II GZ 270/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 grudnia 2012 r.; sygn. akt V SA/Wa 1386/12 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2012 r.; nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadającym agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1386/12 oddalił wniosek J. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadającym agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ppsa), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zdaniem Sądu przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej jest także możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem skargi w sprawie jest decyzja odmawiająca umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranych płatności. Sąd podkreślił, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja nie nakładają na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jej zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie ich wykonania. Tym samym wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony. W zażaleniu na powyższe postanowienie J. W. wniósł o jego uchylenie i przekazanie wniosku do ponownego rozpoznania, względnie umorzenie postępowania. Wskazał, że nie posiada legitymacji procesowej, z uwagi na to, że obowiązek uprawy gruntów rolnych, których jest właścicielem spoczywał na użytkowniku, który składał wniosek o dopłaty do ARiMR. W związku z tym wniósł o umorzenie postępowania wobec jego osoby i zwolnienie go z obowiązku zwrotu pobranych dopłat. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 61 § 3 ppsa daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przepis art. 61 § 3 ppsa obejmuje wszystkie akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 ppsa, które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, czyli decyzje, postanowienia oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Należy jednak zauważyć, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, przewidzianej w art. 61 § 3 ppsa, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a takiej cechy nie mają decyzje odmowne. Decyzja, której dotyczył rozpatrzony w zaskarżonym postanowieniu wniosek o wstrzymanie jej wykonania, została wydana w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadającym agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, miała więc charakter odmowny. Zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań zobowiązanego o umorzenie wcześniej powstałych należności nie wykreowało nowej sytuacji skarżącego w sferze jego obowiązków. Stwierdzić zatem należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania decyzji, a zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Odnosząc się natomiast do podniesionych w zażaleniu okoliczności dotyczących odmowy umorzenia należności, należy wskazać, że pozostają one poza przedmiotem toczącego się postępowania zażaleniowego, jakim jest postanowienie z 5 grudnia 2012 r. odmawiające wstrzymania wykonania decyzji. Z tej przyczyny wskazane przez skarżącego w zażaleniu kwestie nie podlegały ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w toczącym się postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.