II SA/Ke 665/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia NSA Anna Żak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010r. sprawy ze skargi E.D., K.D. i P.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy po wznowieniu postępowania oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania E.S., K. D. i P. D., od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...], którą organ ten odmówił, w wyniku wznowienia postępowania, uchylenia ze względu na brak podstaw określonych w art. 145 § 1 kpa, własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami administracji, służby zdrowia oraz handlu o powierzchni sprzedaży do 200m2 w poziomie parteru (łącznie do 40 lokali użytkowych) i garażem w podpiwniczeniu budynku (do 40 miejsc garażowych) wraz z urządzeniami budowlanymi, z częściowym wykorzystaniem konstrukcji istniejącego budynku o nr porządkowym 23, po jego częściowym wyburzeniu wraz z przebudową istniejącego zjazdu z ul. S. na działkach o nr 1294, 1295 oraz na części działki nr 1296, obręb 0017 przy ul. S. w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy ustalił, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] jest ostateczna. Przed jej wydaniem w związku z tym, że teren planowanej inwestycji podlegał ochronie prawnej w aspekcie dziedzictwa kulturowego i ochrony zabytków z zakresu ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, dokonano uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Sporządzony projekt decyzji o warunkach zabudowy określał parametry inwestycji, w tym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do 12m. Projekt ten został pozytywnie uzgodniony przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków postanowieniem z dnia 19 marca 2008 r., z warunkiem jednoznacznego sprecyzowania skali budynku. W uzasadnieniu organ konserwatorski stwierdził, że w wyniku zmiany warunków zabudowy, na którym przewiduje się wnioskowaną inwestycję po sprecyzowaniu (korekcie) skali projektowanego budynku, wartość zabytkowa terenu nie zostanie naruszona oraz jest zgodna z przepisami prawa. Zatem projekt decyzji uzgodniono z uwagą, że maksymalna wysokość budynku winna wynosić 11m, zamiast ustalonej w projekcie decyzji wysokości 12m. Powyższe postanowienie zostało uchylone przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia 21 listopada 2008 r., który uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy pod warunkiem ustalenia maksymalnej wysokości elewacji frontowej do 11m. W uzasadnieniu organ wyższego rzędu wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu organ I instancji, pomimo stwierdzenia, że jedynie dopuszczalne ze stanowiska konserwatorskiego jest ustalenie maksymalnej wysokości elewacji frontowej do 11m, nie zawarł właściwego warunku uzgodnienia i nie określił parametru wysokości elewacji frontowej do 11m. Minister podał, że przy rozwiązaniach zaproponowanych w projekcie wraz z warunkiem zawartym w niniejszym uzgodnieniu planowana inwestycja nie niesie zagrożeń dla wartości zabytkowych chronionych obiektów i jest zgodna z warunkami zawartymi w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Warunki wymienione przez oba organy ochrony konserwatorskiej zostały uwzględnione przez Prezydenta Miasta K. w decyzji z dnia [...]. Wnioskiem z dnia 10 lutego 2010 r. E. S.- D., K. D. i P. D. wystąpili do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy zakończonego postanowieniem tego organu. Jako podstawę wznowienia wskazano decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...], zmieniającą treść decyzji tego organu z dnia [...] w ten sposób, że ochroną prawną objęto cały teren posesji przy ulicy S. 21. Zdaniem wnioskodawców, powyższe wypełnia przesłanki wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 i 8 kpa. Wojewódzki Konserwator Zabytków , decyzją ostateczną z dnia [...] odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że podstawą uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy był fakt, iż nieruchomości nr 23 i 25 zlokalizowane przy ul. S. znajdują się na obszarze objętym ochroną prawną jako układ urbanistyczno-krajobrazowy miasta wpisany do rejestru zabytków decyzją z dnia 14 sierpnia 1976 r. pod nr 915. Właśnie ta decyzja stanowiła podstawę do wydania orzeczeń w niniejszej sprawie. Do dnia dzisiejszego wpis do rejestru zabytków układu urbanistyczno-krajobrazowego pozostał bez zmian. Zatem warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji pozostają takie same. Podkreślił, że fakt pozostawania inwestycji w sąsiedztwie nieruchomości, na której znajdował się obiekt zabytkowy nie stanowił podstawy, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Tym samym zmiana decyzji określająca zakres ochrony zabytku, nie stanowi w tym przypadku przesłanki do wznowienia postępowania. Wnioskiem z dnia 10 lutego 2010 r. pełnomocnik stron wystąpił do Prezydenta Miasta K. o wznowienie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wskazując na podstawę prawną żądania: art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 8 kpa. Zdaniem pełnomocnika, wyszła na jaw nowa okoliczność nieznana organowi, który decyzję wydał tj. decyzja o warunkach zabudowy wydana została w oparciu o decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] , która zmieniona została decyzją z dnia [...], na mocy której do rejestru zabytków wpisany został cały teren działki, która graniczy z terenem planowanej inwestycji. W związku z powyższym Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] Postanowienie to Kolegium oceniło jako zasadne, ponieważ spełnione zostały wszystkie formalne przesłanki wznowienia postępowania. Jednakże powoływane przez pełnomocnika stron argumenty nie są nowymi okolicznościami faktycznymi ani nowymi dowodami istniejącymi w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi w dniu wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Akta sprawy nie wskazują również, aby wydano decyzję w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, wobec czego w kontrolowanej sprawie nie występują przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 5 i 8 kpa. Powołując treść art. 145 § 1 pkt 1-8 kpa organ odwoławczy podał, że w dniu wydania decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy z dnia [...], nie istniała jeszcze w obrocie prawnym decyzja z dnia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków , zmieniająca decyzję z dnia [...] W ocenie Kolegium, wydanie decyzji w dniu [...] tj. po dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy, wyklucza spełnienie jednej z przesłanek wznowienia tj. okoliczności faktyczne i dowody istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej, co stanowi o braku postaw do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Kolegium nadto wskazało, że decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] nie jest istotna dla sprawy głównej, tj. ustalenia warunków zabudowy, gdyż w żaden sposób nie wpływa jak również nie przesądza o jej merytorycznym rozstrzygnięciu, nie ma żadnego, a tym bardziej istotnego, wpływu na jej rozstrzygnięcie. Jak wynika z akt sprawy, teren inwestycji podlega ochronie prawnej w aspekcie dziedzictwa kulturowego i ochrony zabytków, o jakim mowa w ustawie z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ponieważ znajduje się w zabytkowym układzie urbanistyczno-krajobrazowym wpisanym do rejestru zabytków pod nr 46 w 1947r. i decyzją nr [...]. Organ II instancji dodał, że sama zmiana zakresu ochrony zabytku poprzez wpisanie jako otoczenie zabytkowego budynku, również nieruchomości, na której jest on zlokalizowany, skutkuje jedynie objęciem ochroną tej nieruchomości w ten sposób, że możliwość przeprowadzenia na jej terenie inwestycji oceniania będzie z punktu widzenia ochrony, jaka musi być zapewniona temu zabytkowi. Organ podkreślił, że wpis do rejestru zabytków układu urbanistyczno-krajobrazowego pozostał bez zmian. Odnośnie wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 kpa Kolegium uznało, że w rozpoznawanej sprawie brak jest istotnego związku, który mógłby wpłynąć na rozstrzygnięcie decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy. Jak wynika z punktu 2.3 tej decyzji, teren inwestycji podlega ochronie prawnej w aspekcie dziedzictwa kulturowego i ochrony zabytków z zakresu ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ponieważ znajduje się w zabytkowym układzie urbanistyczno-krajobrazowym, wpisanym do rejestru zabytków. Za zabytek uznaje się układ urbanistyczny, który zamyka się do XIX w. włącznie. Z powyższego wynika więc, że przedmiotowa działka znajduje się na terenie strefy ochrony konserwatorskiej obejmującej kontynuację zapoczątkowanego w II połowie XIX w. układu urbanistycznego, zrealizowanego jednak w XX w., co oznacza, że cały obszar inwestycji wraz z działkami sąsiednimi jest objęty strefą ścisłej ochrony konserwatorskiej, ponieważ znajduje się w zabytkowym układzie urbanistyczno- krajobrazowym, wpisanym do rejestru zabytków pod nr 46 w 1947 r. i decyzją nr 915 z 1976 r. To z tej decyzji wynika obowiązek ochrony konserwatorskiej terenu inwestycji i konieczność uzgodnienia planowanej inwestycji ze m Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Decyzja ta do dnia dzisiejszego nie została ani uchylona ani zmieniona. W związku z tym, nie ma żadnego znaczenia w rozpoznawanej sprawie decyzja z dnia [...], zmieniająca decyzję z dnia [...], jak również konsekwencje z niej wynikające. Decyzja ta nie jest w sposób bezpośredni związana z decyzją o warunkach zabudowy. W końcowej części decyzji organ odwoławczy oceniając zgodność z prawem ustalenia przez organ I instancji warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym w kwestionowanym zakresie dotyczącym wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, stwierdził, że nie naruszają one prawa, a zaskarżona decyzja wydana została w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , E. S.-D., K. D. i P. D. zarzucili: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na jego wynik tj. art. 151 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa poprzez odmowę uchylenia decyzji z dnia [...] o ustaleniu warunków pomimo, że po jej wydaniu w wyniku wpisania sąsiedniej nieruchomości do rejestru zabytków ujawnione zostały okoliczności faktyczne istotne dla sprawy; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na jego wynik tj. art. 151 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 kpa w zw. z art. 19 ust. 1a pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę uchylenia decyzji z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy pomimo, że decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków określająca zakres ochrony prawnej obiektów zabytkowych znajdujących się na nieruchomościach sąsiednich w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, w oparciu o którą została wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, została zmieniona; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 19 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez jego błędną wykładnię, zgodnie z którą dla ochrony zabytku wystarczające jest przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy uzyskanie opinii konserwatorskiej tylko i wyłącznie w odniesieniu do wpływu inwestycji na układ urbanistyczny objęty ochroną konserwatorską, w którym dana inwestycja oraz zabytek są zlokalizowane, a nie jest wymagana opinia o wpływie inwestycji na konkretny zabytek zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji, stanowiący budynek wraz z jego otoczeniem. Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 5 kpa skarżący wskazali, że nową okolicznością faktyczną jest to, że teren ich działki w granicach ogrodzenia jest zabytkiem. Taki stan faktyczny istniał już w dniu wydania decyzji przez Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy, bowiem decyzja o wpisaniu do rejestru zabytków całego terenu działki miała charakter jedynie deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Fakt ten nie był wtedy znany organowi, gdyż został on - w sposób deklaratywny - ustalony później, tj. w drodze decyzji z dnia [...] Skarżący podkreślili, że nową okolicznością faktyczną nie jest fakt "polegający na wpisaniu do rejestru zabytków całego terenu działki, a fakt polegający na tym, że skoro cały teren działki został wpisany do rejestru zabytków, to cały teren działki jest zabytkiem." Co do uzasadnienia zarzutu naruszenia art.145 § 1 pkt 8 kpa argumentowano, że decyzja Prezydenta Miasta K. z [...] wydana została w oparciu o decyzję z [...] , zaś ta ostatnia została zmieniona przez decyzję z dnia [...], co powinno - zgodnie z art. 151 §1 pkt 2 kpa - skutkować uchyleniem przez SKO zaskarżonej decyzji. Podali, że decyzja z [...] wchodziła w skład całokształtu okoliczności prawnych, które miały wpływ na decyzję ostateczną Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Odnośnie zarzutu naruszenia art. 19 ust. 1a ustawy o ochronie zabytków skarżący uzasadniali, że wydając zaskarżoną decyzję Kolegium naruszyło ten przepis błędnie przyjmując, że wpisanie całego terenu działki sąsiedniej wraz ze znajdującym się na tej działce budynkiem do rejestru zabytków, nie wpływa na ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z zabytkiem. Podkreślili, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinno być poprzedzone uzyskaniem opinii konserwatora zabytków co do wpływu realizowanej inwestycji nie tylko na teren inwestycji objęty ochroną konserwatorską, ale przede wszystkim o wpływie inwestycji na konkretny zabytek znajdujący się w sąsiedztwie planowanej inwestycji. W sytuacji, w której zabytkiem jest nie tylko budynek ale również jego otoczenie znajdujące się w granicach nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z granicą nieruchomości, na której ma zostać zlokalizowana inwestycja, opinia konserwatora powinna się do tego faktu wyraźnie odnosić. Wpisanie do rejestru zabytku całego obszaru sąsiedniej nieruchomości powoduje, że koniecznym staje się ponowne zaopiniowanie decyzji o warunkach zabudowy przez konserwatora zabytków przy uwzględnieniu tej istotnej zmiany. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji podkreślić należy, że zapadła ona w ramach postępowania wznowieniowego, będącego postępowaniem nadzwyczajnym i stanowiącym wyjątek od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 kpa. Stosownie do art. 145 § 1 kpa postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną może zostać wznowione tylko w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych szczegółowo w pkt 1-8. Zgodnie ze wskazanym przepisem, wznawia się postępowanie m. in. wtedy, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 kpa) oraz gdy decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (art. 145 § 1 pkt 8 kpa). Organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z dnia [...] w przedmiocie warunków zabudowy, gdyż żądanie wznowienia zostało wniesione przez uprawniony podmiot i oparto je na jednej z ustawowych podstaw. Następnie odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej, z uwagi na brak zaistnienia podstaw określonych w art. 145 § 1 kpa, a organ II instancji ocenę tę podzielił. Skarżący nie zgadzają się z powyższym rozstrzygnięciem twierdząc, iż zaistniały przesłanki określone art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Argumentują oni, że nową okolicznością faktyczną jest to, że teren ich działki w granicach ogrodzenia jest zabytkiem, co wynika z decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...], mocą której wpisano do rejestru zabytków cały teren działki skarżących, która graniczy z terenem planowanej inwestycji. Pomimo tego, że decyzja ta została wydana później niż decyzja objęta wnioskiem o wznowienie, stan faktyczny uzasadniający ochronę konserwatorską istniał już w dniu [...] tj. w dniu wydawania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, a to dlatego, że decyzja o wpisie całej nieruchomości do rejestru zabytków ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Z powyższym rozumowaniem nie można się zgodzić. Nie ulega wątpliwości, że jeśli jakiś obiekt spełnia przesłanki określone w art. 3 pkt 1 ustawy z dni 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), jest on zabytkiem w znaczeniu materialnym, a fakt ten wynika z właściwości samego obiektu i wskazanego przepisu prawa, a nie z decyzji administracyjnej. O ile rację mają zatem skarżący twierdząc, iż cała należąca do nich nieruchomość była zabytkiem w chwili wydawania decyzji objętej wznowieniem, o tyle okoliczność ta pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, a w szczególności na ziszczenie się podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Nie każdy zabytek objęty jest bowiem ochroną prawną. Ochrona ta obejmuje tylko te zabytki, w stosunku do których zastosowano jedną z form ochrony opisaną w art. 7 ustawy o ochronie zabytków. W chwili wydawania decyzji objętej wznowieniem, ochroną prawną objęty był jedynie dom mieszkalny znajdujący się na nieruchomości skarżących, a nie cała nieruchomość. Po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, stan prawny uległ zmianie o tyle, że decyzją z dnia [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków , objął ochroną prawną dom mieszkalny wraz z otaczającym go terenem działki w granicach ogrodzenia. Powyższa decyzja - wbrew temu co twierdzą skarżący – ma charakter konstytutywny a nie deklaratoryjny. Decyzja konstytutywna powoduje bowiem zmianę lub ukształtowanie sytuacji prawnej indywidualnie określonego podmiotu i jest źródłem praw i obowiązków. Decyzja deklaratoryjna z kolei jedynie stwierdza istnienie określonych stosunków prawnych, mających swe źródło bezpośrednio w przepisach. Decyzja o wpisaniu do rejestru zbytków domu mieszkalnego wraz z otaczającym go terenem działki w granicach ogrodzenia tworzy nowy stan w zakresie ochrony konserwatorskiej i z całą pewnością jest decyzją konstytutywną, której skutki nie rozciągają się na okres przed jej wydaniem (por. także komentarz do art. 9 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, (w:) M. Cherka, P. Antoniak, F.M.Elżanowski, K.A.Wąsowski, LEX 2010). Dlatego też fakt objęcia ochroną prawną całej nieruchomości skarżących w roku 2009, nie może być uznany za nową okoliczność istniejącą w chwili wydania decyzji objętej wznowieniem. Tym samym organy obu instancji całkowicie zasadnie uznały, iż w sprawie nie zaszły przesłanki określone art.145 § 1 pkt 5 kpa. W ocenie Sądu, prawidłowo również organy rozstrzygające sprawę przyjęły, że nie zachodzi podstawa wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Podkreślić bowiem należy, że decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...], zmieniona następnie decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...], nie jest decyzją, o jakiej mowa w powyższym przepisie, w oparciu o którą wydana została decyzja o warunkach zabudowy. Decyzja z [...] łącznie z decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] wpisującą do rejestru zabytków układ urbanistyczno-krajobrazowy, stanowiły natomiast o przedmiocie i zakresie ochrony konserwatorskiej i właściwości rzeczowej organu ochrony zabytków, dotyczącej uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 53 ust.4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U.03.80.717 ze zm.). W zakresie ochrony konserwatorskiej, decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] wydana została zatem w oparciu o postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 21 listopada 2008r., a nie w oparciu o decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...], zmienioną następnie decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]. Dlatego nie można przyjąć za skarżącymi, że w sprawie zaistniała podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Zawarty w skardze zarzut dotyczący naruszenia art. 19 ust. 1a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, polega natomiast na nieporozumieniu. Podstawą odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej był bowiem przepis art. 151 § 1 pkt 1 kpa i ustalenie, że w stanie faktycznym sprawy nie zachodzą wskazywane we wniosku podstawy wznowieniowe, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 i 8 kpa. Organy nie dokonywały zatem powtórnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i nie stosowały przepisu art. 19 ust.1a ustawy o ochronie zabytków, obowiązującym zresztą dopiero od dnia 5 czerwca 2010r., stanowiącym podstawę do uwzględnienia w decyzji o warunkach zabudowy, ochronę zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru i ich otoczenia. Tym samym, przepisu tego nie mogły naruszyć. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że konstytutywny charakter decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...], poszerzającej przedmiot ochrony konserwatorskiej nieruchomości skarżących, przesądza o słuszności zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji poglądu, że decyzja ta pozostaje bez znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z tych względów zawarte w skardze zarzuty należało uznać za bezzasadne, a ponieważ Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń, skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji bądź stwierdzeniem jej nieważności, skargę należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.