decyzji (jak zaznaczył – decyzji w przedmiocie odszkodowania, nie zaś decyzji w przedmiocie ograniczenia prawa własności). W związku z powyższym, nawet gdyby poprzednia właścicielka nieruchomości F. W. jeszcze żyła, to nie byłaby uprawniona do domagania się wypłaty odszkodowania. Legitymację taką posiada bowiem jedynie osoba, która jest właścicielem nieruchomości w dacie wydania decyzji o odszkodowaniu. Odnosząc się do twierdzenia organu, że nieruchomość została nabyta za niższą cenę z uwagi na spadek wartości nieruchomości, a zatem skarżący uzyskał już rekompensatę w postaci niższej ceny nieruchomości, pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że brak jest jakichkolwiek podstaw, aby ustalając odszkodowanie w oparciu o art. 128 ust. 4 w zw. z art. 129 ust. 5 ugn, brać pod uwagę niewymienione w ustawie o gospodarce nieruchomościami wyznaczniki kalkulacji "szkody" rozumianej na sposób cywilistyczny. W szczególności na ustalenie wysokości szkody nie może mieć wpływu cena, za jaką właściciel nabył nieruchomość, gdyż nie ma ona żadnego wpływu na ustalenie odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości, które jest dokonywane w trybie ustalonym ustawą o gospodarce nieruchomościami. Niezależnie od powyższego nadmienił, że skarżący mógł racjonalnie przypuszczać, że będzie mu przysługiwało odszkodowanie za zmniejszenie wartości nieruchomości, nie było zatem powodów do obniżania ceny o kwotę, o którą zmniejszyła się wartość nieruchomości i żadne obniżenie nie miało miejsca. Podnosząc powyższe zarzuty K. G. wniósł o uchylenie obydwu zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienia, aczkolwiek nie z przyczyn w niej podniesionych. W rozpatrywanej sprawie Wojewoda [...] zaznaczył, że forma rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przez Starostę [...], tj. umorzenie postępowania, budzi zastrzeżenia, bowiem niniejsze postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, jednakże skutki takiej decyzji są identyczne z tymi, jakie wywołałaby decyzja odmowna. Dlatego organ odwoławczy uznał, iż utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji nie będzie wadliwe. Zdaniem Sądu, takie zachowanie Wojewody narusza przepisy prawa bowiem, w razie gdy organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę nie usunie naruszeń przepisów prawa, które nastąpiło przy rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji, decyzja organu odwoławczego jest decyzją wadliwą. Utrzymanie w mocy decyzji organu administracji I instancji tylko ze względu na racje ekonomiczne, co miało miejsce niewątpliwie w niniejszej sprawie, stanowi naruszenie prawa dające Sądowi podstawę do uchylenia decyzji organu odwoławczego. Podkreślić bowiem należy, iż organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję wadliwą wydaje również decyzję naruszającą prawo (zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 1986 r., sygn. akt II SA 1829/85 – ONSA 1986, Nr 2, poz. 43). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę powyższe. W konsekwencji, z uwagi na naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy. ----------------------- 9