II SA/Wa 1863/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung (spr.) Sędzia WSA Janusz Walawski Protokolant ref.staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2010 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 oraz art. 98 § 1, art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia R. S. pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu organ wskazał na następujący stan faktyczny. [...] Komendant [...] Policji wszczął z urzędu w dniu 27 maja 2010 r. postępowanie w sprawie cofnięcia R. S. pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi powzięcia informacji o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym z art. 296 § 2 kk i art. 296 § 3 kk, a ponadto z uwagi na ustalenie, iż został on skazany za popełnienie przestępstwa z art. 273 kk w zw. z art. 272 kk. W toku prowadzonego postępowania pełnomocnik strony złożył wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania karnego w sprawie [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. [...] Komendant [...] Policji odmówił zawieszenia postępowania, wskazując, iż brak jest przesłanek do uwzględnienia żądania strony przewidzianych w art. 97 § 1 i art. 98 k.p.a. W zażaleniu od powyższego postanowienia R. S. wniósł o jego zmianę poprzez zawieszenie postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń do czasu zakończenia postępowania karnego w sprawie [...] oraz wstrzymanie wykonania postanowienia. Zarzucił organowi I instancji błędne przyjęcie, iż w sprawie nie występują przesłanki do zawieszenia postępowania. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu zażalenia, w postanowieniu z dnia [...] września 2010 r. utrzymującym w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, wskazał, iż zarzuty strony nie zasługują na uwzględnienie. Wyjaśnił, iż postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń zostało wszczęte przez organ z urzędu, a zatem strona nie może skutecznie ubiegać się o zawieszenie tego postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. Czynności tej byłby zobowiązany dokonać organ, ale tylko z przyczyn określonych w art. 97 § 1 k.p.a., tj. w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105), w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony, w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych oraz gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ stwierdził, iż w sprawie nie zaistniała żadna z wymienionych przesłanek, dlatego też nie było podstaw do zawieszenia postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2010 r. oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak jest zagadnienia wstępnego, od którego uzależnione byłoby rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej. Zdaniem skarżącego, fakt wszczęcia i toczenia postępowania karnego był faktyczną przesłanką do wszczęcia postępowania administracyjnego o cofnięcie pozwolenia na broń, a zatem ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: 1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105), 2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony, 3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych, 4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Stosownie zaś do art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądane postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Powyższe przepisy prawa regulują dwa rodzaje zawieszania postępowania – obligatoryjne dokonywane przez organ z urzędu oraz fakultatywne – na wniosek strony, na której żądanie postępowanie administracyjne zostało wszczęte. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte z urzędu przez [...] Komendanta [...] Policji z uwagi na fakt, iż przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o czyny z art. 296 § 2 kk i 296 § 3 kk w związku z art. 11 § 2 w związku z art. 12 kk. Oznacza to, iż skarżący nie mógł skutecznie wystąpić z wnioskiem o zawieszenie postępowania. Uprawnienie to bowiem, zgodnie z cytowanym art. 98 § 1 k.p.a., przysługuje stronie tylko w przypadku postępowania wszczętego na jej wniosek, a ponadto nie sprzeciwiają się temu inne strony i nie zagraża to interesowi społecznemu. Powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie, ponieważ tylko w takim wypadku organ ma możliwość spełnienia żądania strony. Skoro w niniejszej sprawie postępowanie o cofnięcie pozwolenia na broń nie zostało zainicjowane wnioskiem R. S., to przyjąć należy, iż nie została spełniona jedna z przesłanek z art. 98 § 1 k.p.a. Odnosząc się z kolei do uregulowania z art. 97 § 1 k.p.a., należy wskazać, iż organ zawiesza postępowanie z urzędu w przypadku zaistnienia przesłanek w nim określonych. Oznacza to, iż w trakcie prowadzonego postępowania organ zobowiązany jest badać, czy nie powstało zdarzenie lub sytuacja, która wymaga zawieszenia postępowania. Bezsprzecznym jest, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 97 § 1 pkt 1 -3 k.p.a. Bliższej analizy wymaga natomiast przesłanka wyrażona w pkt 4 tego artykułu, tj. zaistnienie zagadnienia wstępnego. W doktrynie przyjmuje się, iż pod pojęciem tym należy rozumieć wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz. Wyd. Zakamycze 2005, str. 572). W niniejszej sprawie rację ma organ wskazując, iż fakt prowadzonego przeciw skarżącemu postępowania karnego nie może być traktowany w kategoriach zagadnienia wstępnego. Ustawa z dnia 21 maja 1999 r., o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) nie uzależnia bowiem wydania decyzji administracyjnej od ostatecznego zakończenia postępowania karnego przeciw osobie, wobec której prowadzone jest postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia. W art. 18 ust 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ustawodawca wskazuje, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W kategorii tej, stosownie do ww. art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji, znajdują się osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Oznacza to, iż sam fakt prowadzenia postępowania o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest wystarczającą przesłanką do wydania decyzji administracyjnej. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącego dotyczącego nieprzestrzegania przez organ art. 7 i 77 k.p.a. i pomijanie słusznego interesu obywatela, należy wskazać iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy wyjaśnić skarżącemu, iż organy administracji zobowiązane są przestrzegać wszystkich zasad postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż swoim działaniem nie mogą pomijać słusznego interesu obywatela, ale nie mogą również działać niezgodnie z przepisami prawa. Tymczasem zawieszenie postępowania na wniosek skarżącego w niniejszej sprawie nosiłoby znamiona bezprawnego działania, ponieważ w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 97 i 98 k.p.a., co zostało wykazane. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.