I OW 95/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Starosty D. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między Starostą D. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Dz. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku Piotra G. i Zbigniewa G. – PPHU "G." s.c. w D. - o przyznanie kosztów wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych z drogi postanawia: wskazać Starostę D. jako organ właściwy do rozpoznania wniosku. Wnioskiem z dnia 4 maja 2012 r. Starosta D. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość zaistniałego pomiędzy nim, a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w D. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku Panów Piotra G. i Zbigniewa G. o przyznanie kosztów przechowywania - wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych z drogi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż do Urzędu Skarbowego w D. w dniu 3 lutego 2012 r. wpłynął wniosek Piotra G. i Zbigniewa G. prowadzących Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "G." spółka cywilna w D. w którym wystąpiono o wydanie postanowienia w sprawie przyznania od Skarbu Państwa przedsiębiorstwu Produkcyjno-Handlowo-Usługowemu "G." Piotr G i Zbigniew G spółka cywilna zwrotu poniesionych kosztów przechowywania na strzeżonym parkingu pojazdów usuniętych z drogi, w okresie od 11 czerwca 2009 r. do dnia 3 września 2010 r. według załączonego do wniosku wykazu pojazdów, daty ich usunięcia i ilości dni przechowywania na parkingu strzeżonym wnioskodawców. Pismem z dnia 23 lutego 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. uznał, że organem właściwym do wydania postanowienia jest w chwili obecnej Starosta Powiatu D.. W związku z tym w wniosek Piotra G. i Zbigniewa G. wraz z załącznikami został przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. przekazany do Starosty D. Starosta D. uważa, że nie jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o przyznanie kosztów przechowywania - wynagrodzenia za dozór pojazdów wykazanych w załączonym do wniosku wykazie usuniętych z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust 1 ustawy prawo o ruchu drogowym w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do 3 września 2010 r. Wskazując art. 13 przepisów przejściowych ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw wnioskodawca wskazał, że usuwanie pojazdów stało się zadaniem własnym powiatu, z tym zastrzeżeniem że nowe brzmienie przepisów dotyczących zadań powiatu związanych z usuwaniem pojazdów oraz prowadzeniem parkingów weszło w życie dopiero po dniu 21 sierpnia 2011 r. Z załączonych do wniosku przez Panów Piotra G. i Zbigniewa G. wykazów pojazdów wraz z danymi dotyczącymi ich usunięcia i przekazania na parking strzeżony wskazane pojazdy mieszczą się w przedziale czasowym określonym art. 13, który wskazuje Skarb Państwa jako ponoszącego koszty przechowywania pojazdów z tego okresu. Zdaniem wnioskodawcy uzasadnionym jest przyjęcie, że w przypadku pojazdów których 6 miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął, zastosowanie mają przepisy § 3 rozporządzenia i art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które zachowały swoje dotychczasowe brzmienie, a tym samym nadal istnieje możliwość stosowania tych przepisów w odniesieniu do tych pojazdów których 6 miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął przed dniem wejścia w życie m ustawy nowelizującej. Wobec powyższego, jednostka prowadząca parking strzeżony może dochodzić zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem usuniętych z drogi pojazdów w stosunku do których 6 miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie pomiędzy 11 czerwca 2009 r. a dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej oraz przyznania wynagrodzenia należnego z tego tytułu w trybie przewidzianym w art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji t.j. składając wniosek do właściwego miejscowo Naczelnika Urzędu Skarbowego. Tym samym, zdaniem wnioskodawcy można stwierdzić, że podmiotem właściwym w zakresie zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem usuniętych z dróg pojazdów oraz należnego z tego tytułu wynagrodzenia dla pojazdów, których 6 miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, właściwy miejscowo jest Naczelnik Urzędu Skarbowego . W odpowiedzi na powyższy wniosek Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. wskazał, iż w niniejszej sprawie wyszczególnione we wniosku pojazdy zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie prawomocnych wyroków sądów powszechnych, w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów prawo o ruchu drogowym, zaś wniosek o zwrot kosztów został złożony w dniu 3 lutego 2012 r. Oznacza to, że postępowanie wszczęte zostało pod rządem obowiązywania art. 130a ust. 10h ww. ustawy, który to przepis, jako organ właściwy do załatwienia wniosku, wskazuje starostę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne rozpoznają - na podstawie art. 4 p.p.s.a. spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Jednocześnie - zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory, o który mowa w cytowanym wyżej artykule. W przedmiotowej sprawie Starosta D. wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość zaistniałego pomiędzy nim, a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w D. w sprawie dotyczącej wniosku Piotra G. i Zbigniewa G. o przyznanie zwrotu wydatków poniesionych z tytułu dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych z drogi w okresie od 11 czerwca 2009 r. do 3 września 2010 r. W dacie wpływu wniosku do organu tj. w dniu 3 lutego 2012 r. obowiązywał art. 130a ust 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108, poz. 908 ze zm.), w brzmieniu określonym w art. 1 ust 10 pkt j ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018 ze zm.), zgodnie z którym starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, a powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu zobowiązany jest starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym (art. 130a ust. 10 f cyt. ustawy). Jednostka prowadząca parking strzeżony, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w ust. 10, powiadamia o tym fakcie właściwego miejscowo starostę oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu (art. 130a ust. 10 g cyt. ustawy). Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (art. 130a ust. 10 h cyt. ustawy). Z powyższych przepisów bezspornie wynika, iż w dacie otrzymania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. wniosku o przyznanie zwrotu wydatków z tytułu dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych z drogi tj. w dniu 3 lutego 2012 r. organem właściwym do jego rozpoznania, zgodnie z wyżej przytoczonymi przepisami, był Starosta D.. W tym stanie rzeczy, mając za podstawę art. 4 w zw. z art. 15 § 2 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.