I SA/Go 285/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi S.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. Skarżący S.B. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] października 2010 r. wydaną w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: S.B. [...] listopada 2009 r. zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu samochód osobowy używany m-ki [...] nr nadwozia [...], pojemności silnika 1796 cm3, rok produkcji 2001. Zgłoszenie celne zostało przyjęte jako spełniające warunki określone w art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i zarejestrowane w Oddziale Celnym pod pozycją ewidencji [...]. Do zgłoszenia celnego skarżący załączył umowę sprzedaży z dnia [...] listopada 2009 r. na kwotę 1600CHF, dokument pojazdu, świadectwo pochodzenia EUR 1 P nr [...] bez daty wystawienia, opinię techniczną nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Na podstawie ww. świadectwa skarżący zadeklarował preferencyjną stawkę celną 0% przewidzianą dla towarów pochodzących ze Wspólnoty lub z krajów korzystających. Organ celny po zwolnieniu towaru dokonał z urzędu kontroli zgłoszenia celnego. W toku czynności organ celny przekazał do weryfikacji załączone do zgłoszenia celnego świadectwo przewozowe EUR 1 P nr [...]. Pismem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Federalna Administracja Celna, Generalny Zarząd Ceł w Szwajcarii poinformował, iż eksporter nie udowodnił pochodzenia rzeczonego pojazdu, z tego względu pojazd należy traktować jako nieokreślonego pochodzenia. Dodatkowo w wyniku przeprowadzonej analizy załączonych do odprawy dokumentów organ celny uznał za nie odpowiadającą rzeczywistej deklarowaną wartość celną przedmiotowego pojazdu. W wyniku jej porównania (1800CHF) z ceną podobnego do importowanego całego pojazdu na rynku szwajcarskim wg załączonego do zgłoszenia celnego wydruku ze strony internetowej www2.auto-i-dat.ch , organ stwierdził, że ceny te znacząco odbiegały od ceny zadeklarowanej przez skarżącego. W oparciu o otrzymany wynik weryfikacji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie w sprawie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oraz określenia prawidłowych wysokości kwot należnych podatków z tytułu importu. Wartość celną przywiezionego samochodu ustalono na podstawie metody zastępczej, tzw. metody ostatniej szansy, o której mowa w art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, przyjmując jako podstawę ustalenia wartości wyliczenia dokonane przez powołanego w tym celu biegłego rzeczoznawcę, odejmując należności publicznoprawne. Po zakończeniu postępowania Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję, w której określił prawidłową kwotę wynikającą z długu celnego, podlegająca retrospektywnemu zaksięgowaniu z zastosowaniem stawki celnej konwencyjnej w wysokości 10% oraz określił prawidłową kwotę podatku od towarów i usług. Pismem z dnia [...] listopada 2010r. pełnomocnik skarżącego złożył odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego określonego w art. 181 a WKC. Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji. Następnie działający w imieniu skarżącego pełnomocnik, doradca podatkowy, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 181a ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. poprzez nie udowodnienie przesłanek dających podstawę do kwestionowania wartości celnej towaru, art. 30 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w zw. art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005r. Dz. U. nr 8, poz. 60) poprzez niezastosowanie, w wyniku czego mylnie przyjęto bez żadnego postępowania wyjaśniającego, iż nie ma żadnych innych dowodów dokonywania importu na obszar Unii Europejskiej takich samych albo innych samochodów, co wpłynęło niewątpliwie na wysokość danin publicznych, - art. 31 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez niezastosowanie, w wyniku czego przyjęto wyższą z dwóch wartości. Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania według norm obowiązujących. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w jego ocenie organ celny ma obowiązek dojścia do prawdy obiektywnej stosownie do zasady wyrażonej jest w art. 122 Ordynacji podatkowej, która ma zastosowanie do spraw podatkowych i celnych. Podkreślił, że w sprawie przede wszystkim błędnie stwierdzono, że samochód importowany oraz wymieniony w opinii biegłego to samochody porównywalne. W opinii pełnomocnika skarżącego są to dwa zupełnie inne od siebie samochody, przy czym samochód wymieniony w opinii to samochód zdecydowanie inny, posiadający inne parametry techniczne, lepszej klasy oraz marki itp. Nie da się zatem porównać obydwu samochodów z tego też powodu opinia zawiera zawyżone dane, które stały się podstawą do wydania decyzji. Nadto z dokumentów wynika, że organ celny Szwajcarii stwierdził, że w chwili obecnej firma sprzedająca samochody nie istnieje, brak jest natomiast danych czy istniała w chwili dokonania sprzedaży, a miało to miejsce kilka lat temu. Nie ustalenie tych dwóch ważnych danych spowodowało wg pełnomocnika skarżącego, że organ celny w całości naruszył normę art. 122 Ordynacji podatkowej. Argumentował, że doszło do naruszenia art. 30 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w zw. art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005r. Dz. U. Nr 8, poz. 60) poprzez niezastosowanie, w wyniku czego mylnie przyjęto bez żadnego postępowania wyjaśniającego, iż nie ma żadnych innych dowodów dokonywania importu na obszar Unii Europejskiej takich samych albo innych samochodów, co wpłynęło niewątpliwie na wysokość danin publicznych. W szczególności w aktach sprawy brak jest dowodów na poszukiwanie lub próby znalezienia jakichkolwiek danych umożliwiających zastosowanie jednej z wielu metod określenia wartości celnej towaru poprzedzających powołanie biegłego. Stwierdził ponadto, że uzasadnienie zawiera tylko wymienione przepisy, które winny zostać zastosowane, a nie tylko przepisane w uzasadnieniu. Ten brak postępowania w ocenie pełnomocnika skarżącego winien skończyć się decyzją uchylającą skarżoną decyzję i przekazującą postępowanie z powrotem do pierwszej instancji, celem przeprowadzenia tego postępowania na nowo. Zarzucił również naruszenie prawa materialnego wymienionego w art. 31 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez niezastosowanie, w wyniku czego przyjęto wyższą z dwóch wartości. Wskazał, że Wspólnotowy Kodeks Celny kategorycznie zakazuje takiego postępowania, które zmierza do wyboru wyższej wartości z dwóch alternatywnych. W trakcie dokonywania importu na obszar Unii Europejskiej powołano jednego rzeczoznawcę, który zawyżył wartość celną importowanego towaru. Od tak obliczonej wartości zapłacono wyższe należności celno-podatkowe. Następnie w sprawie powołano drugiego rzeczoznawcę, który dokonał obliczenia wartości celnej towaru na nowo. Organ celny wybrał wartość większą, czym naruszył wymieniony przepis. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasową argumentację, przedstawioną w decyzjach organów obu instancji i wniósł o oddalenie skargi. W szczególności wskazał, że odrzucenie wartości transakcyjnej jest konsekwencją zakwestionowania wiarygodności informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej. Ocena wiarygodności ceny deklarowanej przez stronę i wynikającej z dokumentów przedstawionych organom celnym wymaga natomiast przeprowadzenia stosownego postępowania. Podkreślił, że organy celne są uprawnione nie tylko do oceny przedłożonych dokumentów pod względem formalnym, ale mają również możliwość badania wiarygodności dokumentu pod względem merytorycznym w sytuacji, gdy z uzasadnionych przyczyn wysokość podanej ceny transakcyjnej budzi zastrzeżenia co do jej prawdziwości. Niewiarygodność ceny transakcyjnej uzasadniająca jej odrzucenie występuje wówczas, gdy jest ona rażąco niska w porównaniu z innymi cenami danego towaru na rynku eksportu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów powszechnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i miedzy tymi organami a organami administracji rządowej ( § 1). Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 ). Oznacza to, że w badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwaną dalej P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Dokonana w tak zakreślonych granicach kontrola zaskarżonej decyzji wskazuje, że jest ona zgodna z prawem. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia wartości celnej używanego samochodu osobowego sprowadzonego ze Szwajcarii. Strona skarżąca dołączyła do zgłoszenia celnego dokument transakcyjny zakupu samochodu [...] listopada 2009 r., na którym sprzedawca potwierdził preferencyjne pochodzenie towaru. W wyniku weryfikacji autentyczności deklaracji pochodzenia umieszczonej na dokumencie transakcyjnym, szwajcarskie władze celne uznały pojazd za towar o nieustalonym pochodzeniu wobec niemożności ustalenia jego eksportera na podstawie adresu podanego w tym dokumencie. Przy ocenie prawidłowości powyższych ustaleń należało mieć na uwadze, że stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. nr 68. poz. 622 ze zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 180 Ordynacji podatkowej, organ celny może dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej wynika, że dokumenty urzędowe, to dokumenty sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej lub przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Jeżeli więc dany dokument spełnia łącznie wymienione przesłanki, a nadto sporządzony został w zakresie działania organu, od którego pochodzi, to taki dokument należy uznać za urzędowy i wówczas stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Przepis art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej nie ogranicza przy tym pojęcia dokumentów urzędowych do dokumentów krajowych. Przyjmuje się, że uznanie dokumentu zagranicznego za dokument urzędowy w rozumieniu tego przepisu jest uzależnione od uregulowań zawartych w wiążących Polskę umowach międzynarodowych. Taką umową międzynarodową, którą Polska jest związana od czasu uzyskania członkostwa w UE (m.in. art. 91 i art. 9 Konstytucji RP). jest również Porozumienie z dnia 9 czerwca 1997 r. w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską uzupełniające Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską o Protokół dodatkowy w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, zatwierdzone w imieniu Wspólnoty decyzją Rady z 2 czerwca 1997 r. (Dz. U. UE L 1997.169.77). Przepisy protokołu określają m.in. organy właściwe do realizacji wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (art. 1 lit. c i d), ich kompetencje i formy działania (art. 2-5), formy przekazu informacji (art. 8), a także kwestie poufności (art. 10) i sposobu wykorzystywania uzyskanych informacji (art. 11). W świetle powyższych przepisów, pismo szwajcarskiej administracji celnej z [...] kwietnia 2010 r. stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej, albowiem zostało sporządzone w formie określonej przepisami prawa (tj. w formie przewidzianej w Protokole), przez powołany do tego organ władzy publicznej (tj. szwajcarski organ administracyjny), na wniosek polskiego organu o udzielenie pomocy na podstawie przepisów art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 8 tego Protokołu. Stosownie do treści art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej pismo to jest zatem zagranicznym dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego. co zostało w nim "urzędowo stwierdzone". Istota oraz szczególna moc dowodowa dokumentu urzędowego odnosi się przede wszystkim do tego, co zostało w takim dokumencie "urzędowo stwierdzone". W doktrynie uważa się, że zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, tj. prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). Dzięki domniemaniu zgodności z prawdą twierdzeń zawartych w dokumencie urzędowym (wiarygodności), które nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością, nie istnieje potrzeba udowadniania faktów, które wynikają z dokumentu urzędowego. Organ nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie, jak również nie może ich kwestionować bez uprzedniego wzruszenia domniemania wynikającego z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej (tak m.in. P. Pietrasz, Komentarz do art. 194 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz. LEX, 2007, wyd. II. teza 2). Podzielić należało pogląd organów celnych, że nieistnienie firmy będącej wystawcą rachunku lub brak możliwości jej ustalenia na podstawie danych podanych w wystawionym przez nią rachunku dawało podstawę do uznania załączonego do zgłoszenia celnego rachunku za nieautentyczny, co stanowiło wystarczającą podstawę do odstąpienia od ustalenia wartości celnej sprowadzonego samochodu w oparciu o metodę wartości transakcyjnej określonej w art. 29 ust. 1 WKC. Stanowisko takie znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 181 a RWKC. Ten ostatni przepis jednoznacznie wskazuje, że organy celne nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej, jeżeli mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. W sprawie ustalono, że organy celne mogły mieć uzasadnione wątpliwości co do zadeklarowanej wartości celnej, zatem zasadne było odstąpienie przez nie od przyjęcia wartości transakcyjnej jako wartości celnej towaru. Konsekwencją zakwestionowania wiarygodności zadeklarowanej wartości celnej towaru było ustalenie tej wartości w oparciu o jedną z metod określonych w art. 30 – 31 WKC. W sytuacji, gdy zadeklarowana wartość celna nie mogła być przyjęta, organ celny miał obowiązek ustalenia tej wartości stosując kolejno metody wynikające z tych przepisów, należało zaakceptować stanowisko organów celnych wskazujące na brak możliwości zastosowania metod ustalania wartości celnej, sprowadzonego używanego samochodu, określonych w art. 30 WKC. W omawianym zakresie organy celne prawidłowo odwołały się do stanowiska sformułowanego przez Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO). Zarówno metoda wartości transakcyjnej identycznych towarów, jak i metoda wartości transakcyjnej podobnych towarów (art. 30 ust. 2 lit. a i b WKC) odnosi się do cech towarów, takich jak identyczność lub podobieństwo. Tych przesłanek nie spełniają sprowadzane z zagranicy używane samochody. Również nie znajduje zastosowania do towarów używanych metoda oparta o cenę jednostkową towarów importowanych. Opiera się ona na cenie jednostkowej (art. 30 ust. 2 lit. c WKC), po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne są sprzedawane we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami. Stwierdzić także należy, że do określenia wartości celnej sprowadzanych samochodów używanych nie znajduje również zastosowania metoda wartości kalkulowanej - art. 30 ust. 2 lit. d WKC, która wymaga określenia kosztów lub wartości materiałów i produkcji, kwoty zysku i kosztów ogólnych oraz kosztów lub wartości elementów wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. e WKC. które są zmienne. W świetle powyższych uwag Sąd podzielił stanowisko organów celnych uznające, iż wartość celną sprowadzonego ze Szwajcarii samochodu osobowego należało ustalić przy zastosowaniu metody, o której mowa w art. 31 WKC zwanej metodą ostatniej szansy. Zastosowanie tej metody podlega ograniczeniom, o których mowa w art. 31 ust. 2 WKC. w szczególności według tej metody wartość celna nie może być ustalana na podstawie ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we wspólnocie. Zgodnie z przepisem art. 31 WKC, jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie przepisów art. 29 lub 30 ustawy, ustalana jest na podstawie danych dostępnych we wspólnocie z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.. Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. W przypadku określenia wartości celnej używanego samochodu dokonuje się weryfikacji w oparciu o materiały porównawcze dla samochodów o parametrach zgodnych z danymi dla sprowadzonych przez importera, wyprodukowanych poza Wspólnotą, sprzedawanych na rynku Wspólnoty. Zgodnie z postanowieniami Porozumienia w sytuacji gdy wartość celna przywożonych używanych pojazdów samochodowych ustalana jest w oparciu o art. 31 WKC, istnieje możliwość skorzystania z wyspecjalizowanych katalogów lub czasopism zawierających średnie ceny rynkowe tych pojazdów na obszarze Wspólnoty. W niniejszej sprawie biegły ustalając wartości rynkową pojazdu posłużył się katalogiem Pojazdy Samochodowe Wartości Rynkowe część A XI 2009 r. i uwzględnił ceny katalogowe samochodu podobnego, w największym stopniu zbliżonego do samochodu wycenianego wyprodukowanego poza Wspólnotą. Samochodem spełniającym kryteria samochodu podobnego takie jak: rocznik pojazdu, klasa, wyposażenie, rodzaj i pojemność silnika był wskazany przez biegłego samochód marki [...]. Badanie cen samochodu podobnego jest niezbędne w celu ustalenia poprawności określenia ceny transakcyjnej i stworzenia podstawy do określenia wartości celnej w oparciu o przepis art. 3 1 WKC. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdzał, że zadeklarowana cena transakcyjna 1600 CHF jest wielokrotnie niższa od cen transakcyjnych samochodów podobnych na rynkach pozawspólnotowych. Biegły w swojej ocenie z dnia [...] września 2010r. określił wartość pojazdu na rynku polskim o niemalże identycznych parametrach trakcyjno-technicznych na kwotę 18.050zł. Następnie po uwzględnieniu dostępnych danych oraz konkretnego stanu technicznego wycenianego pojazdu, istniejącego w chwili jego sprowadzenia do Polski oraz szereg korekt określił wartość pojazdu na kwotę 13.200 zł. Jako niezasadny należy również uznać zarzut przyjęcia, iż samochód wymieniony w opinii nie jest porównywalny z samochodem importowanym. Biegły ustalił, że jest to pojazd tego samego rodzaju i podrodzaju, o niemalże identycznych parametrach trakcyjno – technicznych co przedmiot importu. Brak jest zatem obiektywnych podstaw do nie uznania stanowiska wyrażonego przez biegłego. Nie można także uznać zarzutu, że organ wybrał wyższą z dwóch wartości, albowiem w postępowaniu organ celny dopuścił dowód ale tylko jednego biegłego, drugi biegły nie był przez organ powoływany. Niezasadnym i niezrozumiałym jest zarzut pełnomocnika skarżącego dotyczący samej decyzji organu I instancji. Pełnomocnik w zarzutach skargi stwierdził, że uzasadnienie zawiera tylko wymienione przepisy, które winny zostać zastosowane, a nie tylko przepisane w uzasadnieniu. Należy pamiętać, że treść decyzji jest uregulowana w art. 210 Ordynacji podatkowej. Według art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej decyzja zawiera następujące elementy: oznaczenie organu podatkowego, datę jej wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o trybie odwoławczym - jeżeli od decyzji służy odwołanie, podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Natomiast kwestię uzasadnienia decyzji reguluje § 4 art. 210, który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Dodatkowo na podstawie § 2 wyżej przytoczonego artykułu decyzja, w stosunku do której może zostać wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, zawiera ponadto pouczenie o możliwości wniesienia powództwa lub skargi. W ocenie Sądu decyzje organów obu instancji zawierają wszystkie wskazane powyżej elementy. Uzasadnienia są napisane w sposób czytelny i zrozumiały, zawierają również odniesienie się do stanu faktycznego oraz szczegółowe uzasadnienie prawne wydanych decyzji. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę. /-/ J. Niedzielski /-/ D. Skupień -/ A. Rzepecka