III SA/Wa 3575/11

Dnia 9 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lipca 2012 r. sprawy ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego postanawia: - zawiesić postępowanie sądowe - Skarżąca – V. sp. z o.o. w W. w dniu 21 września 2001 r. złożyła jednolity dokument SAD zgłaszając do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym samochody marki [...], w którym wykazała należny podatek akcyzowy. Powyższy podatek Skarżąca uiściła w dniu 25 września 2001 r. Pismem z 18 maja 2006 r. Skarżąca wniosła o określenie zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości oraz o stwierdzenie nadpłaty podatku akcyzowego w kwocie 47.196,78 zł, uiszczonego na podstawie powyższego dokumentu SAD. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., po rozpatrzeniu wniosku o określenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku akcyzowego oraz stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w kwocie 47.196,78 zł, odmówił stwierdzenia istnienia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu importu towarów w postaci samochodów osobowych marki [...]. Pismem z dnia 30 lipca 2007 r. pełnomocnik Skarżącej odwołał się od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2007 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. uznał, iż kwota podatku akcyzowego pobrana z tytułu importu towarów jest prawidłowa i prawnie należna oraz odmówił stwierdzenia istnienia nadpłaty w podatku akcyzowym, pobranym z tytułu importu towaru w kwocie 47.196,78 zł. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] października 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji m.in. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego. W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Postępowanie w sprawie należało zawiesić. Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z akt sprawy wynikało, że Skarżąca zadeklarowała i zapłaciła podatek akcyzowy z tytułu importu samochodów, czyniąc to 25 września 2001 r. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej: "Ordynacja podatkowa" zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast wedle art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty, natomiast zgodnie z pkt 9 taki sam skutek przewiduje w przypadku przedawnienia. Termin przedawnienia uiszczonego przez Skarżącą zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym rozpoczął zatem bieg z końcem 2001 r. i upłynął z końcem roku 2006. W związku z powyższym, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia sprawy należy rozważyć, czy organ podatkowy mógł po dniu 31 grudnia 2006 r. wydać decyzję w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym, która wpływać będzie na rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym, w sytuacji kiedy zobowiązanie podatkowe wygasło już poprzez zapłatę. Sądowi z urzędu wiadomym jest, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 12 stycznia 2012 r. sygn. akt l FSK 174/11 przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu zagadnienie prawne, budzące poważne wątpliwości, a mianowicie: czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. dopuszczalne jest w każdym czasie prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Brzmienie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w okresie obowiązywania tej ustawy nie zmieniło się. Natomiast art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej obecne brzmienie uzyskał właśnie od 1 września 2005 r. na mocy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W brzmieniu poprzednio obowiązującym przepis ten nie zawierał wyszczególnienia przedawnienia zobowiązania podatkowego jako przesłanki umorzenia postępowania. Zważywszy, iż jest to przepis o charakterze proceduralnym, wszczynając i prowadząc postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, którego dotyczył wniosek Skarżącej o stwierdzenie i zwrot nadpłaty, organy podatkowe obowiązane były uwzględnić jego aktualne brzmienie. Wniosek o stwierdzenie nadpłaty Skarżąca wniosła 23 maja 2006 r., a zatem zachowując termin określony w art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu, spełniona zatem została przesłanka zawieszenia postępowania sądowego, przewidziana w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie powyższego przepisu, Sąd postanowił zawiesić postępowanie do czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia w przedmiocie zagadnienia prawnego przedstawionego we wskazanym wyżej postanowieniu z 12 stycznia 2012 r. sygn. akt l FSK 174/11.