II SA/Gl 518/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela dotyczącego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne w kwestii wniosku skarżącego o wydanie postanowienia o zawieszeniu egzekucji administracyjnej postanawia: oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w C. utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] w sprawie stanowiska wierzyciela w związku z zarzutami zobowiązanego wniesionymi w toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, którym uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach R.R. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego. W skardze tej zawarty został również wniosek o "wydanie postanowienia o zawieszeniu egzekucji administracyjnej do czasu merytorycznego rozstrzygnięcia postępowania sądowego". Na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego oświadczył w piśmie z dnia [...] r., że kontynuacja postępowania egzekucyjnego mimo zaskarżenia aktu, na podstawie którego jest prowadzona, ewidentnie wpływa na zachwianie stabilności i płynności finansowej skarżącego oraz dyskredytuje go w ewentualnym pozyskiwaniu nowych klientów, bowiem informacje o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym muszą być udzielane z chwilą przystępowania np. do przetargów lub składania ofert potencjalnym kontrahentom. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej w skrócie p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przy czym pojęcie "w graniach tej samej sprawy" należy interpretować na tle regulacji art. 3 § 2 p.p.s.a., wskazującego przedmiot kontroli sądowej oraz art. 134 i art. 135 p.p.s.a., określających zakres tej kontroli. Stosownie zaś do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w graniach sprawy, której dotyczy skarga. Przedmiotem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej może być zatem objęty nie tylko zaskarżony akt, lecz również inne akty lub czynności pozostające z tym aktem w związku, tzn. tożsame z nim zarówno podmiotowo, jak i przedmiotowo, a ponadto podlegające kontroli sądu administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być objęte postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, co do którego przepisy prawa przewidują możliwość wniesienia zażalenia. Sąd administracyjny może wydać orzeczenie o wstrzymaniu wykonania tylko w odniesieniu do takiego postanowienia. Wobec tego żądanie strony skarżącej wstrzymania czynności egzekucyjnych czy postępowania egzekucyjnego nie może zostać przez Sąd uwzględnione, gdyż nie są one objęte zakresem kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Ponadto w świetle regulacji ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) uprawnienie do wstrzymania postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych przysługuje właściwemu organowi egzekucyjnemu lub organowi nadzoru, który w zależności od etapu postępowania egzekucyjnego rozpozna go w odpowiednim trybie przewidzianym w ww. ustawie (art. 35 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Dopiero wydany w tym trybie akt może być przedmiotem badania sądu pod kątem legalności. Na postanowienie w sprawie wstrzymania czynności egzekucyjnych przysługuje bowiem zażalenie, a następnie skarga do sądu administracyjnego (art. 23 § 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Jednocześnie podkreślić trzeba, że gdyby zakresem rozpatrywanego wniosku objąć zaskarżone postanowienie to wniosek taki również nie zasługiwałby na uwzględnienie. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą bowiem być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, pod pojęciem którego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Pojęcie wykonania aktu administracyjnego w rzeczywistości dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego nałożone zostają na niego obowiązki (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325). Tymczasem zaskarżone postanowienie nie należy do aktów podlegających wykonaniu w rozumieniu art. 61 p.p.s.a., albowiem rozstrzygnięciem tym Kolegium utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, zawierające jedynie stanowisko wierzyciela odnośnie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne. Postanowienie to z uwagi na jego charakter prawny nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.., a zatem nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na względzie powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.