II SA/Wa 5/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Kędzielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] października 2011 r. nr [...] 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3) zasądza od Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego na rzecz G. P. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem z 23 września 2011 r. G. P. (dalej jako skarżący) wystąpił do Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), o udostępnienie informacji związanej z prowadzonym przez centralę KRUS postępowaniem o zamówienie publiczne na "Usługi eksploatacji, modyfikacji, konserwacji oraz prowadzenia prac rozwojowych systemu do obsługi świadczeń emerytalno–rentowych", które zakończyło się w sierpniu 2011 r., a w szczególności: 1. Czy merytoryczna zawartość ocen pod kątem spełnienia warunków określonych w SIWZ była dokonana przez pracowników etatowych KRUS? Jeśli ocena była dokonywana przez pracowników KRUS, to skarżący wnosił o podanie: 1. Liczby osób, 2. Dla każdej osoby zakres merytoryczny oferty, który był oceniany przez daną osobę, 3. Dla każdej osoby opisanie jej kwalifikacji do dokonywania merytorycznej oferty oceny z określeniem co najmniej: 1. Doświadczenia zawodowego liczonego w latach, w zakresie którego dotyczyła merytoryczna ocena ofert, 2. Posiadanych certyfikatów (i załączenia kserokopii tych certyfikatów) w zakresie którego dotyczyła merytoryczna ocena ofert, 3. Ukończonych kursów, w zakresie którego dotyczyła merytoryczna ocena ofert z podaniem co najmniej: 1. firmy prowadzącej kurs, 2. tytułu kursu, 3. czasu trwania kursu, 4. daty zakończenia kursu, 5. certyfikatu poświadczającego odbycie kursu (o ile został wydany). Co najmniej dla obszarów: 1. technologia ADABAS/NATURAL, 2. technologia systemów mainframe (z/OS), 3. technologie replikacji danych, 4. teletransmisja. 2. Czy do dokonania merytorycznej oceny ofert pod kątem ich zgodności ze specyfikacją KRUS zatrudniał jakichś specjalistów z poza KRUS? Jeśli tak, to: 1. Czy były to umowy cywilne z osobami fizycznymi? 2. Czy były to umowy z podmiotami gospodarczymi? Jednocześnie skarżący wnosił o przesłanie kserokopii wszystkich umów, ze wszystkimi załącznikami, dotyczących bezpośredniego lub pośredniego zatrudnienia specjalistów do merytorycznej oceny ofert. Skarżący wnioskował o przekazanie powyższych informacji w formie pisemnej, listem poleconym na wskazany adres do korespondencji. Wobec nieudostępnienia żądanej informacji w terminie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, skarżący pismem z 10 października 2011 r. wezwał organ do usunięcia niezgodności z prawem, a następnie 21 października 2011 r. złożył skargę na bezczynność Prezesa KRUS. [...] października 2011 r. Prezes KRUS wydał, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej decyzję, którą odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej. Decyzję tę skarżący otrzymał 24 października 2011 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ podał, że nie ma możliwości udzielenia informacji w formie określonej we wniosku, który w istocie dotyczy udostępnienia informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wskazał, że warunkiem udzielenia odpowiedzi skarżącemu jest wykazanie, że uzyskanie żądanych danych jest uzasadnione szczególnie istotnym interesem publicznym Wyjaśnił przy tym, że – na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy – istnieje możliwość dokonania zmiany treści i formy żądanej informacji publicznej, a także, pouczył – stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy – o prawie do wymierzenia i pobrania opłat za koszt wytworzenia wnioskowanych danych oraz za czynności merytoryczne i techniczne związane z przetworzeniem wnioskowanej informacji, która to opłata będzie żądana do uiszczenia z góry. Jednocześnie organ podał, że w części dotyczącej danych o kwalifikacjach pracowników, odmawia ich udostępnienia na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy w nawiązaniu do ustawy o ochronie danych osobowych. Uznając, że decyzja jest formalnie niekompletna, pismem z 25 października 2011 r., skarżący złożył wniosek o jej uzupełnienie. W tym samym dniu wystąpił też z wnioskiem o ponowne rozparzenie sprawy, w którym nie zgodził się z tezami organu, aby jego wniosek dotyczył informacji przetworzonej i wskazał, że podana w decyzji podstawa prawna nie uprawniała organu do odmowy udzielenia żądanej informacji. Zwrócił uwagę, że lista osób biorących udział w ocenie ofert jest zawarta w protokole postępowania, a zatem taka informacja nie wymaga przetworzenia. To samo dotyczy informacji, czy któraś z tych osób nie jest etatowym pracownikiem KRUS, a także udokumentowania kwalifikacji osób oceniających ofertę oraz zawartych z nimi umów. Skarżący podkreślił, że przedmiotem wniosku jest lista osób/podmiotów i kserokopie kompletnych umów w tym zakresie. Zwrócił również uwagę, że w treści decyzji nie wskazano związku przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z decyzją i wnioskiem. W ocenie skarżącego odmowa udostępnienia danych o kwalifikacjach pracowników zatrudnionych do oceny ofert stoi w jawnej sprzeczności z art. 5 ust. 2 ustawy, albowiem wniosek dotyczy osób pełniących funkcję w toku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Niedopuszczalne jest zatem powoływanie się na ochronę danych osobowych. Pismem z 4 listopada 2011 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa zarówno w kwestii ponownego rozpoznania sprawy, jak i wniosku o uzupełnienie decyzji, a następnie pismem z 9 listopada 2011 r. złożył skargę na bezczynność Prezesa KRUS w powyższym zakresie. Postanowieniem z [...] listopada 2011 r. Prezes KRUS odmówił uzupełnienia decyzji z [...] października 2011 r. i decyzją z tej samej daty utrzymał w mocy decyzję z [...] października 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w skarżonej decyzji skarżący został pouczony o treści art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz o treści art. 14 ust. 2 ustawy i związanej z tym możliwości dokonania zmiany treści i formy żądanej informacji. Poinformowano go również, że warunkiem przetwarzania żądanej informacji jest wskazanie, że uzyskanie tych danych jest uzasadnione szczególnie istotnym interesem publicznym. Skarżący z podanych możliwości nie skorzystał, a złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – w ocenie organu – nie daje podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, G. P., wnosząc o jej uchylenie, zarzucił naruszenie art. 5 i art. 74 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 7, 8, 9, 10, 11, 12 i 40 k.p.a., akcentując przewlekłość postępowania organu. Wskazał, że organ nie odniósł się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, które w pełni podtrzymał oraz że korespondencja nie była kierowana na adres pełnomocnika. Skarżący ponownie podkreślił, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do odmowy udzielenia wnioskowanej informacji wymienione w art. 5 ustawy, a także, że wniosek nie dotyczył informacji przetworzonej lecz informacji pierwotnej, zawartej wprost w dokumentacji postępowania o zamówienie publiczne. Podniósł nadto, że obie decyzję zostały wydane przez tę samą osobę. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, zauważając, że skarga jest powieleniem zarzutów, do których organ odniósł się w dotychczasowej korespondencji ze skarżącym. Za bezzasadny organ uznał zarzut kierowania pism do skarżącego a nie jego pełnomocnika, wskazując, iż skarżący pomimo wezwania organu, nie przedłożył pełnomocnictwa dla reprezentującego go radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie orzeka przy tym co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego. Dokonując oceny zasadności skargi G. P. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Sąd doszedł do przekonania, że zawiera ona usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Konkretyzację powyższej zasady stanowi ustawa o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, przy czym prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu obywatelowi (art. 2 ust. 1 ustawy). Do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 ustawy). Art. 6 ustawy wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym z uwagi na treść art. 1 ust. 1 ustawy nie jest to katalog zamknięty. Informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto – co należy szczególnie w niniejszej sprawie zaakcentować – informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Rzeczą oczywistą natomiast jest, że taka forma informacji publicznej może być udostępniona po uwzględnieniu ograniczeń wynikających z treści art. 5 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy). Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z przepisu tego wynika konieczność istnienia pozytywnej przesłanki w postaci szczególnie istotnego interesu publicznego, niezbędnej dla uzyskania informacji publicznej przetworzonej. Pojęcie "interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym, nieposiadającym zwartej, zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Zatem w kwestii udzielenia przez organy państwa informacji publicznej interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. usprawiedliwiałoby działanie jego organów (wyrok WSA w Warszawie z 20 czerwca 2005 r., II SA/Wa 795/05, LEX nr 874232). Jak już wyżej zaznaczono, ustawa o dostępie do informacji publicznej w sposób kompleksowy reguluje kwestie związane z udostępnianiem tychże informacji. W przypadku skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot, do którego wniosek taki został skierowany, może dokonać następujących działań: – udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem i nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Organ dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej; – poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielania informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła; – odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 ustawy, stosownie do treści art. 16 ustawy, czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej; – można również odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu, a żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną. Organ potraktował wniosek skarżącego jakoby w całości dotyczył informacji przetworzonej i odmówił jej udostępnienia. Na wstępie zwrócić zatem należy uwagę, że organ nie przeprowadził jakiejkolwiek analizy poszczególnych żądań zawartych w kolejnych punktach wniosku skarżącego z 23 września 2011 r. Stanowisko organu w tym zakresie nie poddaje się zatem sądowej kontroli. Nie wiadomo bowiem dlaczego odpowiedź np. na pytanie nr 1 "Czy merytoryczna zawartość ocen pod kątem spełnienia warunków określonych w SIWZ była dokonana przez pracowników etatowych KRUS" miałaby stanowić informację przetworzoną. Organ nie podał jakie to są informacje proste i w jaki sposób należałoby je przetworzyć, aby możliwe było udzielenie odpowiedzi na pytanie. Sama treść pytania może wskazywać, że nie powinno ono wymagać przetworzenia w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zwrócić bowiem należy uwagę, że zgodnie z ustawą z 29 stycznia 2004 r. Prawo o zamówieniach publicznych (art. 96 )(Dz. U. z 2010 Nr 113, poz. 759 ze zm.) i wydanym na podstawie art. 96 ust. 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 26 października 2010 r. w sprawie protokołu postępowania o udzielenie zamówienia publicznego (Dz. U. Nr 223, poz. 1458) w trakcie prowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia zamawiający sporządza protokół, który wraz z załącznikami jest jawny, a który zawiera m.in. informację dotyczącą osób wykonujących czynności związane z przygotowaniem postępowania o udzielenie zamówienia oraz osób wykonujących czynności w tym postępowaniu. Zgodnie natomiast z art. 21 ustawy Prawo zamówień publicznych członków komisji przetargowej powołuje i odwołuje kierownik zamawiającego, który również może powołać biegłych, jeżeli dokonanie określonych czynności związanych z przygotowaniem i przeprowadzeniem postępowania o udzielenie zamówienia wymaga wiadomości specjalnych. W tym miejscu wyjaśnić zatem należy, w ślad za stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05 (publ. http://cbois.nsa.gov.pl), że informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się suma informacji tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego. Natomiast takie czynności organu, jak np. selekcja dokumentów, ich analiza pod względem treści, są zwykłymi zabiegami związanymi z rozpatrywaniem wniosku o udzielenie informacji publicznej i nie noszą cech informacji przetworzonej. Odmowa udzielenia informacji przetworzonej z uwagi na brak interesu publicznego nie oznacza, że w każdym przypadku wyłączona jest tym samym możliwość udostępnienia informacji w ogóle. Jeżeli zatem żądanie wnioskodawcy, w zakresie niewymagającym przetworzenia jest możliwa do samodzielnego uwzględnienia, to odmowa udzielenia informacji ze względu na brak interesu publicznego może dotyczyć tylko tej części żądania, której spełnienie wymaga przetworzenia. (vide: T. R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, LexisNexis 2004, s. 103). Zwrócić przy tym należy uwagę, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy nie może być interpretowany w ten sposób, że dla uzupełnienia informacji publicznej wyłącznie na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że żądane informacje mają istotne znaczenie z punktu widzenia interesu publicznego, dla ogółu obywateli, są istotne dla potencjalnie dużej liczby podmiotów, że mogą mieć wpływ na funkcjonowanie określonych podmiotów publicznych, uczestników życia społecznego, lecz adresat wniosku powinien ustalić, ocenić i wykazać, że udzielenie żądanej informacji nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dla dokonania takiej oceny znaczenie ma zatem nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, lecz także istota i charakter żądanej informacji. W przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy chodzi bowiem o to, czy udostępnienie określonej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenia dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w określonej dziedzinie życia społecznego, może wpływać na poprawę, usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności. Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należy, że organ nie rozpoznał wniosku skarżącego w zgodzie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Po wystąpieniu przez skarżącego z przedmiotowym wnioskiem organ był obowiązany dokonać analizy każdego z zawartych w nim pytań pod kątem oceny, czy informacja będąca odpowiedzią na te pytania jest informacją prostą, czy przetworzoną. Wyniki tej analizy powinny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji odmownej, w sytuacji gdyby zaistniały przesłanki do wydania tego typu rozstrzygnięcia. Po uznaniu, że żądane informacje (wszystkie bądź część) stanowią informacje przetworzone, organ powinien wezwać skarżącego do wykazania interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem żądanej informacji publicznej, a następnie dokonać oceny, czy uzyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla tego interesu. W razie niewykazania przez stronę interesu publicznego organ winien we własnym zakresie zbadać jego istnienie i dopiero w razie ustalenia jego braku, na podstawie art. 16 ustawy, wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. W powyższym trybie procedowania nie ma zastosowania art. 14 ust. 2 ustawy, bowiem dotyczy on technicznego sposobu i formy udzielania informacji publicznej. Przepis ten wyjaśnia, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku technicznych możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje w jaki sposób i w jakiej formie pod względem technicznym informacja może być udostępniona niezwłocznie. Przepis ten dotyczy np. sytuacji, kiedy wnioskodawca chce udzielenia informacji, w innej niż na piśmie formie np. w określonej formie elektronicznej. Taka sytuacja nie występuje w przedmiotowej sprawie, bowiem skarżący nie wnosił o udzielenie informacji w inny sposób i formie niż na piśmie. Nie było zatem podstaw do wskazywania, w trybie powyższego przepisu, na możliwość dokonania zmiany treści i formy żądanej informacji publicznej. Wobec informacji zawartych w decyzji organu zwrócić należy uwagę, że użyte w art. 15 ust. 1 ustawy sformułowanie "dodatkowe koszty" wskazuje, że nie chodzi o wszelkie koszty związane z żądaniem udostępnienia informacji publicznej. Z treści tego przepisu wynika, że dopuszczalne jest obciążenie podmiotu zwracającego się o udostępnienie informacji publicznej jedynie "dodatkowymi kosztami" związanymi ze sposobem jej udostępnienia lub koniecznością jej przekształcenia. Nieuiszczenie opłaty za udostępnienie informacji publicznej określonej stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy nie może jednak stanowić podstawy umorzenia postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej ani też odmowy udostępnienia takiej informacji. Art. 15 ust. 2 ustawy określa tryb postępowania w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji doszedł do przekonania, że w związku ze wskazanym we wniosku sposobem jej udostępnienia będzie musiał ponieść dodatkowe koszty. Ma wówczas obowiązek powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli wnioskodawca w ciągu 14 dni od powiadomienia o wysokości opłaty nie cofnie wniosku lub wniosku tego nie zmieni w zakresie sposobu udostępniania informacji, to obowiązkiem organu jest udzielenie informacji bez zbędnej zwłoki, zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Reasumując uznać należy, że wydanie decyzji odmownej w przedmiotowej sprawie było co najmniej przedwczesne. Poszczególne punkty żądania zawartego we wniosku z 23 listopada 2011 r. nie zostały przez organ przeanalizowane pod kątem ustalenia, czy dotyczą one informacji przetworzonej, a organ cały wniosek zakwalifikował jako dotyczący informacji przetworzonej, nie wyjaśniając swojego stanowiska w tym zakresie. Skarżący nie został wezwany do wykazania istnienia interesu publicznego przemawiającego za udzieleniem informacji, ani też organ nie zbadał jego istnienia. Czynności te winny tymczasem poprzedzać wydanie decyzji, chyba że organ doszedłby do przekonania, że istnieje możliwość udzielenia wnioskowanej informacji w całości bądź w części, to wówczas powinien tego dokonać w drodze czynności materialno–technicznej. W okolicznościach przedmiotowej sprawy zwrócić także należy uwagę, że zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Oznacza to, że każda sprawa administracyjna rozpoznawana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy. W ramach ponownego rozpoznania sprawy organ obowiązany jest także odnieść się do zarzutów podniesionych w środku odwoławczym. Analiza zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej prowadzi do wniosku, że w sprawie niniejszej zasada ta nie została zrealizowana. Skarżona decyzja odwołuje się jedynie do pouczeń udzielonych skarżącemu w decyzji z [...] października 2011 r. i zawiera konstatację, że skarżący z pouczeń tych nie skorzystał, a zatem brak podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie rozstrzygnięcia organu II instancji nie zawiera żadnych treści merytorycznych. W szczególności w decyzji tej organ nie podtrzymuje swojej argumentacji odnoszącej się do odmowy udostępnienia danych o kwalifikacjach pracowników, co zdaje się wskazywać, że organ skorygował swoje stanowisko w tym zakresie. Do wprowadzenia takiego wniosku upoważnia, oprócz treści uzasadnienia decyzji, także zawarte w niej pouczenie o skardze przysługującej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał jeszcze art. 22 ustawy, zgodnie z którym podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu m.in. na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji. Uchylenie art. 22 ustawy o dostępie do informacji publicznej nastąpiło z dniem 29 grudnia 2011 r. Gdyby zatem organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko co do przyczyn odmowy w zakresie danych o kwalifikacjach pracowników, obowiązany byłby do zawarcia pouczenia o prawie do wniesienia powództwa do sądu powszechnego. Odnosząc się do zarzutu wydania w rozpoznawanej sprawie obu decyzji przez tę samą osobę zwrócić należy uwagę, że wydając zaskarżoną decyzję J. P. działała jako pełniąca obowiązki Prezesa KRUS, czyli jako piastun organu. Nie miało zatem do niej zastosowania wyłączenie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Niezasadny jest również zarzut nieprawidłowego doręczenia korespondencji stronie, a nie jej pełnomocnikowi. Skarżący na ustanowienie pełnomocnika wskazywał w skargach kierowanych do Sądu, a nie w pismach adresowanych do organu. Wezwany przez organ do złożenia pełnomocnictwa, przedłożył je ostatecznie w toku postępowania sądowoadministracyjnego. W tych okolicznościach organ był uprawniony do kierowania pism do skarżącego na wskazany przez niego adres do korespondencji. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a., a o zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w myśl art. 200 p.p.s.a.