II SA/Wa 990/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (sprawozdawca), Janusz Walawski, Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2012 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji rewolweru do celów łowieckich oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 6,1 poz. 548 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania L. S., utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], odmawiającą zarejestrowania rewolweru marki [...], kal. [...], nr [...] do celów łowieckich. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] października 2011 r. L. S. zwrócił się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z wnioskiem o zarejestrowanie do celów łowieckich rewolweru [...], kal. [...], nr [...]. [...] Komendant Wojewódzki Policji, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. wydaną na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz oraz art. 104 i 268a k.p.a., odmówił rejestracji rewolweru [...], kal. [...], nr [...] do celów łowieckich. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że według przepisów obowiązujących w dniu złożenia przez L. S. wniosku o zarejestrowanie broni za broń dopuszczoną do wykonywania polowania mogła być uznana wyłącznie broń palna myśliwska, zatem taka, która według określonej przez producenta specyfikacji, przeznaczona jest do celów łowieckich, w sytuacji, gdy z broni tej po maksymalnym załadowaniu można było oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów. Organ podkreślił, iż w procesie rejestracji broni zadaniem organu Policji, jest ustalenie, czy wyposażenie konkretnej osoby w konkretną jednostkę broni palnej nie będzie stanowiło zagrożenia dla bezpieczeństwa. Stąd, w sytuacji gdy przedmiotem wniosku dotyczącego rejestracji broni była broń palna krótkolufowa, w toku postępowania należało ustalić, czy wnioskujący o rejestrację broni został przeszkolony w zakresie bezpiecznego i zgodnego z prawem posługiwania się nią. Stąd przed wydaniem decyzji, koniecznym było przeprowadzenie postępowania administracyjnego dotyczącego możliwości zarejestrowania konkretnej jednostki broni do celów łowieckich. Organ zaznaczył, że zgodnie z przepisem art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydane do celów łowieckich uprawnia do posiadania broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Przepisem takim jest rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61,poz. 548 z późn. zm.). Zgodnie natomiast z § 3 wymienionego rozporządzenia, do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym, że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje. Ponieważ zaś broń, o zarejestrowanie której do celów łowieckich ubiega się L. S., jest rewolwerem, mając na względzie przytoczony wyżej przepis, należało odmówić jego rejestracji do celów łowieckich. Od powyższej decyzji L. S. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. W odwołaniu zakwestionował prowadzenie przez organ I instancji postępowania administracyjnego oraz wydanie decyzji w sprawie wskazując, iż rejestracji broni w formie decyzji administracyjnej nie przewiduje ani Kodeks postępowania administracyjnego, ani ustawa o broni i amunicji. W jego ocenie wydanie zaświadczenia na zakup broni upoważnia do zakupu broni, w tym wypadku myśliwskiej, zgodnie z obowiązującymi w dniu jej zakupu przepisami, co obliguje organ Policji do jej rejestracji. Zatem wszelkie czynności dodatkowe przeprowadzane przez organ, jak np. wystąpienie do PZŁ, winny być wykonane przed wydaniem promesy, bowiem inne postępowanie świadczy o niekompetencji i opieszałości organów rejestrujących broń. Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz zobowiązanie właściwych organów do zarejestrowanie przedmiotowej broni. Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżona decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji jest zasadna i celowa, jakkolwiek wskazano w niej częściowo błędną podstawę prawną rozstrzygnięcia. Dlatego też Komendant Główny Policji wyeliminował błąd organu I instancji polegający na częściowo błędnym wskazaniu podstawy prawnej decyzji, bowiem prawidłową podstawę tej decyzji stanowi przepis art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Przechodząc natomiast do meritum sprawy, organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, które weszło w życie w dniu 14 grudnia 2011 r., do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje. Używana do polowania broń myśliwska o lufach gwintowanych musi posiadać kaliber minimum 5,6 mm i być przeznaczona do strzelania amunicją charakteryzującą się energią pocisku nie mniejszą niż 1000 J w odległości 100 m od wylotu lufy. Polowanie na zwierzynę grubą odbywa się wyłącznie z użyciem broni myśliwskiej, o której mowa wyżej oraz naboi myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, przy czym energia pocisku w odległości 100 m od wylotu lufy nie może być mniejsza niż 2500 J (przy polowaniu na łosie) i 2000 J (przy polowaniu na jelenie, daniele, muflony i dziki, z wyłączeniem dzików warchlaków). Dopuszcza się przy tym polowanie na zwierzynę grubą (z wyłączeniem łosi i jeleni byków) z użyciem broni myśliwskiej o lufach gładkich oraz myśliwskich naboi kulowych (ust. 4 § 3). Do wykonywania polowania na zwierzynę drobną używa się wyłącznie broni myśliwskiej o lufach gładkich oraz myśliwskich naboi śrutowych ze śrutem o średnicy do 4,5 mm, a do polowania na drapieżniki używa się broni myśliwskiej o lufach gwintowanych oraz myśliwskich naboi z pociskami półpłaszczowymi i pełnopłaszczowymi lub broni myśliwskiej o lufach gładkich oraz naboi myśliwskich kulowych lub śrutowych (śrut o średnicy do 4,5 mm) - § 3 ust. 1-6 rozporządzenia. Z powyższego przepisu wprost więc wynika, iż strona nie może posiadać rewolweru marki [...], kal. [...] do celów łowieckich, ponieważ na mocy wyżej wskazanego przepisu prawa tego rodzaju broń nie może być używana do wykonywania polowania. Dlatego też, w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy, żadne argumenty strony nie mogą mieć wpływu na rodzaj rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jakkolwiek bowiem strona wniosła o zarejestrowanie zakupionej przez nią broni przed wejściem w życie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r., zmieniających rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie szczególnych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, to jednak wskazać należy, że rozporządzenie to nie zawiera przepisów przejściowych, które obligowałyby organy Policji do stosowania w niniejszej sprawie przepisów dotychczasowych, tj. obowiązujących do dnia 13 grudnia 2011 r. Odnosząc się natomiast do zarzutu strony dotyczącego wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie rejestracji przedłożonej przez nią broni przez organ Policji mimo, iż nie przewiduje tego ani Kodeks postępowania administracyjnego, ani ustawa o broni i amunicji, Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż samo zarejestrowanie broni jest czynnością materialno - techniczną i nie wymaga przeprowadzenia "procesowego" postępowania administracyjnego. Przypadek strony wymagał jednak przeprowadzenia czynności wyjaśniających w celu ustalenia, czy zakupiony przez nią rewolwer może być w świetle przepisów prawa zarejestrowany do celów łowieckich. W wyniku tych czynności okazało się, że nie można go zarejestrować do tego celu, a więc organ I instancji był zobowiązany wydać decyzję o odmowie rejestracji, by L. S. mógł – występując w charakterze strony – przedstawiać swoje stanowisko w sposób uregulowany przepisami k.p.a., w tym poprzez prawo wniesienia odwołania do organu II instancji. Bezzasadne są także jego zarzuty dotyczące przeprowadzenia czynności dopiero po przedłożeniu przez niego broni do rejestracji, bowiem organ w chwili wydawania promesy na zakup broni myśliwskiej nie mógł przewidzieć, że strona zakupi do tego celu broń krótką, tj. rewolwer. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, L. S. zarzucił organowi: 1) naruszenie art. 13 ust. 3 w związku z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego błędną wykładnię oraz niezastosowanie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 maja 2005 r. (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.), obowiązującego w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na broń oraz błędne zastosowanie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r., które weszło w życie w dniu 14 grudnia 2011 r. (Dz. U. Nr 257, poz. 1548) w sprawie szczególnych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz; 2) rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady działania organów państwa na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), zasady praworządności (art. 7 k.p.a.) i zasady zaufania do organów państwa (art. 8 k.p.a.). W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, iż w dacie gdy uzyskał od organów Policji zaświadczenie z dnia [...] września 2009 r. uprawniające do nabycia broni nr [...] (tzw. promesę) obowiązywało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie szczególnych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz. Na podstawie uzyskanego zaświadczenia zakupił rewolwer marki [...], kal. [...], nr [...] do celów łowieckich. Po dokonaniu zakupu złożył wniosek o zarejestrowanie zakupionej broni przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. Komendant nie dokonał jednak rejestracji broni, wszczynając postępowanie administracyjne, które przedłużył dwukrotnie, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. odmówił rejestracji rewolweru marki [...], kal. [...] nr [...] do celów łowieckich. W ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie nie zachodziły w ogóle przesłanki do wszczęcia postępowania administracyjnego. Wszczęcia takiego postępowania nie przewiduje bowiem ani ustawa o broni i amunicji, ani Kodeks postępowania administracyjnego. Wydanie promesy zezwalającej na zakup broni należy natomiast traktować jak przyrzeczenie jej zarejestrowania, jeśli zakup zostanie dokonany zgodnie z promesą oraz obowiązującym prawem. Zdaniem skarżącego nie można zgodzić się ze stanowiskiem Komendanta Głównego Policji, że w niniejszej sprawie konieczne było wszczęcie postępowania administracyjnego w celu wyjaśnienia, czy zakupiony przez niego rewolwer może być w świetlne przepisów prawa zarejestrowany do celów łowieckich. Nie ma bowiem sporu prawnego, jak i faktycznego dotyczącego możliwości rejestracji zakupionego przez niego rewolweru jako broni myśliwskiej w świetle obowiązującego prawa na dzień wydania promesy i wniosku o rejestrację zakupionej broni. Skarżący podkreślił przy tym, iż [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. w ówczesnym stanie prawym dokonał rejestracji kilkuset rewolwerów o podobnych lub takich samych parametrach, nie mając najmniejszych wątpliwości, że spełniają one wymogi przewidziane dla broni myśliwskiej. W ocenie skarżącego zupełnym nieporozumieniem i nadużyciem prawa było dwukrotne przedłużanie przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji postępowania administracyjnego bez wyraźnej przyczyny. Skarżący zarzucił, że organ umyślnie przedłużał to postępowanie, gdyż wiedział, że przepisy ulegną zmianie. Takie działanie należy zaś uznać za bezprawne, naruszające zasadę zaufania obywatela do Państwa prawa. Ponadto, zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie bez znaczenia prawnego jest brak przepisów przejściowych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 roku. W przypadku bowiem, gdy wydane jest zezwolenie na zakup broni przez organ administracyjny, to faktyczny zakup i jego rejestracja powinny być dokonane w świetle prawa obowiązującego w dniu wydania przyrzeczenia i zakupu bez względu na jego zmianę w dniu faktycznej rejestracji. Przeciwne rozumowanie prowadziłoby do obejścia prawa przez organy administracji i naruszałoby pewność obrotu prawnego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Komendant Główny Policji ponownie podkreślił, że organy Policji zasadnie rozpatrzyły niniejszą sprawę na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w ich aktualnym brzmieniu, obowiązującym od dnia 14 grudnia 2011 r., bowiem rozporządzenie to nie zawiera przepisów przejściowych, które nakazywałyby organom Policji załatwiać sprawy rejestracji broni (w tym przypadku odmowy rejestracji) z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dniu zgłoszenia tej broni do rejestracji, tj. złożenia wniosku. Z przepisów tego rozporządzenia w aktualnym brzmieniu wynika natomiast wprost, że skarżący nie może posiadać rewolweru marki [...], kal. [...] do celów łowieckich, ponieważ tego rodzaju broń nie może być używana do wykonywania polowania. Biorąc powyższe pod uwagę, za nietrafne uznać należy, w ocenie organu, zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania przez organy Policji, które w prawidłowy i wyczerpujący sposób zebrały oraz rozważyły materiał dowodowy w sprawie, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 i 77 k.p.a. W sposób wystarczający wyjaśniły także kryteria, którymi kierowały się przy wydaniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ocenie Sądu skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do pierwszego z powołanych przepisów, rejestracji broni dokonują organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń, karty rejestracyjnej broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karty rejestracyjnej broni pneumatycznej, o których mowa w art. 9 ust. 1-4. Przepis art. 10 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 4 pkt 3 tej ustawy, pozwolenie na broń wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej: do celów łowieckich - broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Takim przepisem odrębnym jest § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.). Przepis ten w dacie uzyskania przez skarżącego zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni myśliwskiej, dokonania przez niego zakupu rewolweru marki [...], kal. [...] oraz zgłoszenia go do rejestracji jako broni do celów łowieckich stanowił, iż do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów; magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje (ust. 1). Polowanie na zwierzynę grubą odbywa się, z zastrzeżeniem ust. 3 wyłącznie przy użyciu myśliwskiej broni palnej o lufach gwintowanych i kalibrze minimum 5,6 mm oraz stosowanych do niej nabojach myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, które w odległości 100 m od wylotu lufy posiadają energię nie mniejszą niż: 1) 2500 J przy polowaniu na łosie; 2) 2000 J przy polowaniu na jelenie, daniele, muflony i dziki; 3) 1000 J przy polowaniu na sarny, dziki warchlaki i drapieżniki (ust. 2). Do wykonywania polowania nie można używać broni czarnoprochowej (ust. 2a). Na zwierzynę, o której mowa w ust. 2, z wyjątkiem łosi i jeleni byków, dopuszcza się polowanie z broni o lufach gładkich, z użyciem myśliwskich naboi kulowych (ust. 3). Do wykonywania polowania na zwierzynę drobną, z zastrzeżeniem ust. 5, używa się wyłącznie myśliwskich naboi śrutowych ze śrutem o średnicy do 4,5 mm (ust. 4). Na drapieżniki poluje się, używając myśliwskich naboi kulowych wymienionych w ust. 2 i 3, myśliwskich naboi śrutowych wymienionych w ust. 4 lub naboi myśliwskich z pociskami pełnopłaszczowymi (ust. 5). W dniu 15 listopada 2011 r. Minister Środowiska wydał jednak rozporządzenie zmieniające powyższe rozporządzenie z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 257, poz. 1548). Na mocy rozporządzenia zmieniającego § 3 ust. 1 otrzymał brzmienie: "do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje". Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 14 grudnia 2011 r., a więc w dacie wydawania decyzji w niniejszej sprawie przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, obowiązywał już zmieniony przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz o treści, jak wskazano wyżej. Zgodnie natomiast z tym zmienionym przepisem organ nie mógł zarejestrować rewolweru jako broni do celów łowieckich. Skarżący zarzucił w skardze, że organ w niniejszej sprawie winien zastosować rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, w brzmieniu obowiązującym w dacie, gdy uzyskał zaświadczenia uprawniające do nabycia broni oraz zgłosił broń do rejestracji. Odnosząc się do powyższego zarzutu, wskazać należy, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym organ rozpoznaje sprawę w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie orzekania, obowiązany jest zatem uwzględnić zmiany stanu prawnego zaistniałe między wszczęciem postępowania w sprawie, a wydaniem rozstrzygnięcia, chyba że z nowych przepisów wynika coś innego. Zasada ta nie ma zastosowania jedynie w przypadku decyzji deklaratoryjnych – stwierdzających ukształtowanie się stosunku administracyjnoprawnego z mocy samego prawa we wcześniejszym okresie, gdyż wtedy stosować należy przepisy obowiązujące w chwili konkretyzacji tego stosunku - przepisy poprzednie (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OPS 1/06, LEX nr 182508). Biorąc zatem pod uwagę, iż przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z 15 listopada 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz nie zawierają żadnych regulacji intertemporalnych w zakresie stosowania znowelizowanych przepisów do stanów faktycznych powstałych przed datą wejścia w życie tych przepisów, organy Policji zobligowane były zastosować w niniejszej sprawie nową regulację prawną obowiązującą w dacie orzekania. Zgodnie natomiast z tą nową regulacją prawną rewolweru marki [...], kal. [...] nie można było zarejestrować jako broni do celów łowieckich. Należy ponadto zwrócić uwagę, iż do dnia 9 marca 2011 r. osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską obowiązywał wyraźny prawny zakaz używania do celów łowieckich m. in. broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów (§ 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń – Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.). Rozporządzenie to utraciło moc w związku z wejściem w życie nowelizacji ustawy o broni i amunicji. Pozostające w mocy rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, z uwagi na zapisy zawarte w wyżej powołanym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń, nie zawierało precyzyjnych zapisów w zakresie wyłączenia z wykorzystywania do celów myśliwskich pistoletów i rewolwerów. Z uwagi na powyższe, w celu rozwiania wątpliwości we wskazanym zakresie w dniu 15 listopada 2011 r. Minister Środowiska wydał rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, które zawierają jednoznaczny zakaz polowania przy użyciu pistoletów i rewolwerów. W ocenie Sądu, analiza obowiązujących przepisów prawnych prowadzi jednak do wniosku, że zarówno przed nowelizacją ustawy o broni i amunicji, jak i po jej nowelizacji, która weszła w życie w dniu 10 marcu 2011 r., intencją ustawodawcy było uniemożliwienie wykonywania polowań przy użyciu pistoletów i rewolwerów. W ocenie Sądu nieuzasadniony jest też zarzut skargi, że w niniejszej sprawie brak było podstawy prawnej do wszczęcia postępowania administracyjnego oraz wydania przez organy Policji rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej. Należy zwrócić uwagę, że w zaświadczeniu z dnia [...] września 2011 r. uprawniającym L. S. do nabycia broni organy Policji określiły jedynie ogólnie, że ma być to broń do celów myśliwskich. Z zaświadczenia tego nie wynikało uprawnienie L. S. do nabycia konkretnie wskazanego rodzaju broni tj. rewolweru marki [...], kal. [...]. Organ na etapie wydawania tego zaświadczenia nie wiedział zatem jaki rodzaj broni myśliwskiej strona zgłosi do rejestracji. W sytuacji więc, gdy na etapie zgłoszenia nabytej broni do rejestracji pojawiły się wątpliwości, czy nie ma przeszkód do jej zarejestrowania i zaszła potrzeba ustalenia, czy wnioskujący o rejestrację został przeszkolony w zakresie bezpiecznego i zgodnego z prawem posługiwania się nią, zasadnym było wszczęcie przez organ postępowania administracyjnego w sprawie. O ile nie budzi bowiem wątpliwości stanowisko, że rejestracja broni następuje w formie czynności materialno-technicznej, to nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że czynnością materialno - techniczną jest również odmowa rejestracji broni. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, iż zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem, odmowa dokonania czynności materialno-technicznej winna być dokonana w drodze decyzji, albowiem jest to negatywne rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej, o której załatwienie zwróciła się strona mająca w tym interes prawny. Taka forma załatwienia, umożliwiająca instancyjną i pozainstancyjną kontrolę zgodności rozstrzygnięcia z prawem, w najlepszy sposób chroni bowiem zarówno interes społeczny, jak i interes indywidualny strony (tak np.: NSA /w:/ uzasadnieniu wyroku z dnia 25 lutego 1983 r., sygn. akt II SA 2083/82, ONSA z 1983 r., nr 1, poz. 14). Należy jednocześnie podkreślić, że w doktrynie oraz orzecznictwie wskazuje się na konstrukcję domniemania załatwienia sprawy w drodze decyzji. Według tych poglądów, jeżeli przepis prawny nie określa formy konkretyzacji sytuacji prawnej obywatela, organ administracji publicznej powinien dokonać jej w formie decyzji administracyjnej (vide: J. Jędrośka, B. Adamiak /w:/ Glosa do wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 1981 r. sygn. akt SA 761/81 - OSP: KA nr 5/82; Andrzej Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel, Zakamycze 2005, str. 611). Koniecznym warunkiem przyjęcia takiego domniemania jest oczywiście ustalenie, iż istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej właściwy do jej załatwienia - co w niniejszej sprawie niewątpliwie ma miejsce. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie powinno zatem budzić wątpliwości, że o odmowie rejestracji broni organ prawidłowo rozstrzygnął w formie decyzji administracyjnej, a podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.