II SAB/Łd 74/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. i B. C. na bezczynność Rady Miejskiej w Ł. w przedmiocie zaniechania podjęcia uchwały w sprawie skargi na działalność Prezydenta Miasta Ł. p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia II SAB/Łd 74/12 UZASADNIENIE W dniu 17 maja 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga M. C. i B. C. na bezczynność Rady Miejskiej w Ł. w przedmiocie zaniechania podjęcia uchwały w sprawie skargi na działalność Prezydenta Miasta Ł. W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż kilkukrotnie występowali do Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej w Ł., jak i Przewodniczącego Rady Miejskiej w Ł., powiadamiając o bezczynności Prezydenta Miasta Ł. w sprawie ustalenia harmonogramu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. W dniu 13 stycznia 2012r. otrzymali pismo, w którym Przewodniczący Rady Miejskiej wyjaśnił, iż zgodnie z art. 236 w związku z art. 237 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, termin rozstrzygnięcia skargi został przedłużony z uwagi na znaczną liczbę skarg, które wpływają do Komisji. W odpowiedzi na tę informację skarżący ponownie złożyli skargę i do dnia 17 kwietnia 2012r. nie otrzymali żadnej odpowiedzi, co skutkowało niniejsza skargą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych, bowiem nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., nr 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowanych przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Sądy administracyjne nie mogą i nie zastępują organów, co oznacza, że obowiązkiem sądu jest jedynie zbadanie legalności działania organów administracji publicznej. Nie są one władne orzekać merytorycznie w danych sprawach, zatem nie mają uprawnienia by wydać orzeczenia przyznające stronie uprawnienie lub obciążające ją jakimś obowiązkiem opartym na obowiązujących przepisach prawa materialnego. I jak wynika z przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, mając na uwadze skargę M. i B. C., iż jej przedmiotem nie jest żaden z aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Argumenty skargi i dokumentów stanowiących jej załączniki uzasadniają stwierdzenie, iż intencją strony było podważenie prawidłowości działań podejmowanych przez Prezydenta Miasta Ł., jak również samej Rady Miejskiej w Ł. Przedmiotem skargi jest zatem nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy i przez ich pracowników, naruszenie praworządności i interesów strony. Materia skargi nakazuje tym samym zakwalifikować ją do postępowania uregulowanego działem VIII zatytułowanym "Skargi i wnioski" ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.). Postępowanie skargowe stanowi natomiast rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego, w ramach którego realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483 ze zm.) prawo składania petycji, skarg i wniosków, między innymi, do organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 63 Konstytucji). Przedmiotem skargi wniesionej w tym trybie (art. 227 i nast. Kodeksu postępowania administracyjnego) może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. Celem tegoż postępowania jest ocena skutków działania, czy też bezczynności określonych organów, a nie wydawanie wiążących w sprawie rozstrzygnięć. Postępowanie to nie kończy się zatem władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stronie niezadowolonej z załatwienia skargi na podstawie art. 227 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.), nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 p.p.s.a. (postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010r., II SA/Po 30/10, publ. Wspólnota 2010/17/46). Reasumując powyższe, w ocenie Sądu skarga niniejsza jest w istocie skargą na bezczynność organu ale powstałą na gruncie złożonej wcześniej skargi powszechnej, zatem dotyczącej nienależytego działania organu i jego pracowników. Potwierdzeniem takiego wywodu jest chociażby pismo Przewodniczącego Rady M. z dnia 13 stycznia 2012r., w którym informuje skarżących, iż stosownie do art. 236 w związku z art. 237 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego termin rozstrzygnięcia ich skargi został przedłużony. Nie ma natomiast wątpliwości, iż przywołane w przedmiotowym piśmie przepisy prawne regulują omówiony powyżej tryb rozpatrywania skarg powszechnych. A skoro tak, to skarga taka nie mieści się w przywołanym katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, który zawiera art. 3 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, iż niedopuszczalne jest aby sąd administracyjny badał zasadność takiej skargi, która w tej sytuacji podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. m.o.