II OSK 100/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska /spr./ Protokolant asystent sędziego Iwona Rzucidło-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 402/12 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., II SA/Lu 402/12, na skutek skargi A. M. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu wyroku sąd pierwszej instancji wskazał, iż Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], na wniosek A. M., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie chlewni dla hodowli metodą ściółkową 150 sztuk tuczników (21 DJP) z magazynem pasz, na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości K. (obręb geodezyjny K.). Organ wskazał, że teren objęty wnioskiem stanowi teren zabudowy zagrodowej. Ustalił, że chlewnia wraz z magazynem pasz ma być usytuowana w północnej, gospodarczej części działki oraz określił cechy, parametry i wskaźniki zabudowy. Organ wyjaśnił ponadto, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (hodowla poniżej 40 DJP) zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397). Odwołanie wniósł S. R., właściciel działki sąsiedniej podnosząc, że dokonana przez organ ocena spełnienia przez inwestora przesłanek z art. 61 ust.1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływana dalej jako u.p.z.p., jest niepełna, a wnioski w niej zawarte nie znajdują oparcia w zebranym materiale dowodowym. Powołując się na charakter inwestycji, w tym przewidywaną do hodowli ilość tuczników, wskazał na niewłaściwe wyznaczenie granic obszaru analizowanego. Zdaniem odwołującego, wątpliwe jest, czy za kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, można przyjąć lokalizowanie, w obszarze objętym decyzją, budowy chlewni z magazynem pasz. Poza tym podkreślił, że planowane obiekty nie będą spełniały warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., ponieważ inwestor ma ograniczony dostęp do drogi publicznej. Wskazał przy tym na wymogi drogi pożarowej określone w § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Ponadto jego zdaniem decyzja jest niezgodna z przepisami ustawy o ochronie przyrody, ponieważ projektowana inwestycja umiejscowiona ma być w granicach K. Parku Krajobrazowego. Samorządowego Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w związku z art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p uchyliło w całości zaskarżona decyzję i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Kolegium uznało, że planowane zamierzenie nie spełnia wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadzającego zasadę "dobrego sąsiedztwa". Realizacja hodowli wraz z obiektem towarzyszącym (magazyn pasz) wśród zabudowy zagrodowej na wymienionej działce, już zabudowanej obiektami takiej zabudowy, godzi w zastany stan rzeczy, tj. w istniejącą w tym obszarze zabudowę zagrodową. W konsekwencji nowa funkcja - hodowla - byłaby sprzeczna, kolizyjna z obecną funkcją terenu. Kolegium przyznało, że inwestor jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego na terenie gminy K. i okoliczność ta mogłaby wskazywać na ograniczenie możliwości zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., na rzecz ust. 4 tego przepisu. Jednak, nawet takie podejście do rozstrzyganej sprawy nie pozwalało na pozytywne załatwienie wniosku, bowiem żadną miarą nie da się zakwalifikować obiektu hodowli trzody chlewnej do obiektów zabudowy zagrodowej. Dla tego typu przedsięwzięć, których oddziaływanie na otoczenie nie budzi wątpliwości, należy wyznaczać bowiem obszary minimalizujące ich wpływ lub też lokalizować je w stosownej odległości od zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej. Nie ma też podstaw, aby hodowlę trzody chlewnej traktować inaczej niż odpowiednik produkcji przemysłowej, to zaś bezwzględnie jest sprzeczne w zakresie jej lokalizacji nawet w zabudowie zagrodowej. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium nie podzieliło zarzutu dotyczącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tj. wymogu, aby decyzja była zgodna z przepisami odrębnymi. Zakazu lokalizacji omawianej inwestycji nie można bowiem wywieść z rozporządzenia Wojewody Lubelskiego tworzącego K. Park Krajobrazowy, które w bardzo ogólnym stopniu formułuje zasady ochrony, a tym samym nie określa szczegółowych warunków nowej zabudowy w tym Parku. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła A. M. W uzasadnieniu skargi wskazała, że zasada" dobrego sąsiedztwa" określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie ma zastosowania do zabudowy zagrodowej, w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związana z zabudową zagrodową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Jej zdaniem, w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 61 ust. 4 u.p.z.p., który automatycznie ogranicza możliwość zastosowania ust. 1 pkt 1 tego artykułu. Ponadto, przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie definiują pojęcia zabudowy zagrodowej, wobec tego stanowisko wyrażone przez Kolegium ma charakter dowolny i niczym nieuzasadniony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylając zaskarżoną decyzję, powołanym na wstępie wyrokiem, powołał się na treść art. 61 ust. 4 u.p.z.p. i wyjaśnił, że wielkość gospodarstwa objętego wnioskiem przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie K., co potwierdza zaświadczenie Urzędu Gminy K. z dnia 31 sierpnia 2011 r., a ustalenie to nie jest kwestionowane. Nie budzi ponadto wątpliwości, że wskazana we wniosku działka nr [...] stanowi użytki rolne, częściowo zabudowane. Nadto, przedmiotowa nieruchomość usytuowana była na terenie przewidzianym pod zabudowę zagrodową w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy K., który utracił moc oraz w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K., sporządzonym w 2009 r. Poza tym działka użytkowana jest przez skarżącą jako teren zabudowy zagrodowej i upraw polowych. Zdaniem sądu, nie do przyjęcia byłaby definicja zabudowy zagrodowej ograniczająca zakres tego pojęcia wyłącznie do budynków w rodzinnych gospodarstwach rolnych (na co wskazuje w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy). Nie zachodzą bowiem żadne przesłanki do różnicowania możliwości zabudowy gospodarstw rolnych w zależności od ich możliwości produkcyjnych. Definiując pojęcie zabudowy zagrodowej sąd wyjaśnił, że to taka zabudowa, która związana jest z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. W tej sytuacji nie podzielił poglądu organu odwoławczego, iż projektowana inwestycja, polegająca na budowie chlewni dla hodowli metodą ściółkową z magazynem pasz nie stanowi zabudowy zagrodowej w rozumieniu art. 61 ust. 4 ustawy. Sąd nie podzielił także argumentacji Kolegium, iż dla tego rodzaju przedsięwzięć "należy wyznaczać obszary minimalizujące ich wpływ na otoczenie lub też lokalizować je w stosownej odległości od zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej". Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjmowania, że zabudowę zagrodową stanowią tylko małe budynki inwentarskie oraz że wszystkie budynki znajdować się mają w niewielkiej od siebie odległości. Sąd podkreślił, iż na zabudowę zagrodową składać się może wiele zabudowań gospodarczych, rożnie usytuowanych, a kształt i rozmiar działki zajętej pod zabudowę zagrodową wymuszać będzie określone usytuowanie budynków. W niniejszej sprawie działka objęta wnioskiem jest już zabudowana budynkiem mieszkalnym usytuowanym od strony drogi oraz trzema budynkami gospodarczymi w głębi posesji, za którymi inwestorka zamierza wybudować chlewnię dla hodowli metodą ściółkową z magazynem pasz. Zatem obawy organu, że planowana inwestycja będzie "negatywnie oddziaływać na okoliczną ludność w zakresie emisji uciążliwych wyziewów i odorów" należy uznać za przedwczesne. Zwiększenie ewentualnych emisji czynników szkodliwych dla ludzi i środowiska przez zamierzoną inwestycję oceniane będzie w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. R., zaskarżając go w całości. Kwestionowanemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) tj: - art. 61 ust. 4 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. błędne uznanie, iż budynek, który zamierza wznieść A. M. stanowi element zabudowy zagrodowej; - art. 61 ust. 4 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. wadliwe uznanie, że w stanie fatycznym nie ma zastosowania zasada "dobrego sąsiedztwa"; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj: - art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez całkowite pominięcie i nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do twierdzeń i argumentów S. R. przedstawionych sądowi pierwszej instancji na etapie postępowania sądowego w tym w szczególności przedstawionych w piśmie z dnia 20 września 2012 r.; - art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 5 w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy, a dotyczącego konsekwencji związanych z miejscem lokalizacji planowanej inwestycji (K. Park Krajobrazowy) oraz faktem, iż zamierzona inwestycja w rzeczywistości stanowi element wznoszonego na nieruchomości inwestora, zakładu produkcji mięsnej niewiele mającego wspólnego z zabudową zagrodową. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W ocenie autora skargi kasacyjnej przepis art. 61 ust. 4 u.p.z.p. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż planowana inwestycja nie stanowi elementu zabudowy zagrodowej, a przepis ten odnosi się właśnie do zabudowy zagrodowej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie chlewnia nie spełnia wymogu budynku gospodarczego ani budowli rolniczej lecz jest pomieszczeniem dla inwentarza żywego na dużą skalę i podlega specjalnym rygorom, zwłaszcza przepisom ustawy o ochronie zwierząt, a także rygorom weterynaryjnym i przeciwpożarowym. Planowana liczba tuczników nie jest już przetrzymywaniem zwierząt gospodarskich dla własnego użytku rolnika lecz stanowi produkcję na skalę przemysłową związaną z uzyskiwaniem zysku z ich sprzedaży. Wobec powyższego chlewnia na 150 sztuk tuczników nie stanowi obiektu zabudowy zagrodowej, a zatem art. 61 ust. 4 u.p.z.p. nie powinien mieć zastosowania. Ponadto, pogląd potwierdzający całkowite wyłączenie stosowania zasady dobrego sąsiedztwa przez przepis art. 61 ust. 4 u.p.z.p. jest zbyt daleko idący i poddaje w wątpliwość konstytucyjną zasadę równości wobec prawa oraz narusza zasady współżycia społecznego, bowiem umożliwia inwestowanie w sposób dowolny, bez poszanowania w/w zasad. Nadto, zdaniem skarżącego sąd pierwszej instancji zbyt szeroko zdefiniował pojęcie zabudowy zagrodowej. Ocena czy dany obiekt stanowi zabudowę zagrodową powinna być poprzedzona analizą terenu, na którym planowana inwestycja ma powstać, z uwzględnieniem zabudowy sąsiedniej, kontynuacji funkcji, parametrów i cech, przewidywalnego wpływu na okolicznych mieszkańców i środowisko. Skoro w całej miejscowości K. nie ma ani jednej chlewni, a istniejąca zabudowa to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa obejmująca wyłącznie małe budynki gospodarcze i inwentarskie to inwestycja owych warunków nie spełnia. Ponadto sąd nie wziął pod uwagę kwestii położenia planowanej inwestycji w granicach Krzczonowskiego Parku Krajobrazowego i ewidentną sprzeczność chlewni z agroturystycznym i wypoczynkowym charakterem miejscowości K. wskazanym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. z 2009 r. Autor kasacji podniósł, że inwestorka zamierza na tej samej działce otworzyć także masarnię i sklep mięsny (w chwili obecnej co do wskazanych inwestycji toczy się postępowanie w przedmiocie udzielenia decyzji o warunkach zabudowy przed organem drugiej instancji), a tym samym z uwagi na to, że nieruchomość inwestycyjna znajduje się na terenie przeznaczonym pod uprawy rolne, wyłączona została możliwość wzniesienia na przedmiotowej działce kompleksu produkcyjnego mięsa wieprzowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. M. i L. M. podkreślili, że ich gospodarstwo ma powierzchnię większą niż średnia w gminie (9,70 ha) i nastawione jest wyłącznie na produkcję roślinną. Prowadzenie jednokierunkowej działalności rolniczej nie zapewnienia im jednak bezpieczeństwa ekonomicznego. Dla zróżnicowania prowadzonej działalności rolniczej i zapewnienia bezpieczeństwa ekonomicznego chcą wprowadzić drugi kierunek produkcji, tj. hodowlę trzody chlewnej. Podkreślili, że błędne jest stanowisko Kolegium, że chlewnia nie stanowi elementu zabudowy zagrodowej. Nadto, według informacji uzyskanych w Zespole Lubelskich Parków Krajobrazowych, pod który podlega K. Park Krajobrazowy jedynym zakazem odnoszącym się do planowanej inwestycji jest bezściółkowy chów zwierząt. Na terenie parku nie ma zakazu lokalizacji ferm hodowlanych. Natomiast jak wynika ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. wiodącym kierunkiem rozwoju gminy jest produkcja rolna, zaś dominującą formą organizacji produkcji rolnej będą gospodarstwa rodzinne, z przewagą rolnictwa wielokierunkowego. Według podziału strefowego, przyjętego w planie zagospodarowania przestrzennego Województwa Lubelskiego gmina K. jest położona w tzw. l - głównym rejonie produkcji żywności południowego obszaru rolniczego województwa lubelskiego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodziła, żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. zatem Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione. Zgłoszone zarzuty procesowe zasadniczo nie podważają ustalonego w sprawie stanu faktycznego, ale kwestionują przyjętą jego ocenę, iż planowane zamierzenie inwestycyjne stanowi zabudowę zagrodową. Oceniając zarzut naruszenia art. 133 § 1 oraz art. 106 § 5 w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a., przypomnieć należy, iż podstawą orzekania przez sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Wynikający z przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a., obowiązek sądu wydania wyroku "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2012 r., II OSK 1349/11, LEX nr 1373486). Oznacza to niemożność wyjścia przez sąd poza materiał dowodowy znajdujący się w aktach. W niniejszej sprawie, brak jest podstaw do przyjęcia, by sąd orzekał na podstawie materiału dowodowego, który nie znajdował się w posiadanych przez niego aktach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrywał sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu, a więc wypełnił obowiązek wynikający z przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. Przy czym, Sąd Wojewódzki zasadnie podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej. Przeprowadzone postępowanie pozwalało na ustalenie, że nieruchomość objęta wnioskiem znajduje się na terenie zabudowy zagrodowej, usytuowanej wzdłuż drogi gminnej oraz pól uprawnych i w taki też sposób użytkowana jest przez inwestorkę. Działka jest częściowo zabudowana, parterowym budynkiem mieszkalnym usytuowanym od strony drogi oraz trzema budynkami gospodarczymi w głębi posesji. Wielkość należącego do niej gospodarstwa rolnego związanego z projektowaną zabudową jest większa od średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie K. W tych okolicznościach sprawy, w ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego, Sąd Wojewódzki nie miał podstaw, by z urzędu, przeprowadzać dowody uzupełniające w trybie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a., a wniosku w tym zakresie strona nie zgłaszała. Podkreślenia wymaga, iż sąd uprawniony jest jedynie do przeprowadzenia dowodu z dokumentu i tylko wówczas, gdy oceni, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd pierwszej instancji uznał, iż przeprowadzone postepowanie wyjaśniające pozwalało na jednoznaczne zajęcie stanowiska w sprawie charakteru planowanej zabudowy. A więc ocenił, iż materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej dawał podstawy do merytorycznego załatwienia sprawy, bez potrzeby jego uzupełniania. Stąd rozstrzygniecie oparte na podstawie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Sąd Wojewódzki nie miał więc podstaw by badać konsekwencje związane z ulokowaniem planowanej inwestycji na terenie K. Parku Krajobrazowego, jak też ustalać, czy i jakie inne zamierzenia planuje na swojej nieruchomości inwestor. Z akt administracyjnych wynika, że teren analizowany leży w granicach K. Parku Krajobrazowego. Jednak konsekwencji związanych z tą lokalizacją nie stwierdzono podkreślając, iż z rozporządzenia Nr [...] Wojewody Lubelskiego z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie K. Parku Krajobrazowego nie wynika zakaz lokalizacji przedmiotowej inwestycji, jak też nie są określone szczegółowe warunki nowej zabudowy. Jedynie § 5 pkt 10 rozporządzenia zawiera zakaz dotyczący chowu i hodowli zwierząt metodą bezściółkową, ale został on zachowany. Chybiony więc jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 5 w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy, a dotyczącego konsekwencji związanych z miejscem lokalizacji planowanej inwestycji (Krzczanowski Park Krajobrazowy) oraz faktem, iż zamierzona inwestycja w rzeczywistości stanowi element wznoszonego na nieruchomości inwestora, zakładu produkcji mięsnej. Nie mógł też zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa składniki jakie winno posiadać uzasadnienie wyroku tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W niniejszej sprawie wszystkie te elementy, które są niezbędne, uzasadnienie wyroku zawiera: zarówno część historyczną, w której podano wszystkie istotne okoliczności sprawy jak i merytoryczne stanowisko sądu, które wskazuje z jakich przyczyn sąd uwzględnił skargę. Wskazany wyżej przepis stanowi przede wszystkim o konstrukcji uzasadnienia. Dlatego też, nie ma podstaw do przyjęcia by sąd pierwszej instancji dopuścił się uchybień przy jego konstruowaniu. Z faktu, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z ocenami sądu nie można kwestionować prawidłowości uzasadnienia. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego tylko wtedy, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Zarzut ten nie może się jednak sprowadzać się do polemiki ze stanowiskiem sądu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia w zakresie wykładni i stosowania przepisów prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się, iż przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną - art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - jeżeli uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (vide: uchwała Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX 552012 oraz wyrok NSA z dnia 17 września 2013 r., II OSK 1539/13, LEX nr 1396095), a z taką sytuacja nie mamy do czynienia w tej sprawie. Zarzut, iż sąd pierwszej instancji nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do twierdzeń i argumentów S. R. przedstawionych w piśmie z dnia 20 września 2012 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Bo chociaż sąd I instancji nie wskazywał wprost, iż odpowiada na zarzuty uczestnika postepowania, to w treści motywów poruszał zagadnienia odnoszące się do tych, zawartych w piśmie strony, oczywiście w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia tej sprawy. To, że sąd nie nawiązywał do kwestii uregulowanych przepisami wykonawczymi do prawa budowlanego, czy do ustawy o ochronie zwierząt, na które powoływał T. R., nie powoduje wadliwości uzasadnienia, gdyż przepisy te nie mają zastosowania w tej sprawie. Natomiast szczegółowo sąd wojewódzki odniósł do istoty pojęcia "zabudowy zagrodowej", prezentując rozumienie tego terminu w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz przy zastosowaniu definicji zawartych w słowniku języka polskiego. Przedstawił też argumenty przemawiające za zakwalifikowaniem projektowanej inwestycji, polegającej na budowie chlewni dla 150 sztuk tuczników z magazynem pasz jako zabudowy zagrodowej, w rozumieniu art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Dokładnie omówił powody, dla których nie można było zaakceptować stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartego w zaskarżonej decyzji, zarówno w odniesieniu do potrzeby wyznaczania obszarów minimalizujących wpływ tego rodzaju przedsięwzięć na otoczenie i zachowywania stosownej odległości od zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jak też różnicowania owej zabudowy pod względem wielkości budynków inwentarskich, jak też ich możliwości produkcyjnych. Sąd pierwszej instancji dokonał więc wnikliwej analizy okoliczności sprawy niniejszej i należycie odniósł się do ustaleń stanu faktycznego, szczegółowo je oceniając i dokładnie omawiając przyczyny, z powodu których nie można było zaakceptować rozstrzygnięcia organu odwoławczego i przyjętego stanowiska, że budynek, który zamierza wznieść A. M. nie stanowi zabudowy zagrodowej w rozumieniu art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął, iż zabudowa zagrodowa to taka, która związana jest z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i projektowana inwestycja wypełnia to pojęcie. Chybiony jest więc zarzut naruszenia art. 61 ust. 4 u.p.z.p., gdyż budynek, który zamierza wznieść A. M. stanowi element zabudowy zagrodowej. Nietrafny jest też zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 61 ust. 4 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. wadliwe uznanie, że w stanie fatycznym nie ma zastosowania zasada "dobrego sąsiedztwa". Zasadnie sąd pierwszej instancji przyjął, iż planowana inwestycja polegająca na budowie budynku inwentarskiego dla hodowli metodą ściółkową 150 tuczników (21 DJP) z magazynem pasz, stanowi zabudowę zagrodową. A wobec tego, iż powierzchnia gospodarstwa rolnego, związanego z tą zabudową (9,70 ha) przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie K. (4,70 ha), to zastosowanie znajduje art. 61 ust. 4, czyli określenie warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia bez badania spełnienia zasady "dobrego sąsiedztwa", określonej przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Oceniając zarzuty skargi kasacyjnej wskazać należy, iż jej autor nie wykazał, iż sąd pierwszej instancji błędnie określił podstawę orzekania lub stosując unormowanie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w tym przepisie Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.