II OZ 683/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] S.A. w Warszawie Zakład Linii [...] w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 491/12 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] S.A. w Warszawie Zakład Linii [...] w B. na decyzję Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Białymstoku z dnia [...] maja 2012 r. znak [...] w przedmiocie nakazu wykonania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych postanawia: 1. oddalić zażalenie, 2. sprostować z urzędu w komparycji zaskarżonego postanowienia oczywistą omyłkę pisarską, w ten sposób, że w miejsce nazwy skarżącego "[...]" (wiersz 9 i 12 od góry) wpisać "[...]". [...] S.A. Zakład Linii [...] w B. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Białymstoku z dnia [...] maja 2012 r. znak [...] w przedmiocie nakazu wykonania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych. W piśmie z dnia 23 maja 2012 r. Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia następstwa. Przede wszystkim wykonanie pasa przeciwpożarowego wymaga zaangażowania znacznych sił i środków, a należy mieć na uwadze, że takich nakazów wydano w stosunku do skarżącej cztery. Wskazano, że istnieją wątpliwości co do prawidłowości określenia podmiotu zobowiązanego, którym - zdaniem skarżącej – nie powinna być Spółka [...]. We wniosku wskazano również na naruszenia przepisów prawa zarzuconych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 5 lipca 2012 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący nie wykazał, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zwróciła również uwagę na uchybienia przepisom prawa w zaskarżonej decyzji. W postępowaniu wpadkowym w przedmiocie wstrzymania wykonania nie ocenia się jednak zgodności z prawem kwestionowanego aktu, w tym kwestii prawidłowości wskazania podmiotu zobowiązanego do wykonania obowiązku, a ocenia się wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo Sąd podniósł, że zaskarżona decyzja dotyczy wykonania pasów oddzielenia przeciwpożarowego. Z doświadczenia życiowego wynika konieczność szczególnej dbałości o bezpieczeństwo przeciwpożarowe, bowiem jego niezachowanie może wywoływać daleko idące, negatywne skutki dla życia i zdrowia ludzi oraz dla mienia. W sprawie niniejszej skarżący nie wykazał, aby okoliczności istniejące po jego stronie i przemawiające za wstrzymaniem wykonania kwestionowanego aktu przeważyły nad koniecznością dbałości o bezpieczeństwo powszechne. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła Spółka [...] S.A. Zakład Linii [...] w B. zarzucając naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie zaskarżonej decyzji podnosząc, iż realizacja obowiązku wykonania pasów przeciwpożarowych może spowodować konieczność działania przed rozpatrzeniem sprawy przez Sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu Sądu I instancji, iż już sam przedmiot zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. nakaz wynikający z zaskarżonej decyzji, chroniący takie dobra jak ludzkie życie, zdrowie i mienie, nie może uzasadniać dopuszczalności wstrzymania zaskarżonej decyzji. Z tych względów na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Oczywistą omyłkę pisarską poprzez zmianę nazwy skarżącego w postanowieniu Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny sprostował z urzędu na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a.