II GZ 342/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 16 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1389/12 w zakresie stwierdzenia swej niewłaściwości i przekazania sprawy według właściwości w sprawie ze skargi "T. – Ł." Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozłożenia na raty kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 lipca 2012r., sygn. akt V SA/Wa 1389/12, w sprawie ze skargi T. – Ł. Sp. z o.o. stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł.. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarżąca spółka złożyła do Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2012 r., zgodnie z zawartym w niej pouczeniem. W dniu [...] maja 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta RP z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89, poz. 506, dalej: rozporządzenie). Stosownie do treści § 1 rozporządzenia, rozpoznanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. W związku z faktem, że siedzibą skarżącej spółki jest Ł., położony na obszarze województwa Ł., właściwym dla rozpoznania przedmiotowej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. (§ 1 pkt 7 rozporządzenia Prezydenta RP z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.)). Główny Inspektor Transportu Drogowego złożył zażalenie na postanowienie Sądu I instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W zażaleniu zarzucił naruszenie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89, poz. 506 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że sprawa podlega właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Sąd I instancji dokonał błędniej wykładni § 1 rozporządzenia, pomijając, iż rozporządzenie to uległo nowelizacji. Niniejsze postępowanie dotyczy pośrednio kary pieniężnej nałożonej na podstawie art. 92 ustawy o transporcie drogowym. W nowym stanie prawnym, możliwość przekazania sprawy odnosi się wyłącznie do kar pieniężnych nałożonych na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Postępowanie w sprawie jest powiązane z wymierzeniem kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym na podstawie przepisu art. 92 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2011 r. Wobec powyższego właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 13 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postępowaniu sądowym obowiązuje zasada, że do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, co wynika z art. 13 § 2 p.p.s.a. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości (art. 13 § 3 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w swoich ustaleniach i rozważaniach pominął, iż z dniem [...] czerwca 2012 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. 2012 r. poz. 604) zmieniające rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. Według § 1 rozporządzenia (po nowelizacji) rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. W przedmiotowej sprawie na stronę skarżącą została nałożona kara pieniężna na podstawie art. 92 ustawy o transporcie drogowym (decyzja Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] września 2011 r.), a nie na podstawie art. 92a tej ustawy. W konsekwencji do rozpoznania niniejszej sprawy nie jest właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., gdyż nie ma zastosowania § 1 omawianego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Do rozpoznawania tej sprawy właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 13 § 2 p.p.s.a. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.