II SO/Gl 14/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku "A" Sp. z o.o. w C. w przedmiocie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek. Pismem z dnia 20 kwietnia 2012 r. "A" Sp. z o.o. w C. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z pismem zatytułowanym: powództwo o ustalenie wysokości należności dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jako podstawę żądania wskazano art. 63 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. : Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwaną p.p.s.a., w zw. z art. 35 a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej zwaną u.p.e.a. W przedmiotowym piśmie wnioskodawca zwrócił się o ustalenie wysokości roszczenia dochodzonego przez Starostę [...] w prowadzonym przez tenże organ postępowaniu egzekucyjnym w administracji na podstawie tytułu wykonawczego, a także o usunięcie naruszenia prawa poprzez stwierdzenie bezskuteczności czynności i odstąpienie organu od dochodzenia zapłaty należności stanowiącej opłatę za modernizację ewidencji gruntów i budynków zawartej w ramach umowy zawartej w trybie przetargu nieograniczonego. Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 24 maja 2012 r. wezwał "A" Sp. z o.o. w C. do sprecyzowania treści wniosku z dnia 20 kwietnia 2012 r. poprzez wskazanie czy stanowi ono skargę do sądu administracyjnego na czynność Starosty [...] z dnia [...] r. w przedmiocie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, czy też zgodnie z jego treścią, jest to powództwo wniesione w trybie art. 35 a u.p.e.a. W odpowiedzi na powyższe wezwanie spółka w piśmie z dnia 5 czerwca 2012 r. poinformowała, że pismo z dnia 20 kwietnia 2012 r. stanowi powództwo wniesione w trybie art. 35 a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 63 p.p.s.a. jeżeli ustawy tak stanowią, postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek. Powołany przepis odnosi się do postępowania sądowoadministracyjnego, a zatem postępowania sądowego prowadzonego przez sądy administracyjne, a nie przez sądy powszechne. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane zostały do sprawowania wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Tak więc stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę (wniosek) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przy czym sąd odrzuca skargę (wniosek) postanowieniem, zaś odrzucenie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Z kolei art. 35 a u.p.e.a. stanowi, że jeżeli ze względu na rodzaj egzekwowanej należności dopuszczalne jest kwestionowanie istnienia lub wysokości tej należności w drodze powództwa, a zobowiązany wniesie takie powództwo do sądu, wierzyciel po otrzymaniu powództwa zawiadamia o tym organ egzekucyjny, żądając wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. W ocenie Sądu powołany przepis nawiązuje do treści art. 2 § 3 u.p.e.a., który stanowi, że poddanie obowiązku egzekucji administracyjnej nie przesądza o wyłączeniu sporu co do jego istnienia lub wysokości przed sądem powszechnym, jeżeli z charakteru obowiązku wynika, że do rozpoznania takiego sporu właściwy jest ten sąd. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2008 r. I SA/Łd 640/07, że art. 35a u.p.e.a. dotyczy należności cywilnoprawnych, wyjątkowo realizowanych w trybie egzekucji administracyjnej. Wyłącznie w przypadku takich należności istnieje możliwość ich dochodzenia na drodze sądowej w postępowaniu przed sądem powszechnym i tylko wówczas zobowiązany może złożyć powództwo do takiego sądu. Zatem wyjątkowo w trybie egzekucji administracyjnej realizuje się zobowiązania prywatnoprawne lub innego rodzaju, w przypadku których art. 2 u.p.e.a. nie wyłącza dochodzenia roszczeń na drodze sądowej, tj. w postępowaniu przed sądem powszechnym. Nadto zwrócić należy uwagę, że pojęcie "należności" o których mowa w art. art. 35a u.p.e.a. dotyczy tych obowiązków, które polegają na zapłacie określonej kwoty. Należnościami w rozumieniu u.p.e.a. są wierzytelności - cywilnoprawne prawa majątkowe, polegające na uprawnieniu do żądania zapłaty określonej kwoty, jeśli zostały one poddane egzekucji administracyjnej. Z powyższego zatem wynika, iż art. 2 i 35a u.p.e.a. przewidują ochronę jednostki w przypadku poddania egzekucji administracyjnej należności cywilnoprawnej poprzez dopuszczenie w takich sytuacjach istnienia powództwa cywilnego, do którego rozpoznania jest właściwy sąd powszechny. Podkreślenia także wymaga fakt, że tytuł wykonawczy do którego odnosi się wnioskodawca dotyczy należności pieniężnej, która powstała w wyniku zawartej umowy w trybie przetargu nieograniczonego. W myśl art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. prawo zamówień publicznych (t.j.: Dz.U. z 2010 r., Nr 113, poz. 759) do umów w sprawach zamówień publicznych stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe potwierdza cywilistyczny charakter instytucji zamówień publicznych, a w konsekwencji egzekwowanej należności. Tak więc skoro żądanie powyższe ma charakter roszczenia cywilnego to do jego rozstrzygnięcia właściwy jest wyłącznie sąd powszechny. Przemawia za tym treść przepisu art. 2 § 1 k.p.c. zgodnie z którym do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych. Zatem, skoro rozpoznawana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wniosek "A" Sp. z o.o. w C. należało odrzucić. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 64 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.