II OSK 903/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia NSA Bożena Popowska (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant asystent sędziego Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 945/12 w sprawie ze skargi T. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zasypania stawu oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 945/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zasypania stawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., na podstawie art. 50a pkt 1 w związku z art. 48 ust. 2 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), nakazał T. W. zasypanie stawu - doprowadzenie do stanu pierwotnego jaki był przed rozpoczęciem robót budowlanych związanych z budową stawu hodowlanego na działce oznaczonej nr ew. [...] w miejscowości L., gmina G.. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] maja 2011 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie samowolnie rozpoczętych robót budowlanych związanych z budową dwóch zbiorników wodnych wraz z urządzeniami wpustowymi i spustowymi mających służyć do hodowli karpia na działkach oznaczonych nr ew. [...] i [...] w miejscowości L.. Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów, zgodnie z art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Inwestor przedłożył wymagane dokumenty i postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. organ ustalił opłatę legalizacyjną. Na powyższe postanowienie T. W. złożył zażalenie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2011 r. T. W. zaskarżył ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie skarżący poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., że uiścił opłatę legalizacyjną. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2011 r., sygn. akt SA/Wa 2207/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie sądowe w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wskazał, że w dniu [...] listopada 2011 r. uzyskał informację z Komendy Powiatowej Policji w G., że skarżący kontynuuje roboty budowlane (wykopy) związane z budową zbiorników wodnych. W dniu [...] listopada 2011 r. powiatowy organ nadzoru budowlanego przeprowadził kontrolę, w wyniku której stwierdził, że były prowadzone w znacznym zakresie roboty budowlane związane z budową jednego zbiornika wodnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...], mimo ich wstrzymania. Pierwotna kontrola dokonana w dniu [...] maja 2011 r. wykazała, iż na ww. działce zebrana została tylko warstwa urodzajnej ziemi, a w północnej części działki został wykonany wykop o wymiarach 10 m x 10 m i głębokości około 3.0 m. Podczas kolejnej kontroli w dniu [...] listopada 2011 r., wykop wykonany został na całej działce, a jego średnia głębokość wynosiła od 2.0 m do 5.0 m. Jednocześnie nie stwierdzono, ażeby prowadzone były roboty budowlane (po ich wstrzymaniu postanowieniem) przy zbiorniku wodnym na działce nr ewid. [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w części dotyczącej stawu zlokalizowanego na działce oznaczonej nr ewid. [...]. Co do pozostałych robót kontynuowanych przez inwestora na działce oznaczonej nr ewid. [...] pomimo ich wstrzymania, organ orzekł o nakazie rozbiórki na podstawie art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania T. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] listopada 2011 r. nakazującej rozbiórkę, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wskazał, że zgodnie z art. 50 a pkt 1 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ w przypadku wykonania robót budowlanych - pomimo ich wstrzymania postanowieniem, o którym mowa w art. 48 ust. 2 oraz art. 49 b ust. 2 - nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego w dniu [...] maja 2011 r. organ powiatowy wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową dwóch zbiorników wodnych, realizowanych w drodze samowolnej budowy oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów zgodnie z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Czynności kontrolne z dnia [...] listopada 2011 r. wykazały, że inwestor kontynuował roboty związane z wykopywaniem stawu, pomimo braku pozwolenia na wznowienie robót. W ocenie organu odwoławczego okoliczność ta wypełnia dyspozycję przepisu art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stała się przedmiotem skargi T. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 8 i 9 K.p.a., poprzez brak uwzględnienia słusznego interesu strony, która poniosła szkodę przez błędne decyzje organu I instancji i niewydanie w terminie przez organ I instancji decyzji wymaganych przez ustawę, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez: - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 50 a pkt 1 ustawy Prawo budowlane polegające na uznaniu, iż zgodnie ze stanem prawnym i faktycznym w niniejszej sprawie uzasadnione było wydanie decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego; - niezastosowanie art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie okoliczności utraty mocy obowiązującej postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych po upływie dwóch miesięcy od doręczenia; - naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez karanie za ten sam czyn dwukrotnie, co jest niezgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę uznając, że jest ona niezasadna. W pierwszej kolejności Sąd przypomniał, że przedmiotem postępowania jest ocena legalności decyzji, wydanej przez organ nadzoru budowlanego, nakazującej T. W. "zasypanie stawu - doprowadzenie do stanu pierwotnego jaki był przed rozpoczęciem robót budowlanych związanych z budową stawu hodowlanego na działce oznaczonej nr ewid. [...] w miejscowości L., gmina G.". Podstawę materialoprawną powyższego orzeczenia stanowił art. 50a ustawy Prawo budowlane zgodnie, z którym właściwy organ w przypadku wykonywania robót budowlanych - pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem: 1) o którym mowa w art. 48 ust. 2 oraz w art. 49b ust. 2 - nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części; 2) o którym mowa w art. 50 ust. 1 - nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę części obiektu budowlanego wykonanego po doręczeniu postanowienia albo doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. Sąd wskazał, że art. 50a został wprowadzony do ustawy Prawo budowlane w wyniku zmiany dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718), a jego celem jest ukrócenie praktyki nierespektowania postanowień o wstrzymaniu robót budowlanych wydanych w trakcie podjętej procedury legalizacyjnej samowoli budowlanej. W ocenie Sądu, analiza przepisów ustawy Prawo budowlane prowadzi do wniosku, że jeżeli inwestor realizuje obiekt budowlany objęty pozwoleniem na budowę bez tego pozwolenia, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót i wszczyna procedurę zmierzająca do legalizacji samowoli budowlanej. Jeżeli inwestor pomimo wstrzymania robót budowlanych, w dalszym ciągu roboty te realizuje, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji o nakazie rozbiórki. Sąd podkreślił, że decyzja o nakazie rozbiórki wydawana w oparciu o przepis art. 50a pkt 1 ustawy ma charakter decyzji związanej. Przepis ten posługuje się bowiem określeniem "organ nakazuje", co nie pozwala na przyjęcie, iż organ nadzoru budowlanego decyzję tę może wydać w oparciu o uznanie administracyjne, poprzedzone oceną czy charakter i zakres prac wykonanych po ich wstrzymaniu uzasadnia wydanie nakazu rozbiórki. Innymi słowy, organ nadzoru budowlanego stwierdzając wykonanie robót budowlanych, wcześniej wstrzymanych postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy, jest zobligowany do orzeczenia nakazu rozbiórki, bez możliwości oceny czy istnieją przesłanki uzasadniające celowość i racjonalność prowadzonych prac. Wykonywanie robót budowlanych w obiekcie budowlanym realizowanym w ramach samowoli budowlanej, którego to budowę wstrzymano, bezwzględnie uzasadnia wydanie nakazu rozbiórki w stosunku do całego nielegalnie realizowanego obiektu. Jest to rodzaj sankcji dla sprawcy deliktu administracyjnego jakim jest samowola budowlana. Sąd wyjaśnił ponadto, że w przeciwieństwie do decyzji podejmowanej na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego możliwość wydania decyzji na podstawie art. 50a ust. 2 nie jest ograniczona terminem dwumiesięcznym, bowiem norma zawarta w art. 50a nie zawiera takiego ograniczenia. Ograniczenia takiego nie można też wywodzić z treści art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego, gdyż przepis ten dotyczy okresu ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, podjętego na podstawie art. 50 ust. 1, nie zaś ograniczenia czasowego możliwości wydania decyzji na podstawie art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane. WSA stwierdził, że w sprawie bezzporne jest, że skarżący zignorował nakaz wstrzymania robót budowlanych. Zdaniem Sądu, organy administracji należycie zebrały i oceniły materiał dowodowy, w takim zakresie, jaki był niezbędny do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Wykonywanie robót budowlanych przez inwestora zostało należycie udokumentowane i wszechstronnie wyjaśnione. Dostarczone Sądowi akta administracyjne potwierdzają, iż na dzień kontroli w dniu [...] listopada 2011 r., wykop został wykonany na całości działki o średniej głębokości od 2.0 m do 5.0 m. Powyższe okoliczności nie są kwestionowane przez samego inwestora. W zaistniałej sytuacji nie było możliwe zalegalizowanie samowolnie powstałego obiektu, a organ był zobowiązany usunąć skutki samowoli poprzez nakazanie rozbiórki. Inwestor podaje w skardze, iż przedstawił wymagane przez organ nadzoru budowlanego dokumenty oraz uiścił ustaloną opłatę legalizacyjną. Powyższe potwierdza materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy. Dopełnienie wymienionych obowiązków, w ocenie inwestora, uprawniało go do rozpoczęcia prac budowlanych. Sąd podkreślił, że samo uiszczenie opłaty nie kończy procesu legalizacji samowoli budowlanej. Jest ono jedynie obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowoli budowlanej, który nie został jeszcze zakończony. Zgodnie bowiem z art. 49 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, dopiero po spełnieniu wymagań określonych w ust. 1 tego przepisu organ wydaje decyzje o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót (pkt 1), lub o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona (pkt 2). Brzmienie art. 49 jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości. Sąd wskazał, że organ wydał decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w części dotyczącej zadania inwestycyjnego zlokalizowanego na działce oznaczonej nr ewid. [...]. Inwestor zgodnie z przepisami prawa nie wykonywał robót budowlanych na przedmiotowej działce, co skutkowało pozytywnym zakończeniem postępowania legalizacyjnego w tym zakresie. Sąd wskazał, że orzeczony w sprawie nakaz rozbiórki poprzez zasypanie stawu (w odniesieniu do działki nr [...]), skutkuje upadkiem postępowania legalizującego prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego do tej pory, oraz utratą mocy prawnej aktów administracyjnych wydanych w jego toku do legalizacji zmierzających. Zdaniem Sądu, nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi wskazujące, iż w sprawie jednocześnie toczyły się dwa postępowania: jedno prowadzone przez organ architektoniczno-budowlany i drugie z urzędu przez organ nadzoru budowlanego i które rozstrzygały "tożsamą istotę sprawy", co w ocenie skarżącego wypełniało przesłankę nieważnościową z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. WSA wyjaśnił, że powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). W mniejszej sprawie oczywistym jest, iż tak rozumiana tożsamość sprawy nie miała miejsca. Inna była bowiem podstawa prawna, podstawa faktyczna i organ orzekający. Skarżący zarzucił również przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji i niezasadne zawieszenie postępowania w sprawie. W ocenie Sądu, bezspornym jest, iż ewentualna przewlekłość postępowania organów nie może usprawiedliwiać i uzasadniać podjęcia prac prze inwestora pomimo ich wstrzymania. WSA zauważył, że kwestia przewlekłości postępowania nie jest przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Skarżącemu przysługują jednakże środki ochrony, które zapewnia w tym zakresie art. 37 k.p.a., zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a następnie skarga do sadu administracyjnego. Uwzględniając powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. W., reprezentowany przez radcę prawnego. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący kasacyjnie sformułował wobec zaskarżonego orzeczenia następujące zarzuty: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 50a pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię polegającą na zastosowaniu przez Sąd I instancji wykładni gramatycznej tych przepisów, gdy dla ich interpretacji należało zastosować wykładnię celowościową, 2. naruszeniu przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1, art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a., przez ich niezastosowanie i nierozpatrzenie przez Sąd I instancji wszelkich wskazanych przez stronę naruszeń prawa popełnionych przez organ nadzoru budowlanego w trakcie postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że WSA w Warszawie w ogóle nie uwzględnił zarzutów skargi wskazujących, iż w sprawie jednocześnie toczyły się dwa postępowania: jedno prowadzone przez organ architektoniczno-budowlany i drugie z urzędu przez organ nadzoru budowlanego. Podkreślił, że brak pozwolenia budowlanego w chwili rozpoczęcia kontroli przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie był wynikiem zaniedbań ze strony skarżącego lecz długotrwałości postępowania administracyjnego w tym zakresie. Pełnomocnik nie zgodził się z argumentami Sądu I instancji, że kwestia przewlekłości postępowania nie jest przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu. Wskazał, że zasada szybkości jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Sąd, zgodnie z nakazem określonym w art. 3 § 1 sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Powinien zatem badać czy podczas postępowania administracyjnego nie zostały naruszone przepisy postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono jednak takich przesłanek. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została poddana decyzja organu nadzoru budowlanego, nakazująca skarżącemu zasypanie stawu – doprowadzenie do stanu pierwotnego jaki był przed rozpoczęciem robót budowlanych związanych z budową stawu hodowlanego na działce oznaczonej nr ewid. [...] w miejscowości L., gmina G.. Będący podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przepis art. 50a ust.1 ustawy Prawo budowlane stanowi, że właściwy organ w przypadku wykonywania robót budowlanych - pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem, o którym mowa w art. 48 ust. 2 oraz w art. 49b ust. 2 - nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, przyjęta przez Sąd I instancji wykładnia tego przepisu jest prawidłowa. Treść art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane, nawet bez stosowania reguł interpretacyjnych, jest oczywista. Zastosowanie wykładni gramatycznej tego przepisu jest wystarczające i nie wymaga sięgania do wykładni funkcjonalnej i systemowej. Przepis ten stanowi w sposób jednoznaczny, że w przypadku wystąpienia wskazanych w nim okoliczności faktycznych (samowolnego kontynuowania budowy pomimo nakazu wstrzymania robót), organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Użycie w art. 50a ust. 1 zwrotu "właściwy organ (...) nakazuje" oznacza, że wydanie decyzji o rozbiórce jest obligatoryjne, a zatem nie zostało pozostawione uznaniu administracyjnemu. Stwierdzając zaistnienie okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisu art. 50a ustawy Prawo budowlane, organ nie ma więc możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki. W sprawie bezspornym jest, że T. W., realizował roboty budowlane na działce nr [...] położonej w miejscowości L., pomimo wstrzymania ich wykonania postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Organ nadzoru budowlanego miał więc obowiązek orzec, na podstawie art. 50a pkt 1 ustawy, nakaz zasypania stawu, którego budowę kontynuowano pomimo nakazu wstrzymania robót budowlanych. W tej sytuacji, podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania, zmierzające do wykazania, że nie uwzględniono przyczyn samowolnego kontynuowania robót budowlanych, a zwłaszcza długotrwałego prowadzenia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie wydania pozwolenia budowlanego oraz przewlekłego prowadzenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego, są bez znaczenia dla sprawy. Zarzuty te odnosiły się bowiem do okoliczności, które przy prawidłowej wykładni prawa materialnego, nie miały wpływu na wynik sprawy. Wskazać przy tym należy, że art. 3 § 1 P.p.s.a. określa ogólną właściwość sądów administracyjnych, stwierdzając, że sprawują one kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ukształtowany w ten sposób zakres właściwości sądów administracyjnych nie został naruszony kwestionowanym wyrokiem, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał oceny legalności decyzji organu nadzoru budowlanego i zastosował środek przewidziany w art. 151 P.p.s.a. Z kolei zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. należy połączyć z tymi przepisami procedury administracyjnej, których złamania przez organ administracji publicznej nie dopatrzył się sąd pierwszej instancji. Tymczasem autor skargi kasacyjnej poprzestał jedynie na wskazaniu, że Sąd I instancji nie rozpatrzył "wszelkich wskazanych przez stronę naruszeń prawa popełnionego przez organ nadzoru budowlanego w trakcie postępowania administracyjnego". Istotne również jest to, że w świetle art. 134 § 1 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny nie ma obowiązku analizowania wszelkich aspektów sprawy, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu, ani innych kwestii, które tylko pośrednio łączą się z przedmiotem zaskarżenia. Z kolei przepis art. 135 P.p.s.a. znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy skarga zostanie uwzględniona na podstawie art. 145-148 P.p.s.a. Zarzut naruszenia tego przepisu nie może odnieść zamierzonego skutku w sytuacji zaskarżenia wyroku oddalającego skargę. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.