I OSK 2765/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) sędzia del. NSA Jolanta Sikorska Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 373/12 w sprawie ze skargi M. B., A. B. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza solidarnie od M. B., A. B. i M. P. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 18 lipca 2012 r. (sygn. akt I SA/Wa 373/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. i A. B. oraz M. P., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję tego samego organu z dnia [...] września 2010 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Orzeczeniem Powiatowej Rady Narodowej w W. z dnia [...] października 1953 r. nr [...] odmówiono byłemu właścicielowi nieruchomości warszawskiej, położonej przy ul. P. przyznania prawa własności czasowej. Właścicielem jej był A.R., który w terminie ustawowym złożył wniosek oparty na art. 7 z dnia z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ). Przed rozpoznanie jednak powyższego wniosku, A. R. zmarł a prawa spadkowe po nim - na mocy testamentu – nabyła jego żona – M. R. Działając na jej wniosek, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r. (nr [...]), stwierdziło nieważność w/w orzeczenia z powodu rażącego naruszenia art. 7 ust. 2 i 5 w/w dekretu. Następnie, w dniu [...] lutego 2000 r. M. R. umową, zawartą w formie aktu notarialnego (rep. [...]) zbyła prawa i roszczenia, przysługujące jej do nieruchomości położonej przy ul. P., na rzecz M. i A. B. oraz M. P. W dniu [...] grudnia 2005 r. M. R., reprezentowana przez adwokata R. N., wystąpiła z kolejnym wnioskiem, tym razem o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] stycznia 1980 r. nr [...] orzekającej o sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku usytuowanym przy ul P. Pismem z dnia [...] lipca 2006 r. (zdaniem organu błędnie oznaczonym nr [...]), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zwróciło się do adwokata R. N., działającego jako pełnomocnik M. R., o uzupełnienie braków podania, poprzez wykazanie interesu prawnego M. R. Z decyzji Prezydenta [...] W. o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości warszawskiej na rzecz innych osób, wynikało bowiem, że M. R. zbyła swoje roszczenia w dniu [...] lutego 2000 r. W związku z nieuzupełnieniem braków podania z dnia [...] grudnia 2005 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. (błędnie oznaczonym nr [...] zamiast [...]) poinformowało adw. R. N. - jako pełnomocnika M. R., o pozostawieniu przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Następnie, pismem z dnia [...] września 2006 r. (data wpływu [...] września 2006 r. ) adwokat R. N., reprezentujący obecnie A. i M. B., zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] stycznia 1980 r. nr [...]. Powyższy wniosek był bowiem zawarty w treści pisma z dnia [...] września 2006 r. i brzmiał: "W imieniu moich mocodawców bardzo proszę o rozpatrzenie wniosku w sprawie [...]". Został zarejestrowany pod nr [...]. W związku z powyższym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] stwierdziło, że w/w decyzja Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] stycznia 1980 r. nr [...]. o sprzedaży lokalu nr [...], została wydana z naruszeniem prawa. Z powodu bowiem nieodwracalności skutków prawnych, jakie decyzja ta wywołała, nie można było stwierdzić jej nieważności. Z ustaleń organu wynikało przy tym, że zarówno decyzja z dnia [...] lutego 2007 r., jak i zawiadomienie z dnia [...] grudnia 2006 r. o wszczęciu postępowania nadzorczego, zostały skierowane do adw. R. N., występującego w sprawie jako pełnomocnik A. i M. B. Decyzja z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] została też doręczona M. P. Kolejnym wnioskiem z dnia [...] marca 2010 r. M. i A. B. a także M. P. wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], orzekającej, że decyzja o sprzedaży lokalu nr [...] została wydana z naruszeniem prawa. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło uwzględnienia powyższego wniosku a – rozpatrując sprawę na skutek wniosku o ponowne jej rozpatrzenie - ten sam organ decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy swoje pierwotne rozstrzygnięcie. Zdaniem Kolegium, wniosek o nr [...], wniesiony przez adwokata Roberta Nowaczyka, działającego jako pełnomocnik M. R., został pozostawiony bez rozpoznania, natomiast wniosek tego samego adwokata, tym razem działającego jako pełnomocnik A. i M. B., zarejestrowany pod nr [...], spowodował wydanie przez Kolegium decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] stwierdzającej, że decyzja z dnia [...] stycznia 1980 r. nr [...] Naczelnika Dzielnicy W. w sprawie sprzedaży lokalu nr [...] w budynku przy ul. P. w W., została wydana z naruszeniem prawa. Analizując przesłanki, określone w art. 156 § 1 k.p.a., Kolegium stwierdziło, iż kwestionowana decyzja z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] została wydana przez właściwy organ i brak było też podstaw do uznania, że rażąco naruszała ona prawo. Nie można również było rozstrzygnięciu temu postawić zarzutu wydania decyzji bez podstawy prawnej. Nie doszło także, w tym przypadku, do naruszenia zasady rei iudicatae, bo była to pierwsza decyzja w tej sprawie. Została ona skierowana do stron postępowania, nie była niewykonalna i nie była obarczona wadą, powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zdaniem organu zatem, nie ziściła się w tym przypadku żadna z przesłanek, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Na wyżej przedstawioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r., M. i A. B. oraz M. P. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucili organowi naruszenie: art. 4, 7, 8, art. 64 § 2, art. 77 § 1, art. 105 §1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uchylając – na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz 270 ze zm.) zwanej dalej: "P.p.s.a." – zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]września 2010 r. nr [...] – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że stan faktyczny, przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, budzi jego wątpliwości. Sąd podniósł, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, które – z mocy art. 157 § 2 k.p.a. wszczyna się na żądanie strony (zasada skargowości) lub z urzędu (zasada oficjalności). Przepis ten wyznacza również granice skargowości przyjmując, że wszczęcie postępowania na wniosek może nastąpić tylko z inicjatywy jednostki mającej legitymację procesową strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. W związku z tym zgodził się z poglądem, że jeżeli M. R. zbyła swoje prawa i roszczenia do nieruchomości przy ul. P. w dniu [...] lutego 2000 r. - to nie mogła od tej pory skutecznie wszcząć żadnej sprawy odnośnie tej nieruchomości. Jeśli więc w chwili składania wniosku z dnia [...] grudnia 2005 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 1980 r. nr [...] o sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku przy ul. P. w W., M. R. nie dysponowała już żadnym prawem do tej nieruchomości, to nie mogła skutecznie wszcząć tego postępowania. Dodatkowo też, wobec niedopełnienia żądanych przez organ czynności – wniosek M. R. pozostawiony został bez rozpoznania. Pozostawienie podania (wniosku) bez rozpoznania oznaczało przy tym – zdaniem Sądu - stwierdzenie przez organ administracji publicznej, w formie odpowiedniej adnotacji, że podanie to zawiera wadę, określoną w art. 64 k.p.a., z powodu której stało się ono bezskuteczne z mocy prawa. Tylko żądanie strony, niedotknięte brakami formalnymi, jest bowiem zdolne do wywołania skutku prawnego, w postaci wszczęcia postępowania w sprawie. W rezultacie - zdaniem Sądu - jeśli wniosek M. R. został pozostawiony bez rozpoznania, to nie był zdolny wywołać skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania w sprawie, i takiego skutku nie wywołał. Ponadto, w dniu składania wniosku, tj. w dniu [...] grudnia 2005 r. M. R. nie miała już interesu prawnego do występowania z jakimkolwiek żądaniem odnośnie nieruchomości położonej przy ul. P., bowiem całość jej praw i roszczeń została przeniesiona na inne osoby. Zdaniem Sądu, jeśli organ administracji publicznej pozostawi bez rozpoznania wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, to nie może - nadając mu inny numer sprawy – traktować go jako nowego wniosku, złożonego przez innych wnioskodawców, nawet jeśli osoby te są następcami prawnymi pierwotnego wnioskodawcy. Istotne jest bowiem, że osoby te nie złożyły pierwotnego wniosku a osoba, która go złożyła - nie mogła skutecznie wszcząć sprawy administracyjnej, bowiem już nie przysługiwały jej żadne prawa do tej nieruchomości. W konkluzji Sąd przyjął, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie nie zostało przeprowadzone wnikliwie. Organy nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy, a w szczególności kto i kiedy skutecznie złożył wniosek wszczynający postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji, czyj wniosek został rozpoznany, i czy mógł zostać rozpoznany. W związku z powyższym Sąd tym samym uznał, że wydane w tej sprawie decyzje naruszały art. 7, 77 § 1, art. 80, 107 § 3 k.p.a. Wobec zatem niewystarczającego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, Sąd odstąpił od badania pozostałych zarzutów skargi, polecając by ponownie rozpoznając sprawę, organ wziął pod uwagę powyższe rozważania Sądu. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zarzuciło Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszeniem przepisów postępowania, to jest: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a., poprzez błędne ustalenie, że pozostawiony bez rozpoznania wniosek M. R., złożony do Kolegium przez pełnomocnika w dniu [...] grudnia 2005 r. o stwierdzenie nieważności z dnia [...] stycznia 1980 r. nr [...] Naczelnika Dzielnicy W. , został uznany przez Kolegium za wniosek M. i A. B. oraz M. P. oraz że w wyniku żądania następców prawnych M. R. organ ocenił merytorycznie pierwotnie złożony wniosek, tj. rozstrzygnął podanie osoby nieuprawnionej na rzecz osób będących stronami postępowania; gdy tymczasem z materiału dowodowego sprawy wynika, że żądanie złożone dnia [...] września 2006 r. przez pełnomocnika w imieniu M. i A. B. oraz M. P. stanowiło nowy wniosek. Uzupełnienie bowiem podania z dnia [...] grudnia 2005 r. po upływie 7 dniowego terminu określonego w art. 64 § 2 k.p.a. powoduje, że nowo złożone wystąpienie należy traktować jako nowy wniosek. Zgodnie ze stanem faktycznym sprawy Kolegium rozpoznało żądanie z dnia [...] września 2006 r. złożone przez adw. R. N. w imieniu A. i M. B. oraz M.P. o rozstrzygnięcie sprawy - jak we wniosku z dnia [...] grudnia 2005 r. złożonym przez adw. R. N. w imieniu M. R. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., które to naruszenie wpłynęło w sposób istotny na wynik sprawy, poprzez nieprawidłowe i niezgodne ze stanem faktycznym uznanie, że organy administracji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, to jest art. 7, 77 § 1, art. 80, 107 § 3 k.p.a., nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy, a w szczególności kto i kiedy skutecznie złożył wniosek wszczynający postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji, czyj wniosek został rozpoznany, i czy mógł zostać rozpoznany, gdy tymczasem okoliczności powyższe zostały przez Kolegium w postępowaniu należycie ocenione, co pozwoliło na wydanie przedmiotowego orzeczenia, w którym szczegółowo uzasadniono przesłanki i motywy podjętego rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący kasacyjnie organ wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz z zasądzeniem na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono stan faktyczny sprawy, akcentując, że decyzja Kolegium z dnia [...] lutego 2007 r., którą stwierdzono wydanie z naruszeniem prawa decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] stycznia 1980 r. nr [...] została wydana na skutek wniosku M. i A. B. Wynikało to z komparycji w/w decyzji z 2007 r. Podkreślano w szczególności, że pierwotny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o sprzedaży lokalu, został złożony w dniu [...] grudnia 2005 r. przez adw. R. N., działającego w imieniu M. R. Po zapoznaniu się z aktami sprawy Kolegium zwróciło się jednak do pełnomocnika wnioskodawczyni o wykazanie jej interesu prawnego w sprawie, ze względu na zbycie w dniu 16 lutego 2000 r. roszczeń do przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] września 2006 r. (data wpływu [...] września 2006 r.) adw. R. N. potwierdził, że M. R. zbyła swoje prawa i roszczenia do nieruchomości przy ul. P. na rzecz M. i A. B. Do pisma dołączył pełnomocnictwa udzielone przez w/w osoby "w sprawie nieruchomości w Warszawie przy ulicy P.. W tym samym piśmie adw. R. N., powołując się na powyższe pełnomocnictwa, stwierdził także: " W imieniu moich mocodawców bardzo proszę o rozpatrzenie wniosku w sprawie [...]". Następstwem tego, organ zawiadomił o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o sprzedaży lokalu - na wniosek A. i M. B. Skarżący organ akcentował w tym miejscu, że w osnowie kwestionowanej decyzji Kolegium wskazało, iż rozpoznany został wniosek M. B. a sama decyzja została skierowana do M. i A. B. oraz M. P. Autor skargi kasacyjnej zwracał uwagę, że pomimo, iż w piśmie złożonym w dniu [...] września 2006 r. pełnomocnik M. i A. B. powoływał się na wezwanie do uzupełnienia braków z dnia 24 lipca 2006 r., to nie było możliwe, z uwagi na upływ 7 dniowego terminu i brak wniosku o jego przywrócenie, uznanie podania z dnia [...] września 2006 r. jako pisma uzupełniającego wniosek, złożony w dniu [...] grudnia 2005 r. (w imieniu M. R.). Skarżący organ podkreślał, że art. 64 § 2 k.p.a. nie daje organowi swobody w zakreśleniu terminu uzupełnienia wniosku. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych podania jest terminem ustawowym, a zatem nie może być przez organ administracji ani skrócony, ani przedłużony. Wnoszący podanie może jednak złożyć wniosek o przywrócenie tego terminu, w razie uchybienia bez własnej winy, na zasadach i w trybie określonym w art. 58-59 k.p.a. A zatem wystąpienie, dotyczące uzupełnienia braków podania, złożone po upływie zakreślonego 7 dniowego terminu, należy traktować jako nowy wniosek - chyba, że na prośbę strony termin zostanie przywrócony. Wskazywano też, że "nowe strony" postępowania nieważnościowego nie miały żadnej legitymacji do uzupełnienia wniosku dawnej właścicielki, albowiem w chwili złożenia wniosku (dzień [...] grudnia 2005 r.) M. R. nie miała już praw do nieruchomości przy ul. P. Nawet więc, gdyby pełnomocnik dochował zakreślonego terminu, i uzupełnił braki, to postępowanie w sprawie o numerze [...] nie mogłoby zakończyć się przy udziale nowych stron postępowania, tj. A. i M. B. oraz M. P. (art. 157 § 3 k.p.a. w dawnym brzmieniu a obecnie art. 61 a k.p.a., w zw. z art. 28 k.p.a. Organ nadzorczy nie może bowiem w jednym rozstrzygnięciu rozpoznać wniosku strony i osoby nie będącej stroną. Autor skargi kasacyjnej zwracał też uwagę, że - zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. - podanie powinno zawierać, co najmniej, wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Podanie z dnia [...] września 2006 r. zawiera zaś: dane wnioskodawców, pełnomocnika i adres pełnomocnika. Żądanie zostało określone przez pełnomocnika poprzez powołanie się na przednio złożony przez niego wniosek w sprawie [...]. Pełnomocnik nie żądał przy tym rozpatrzenia sprawy [...] a rozpoznania wniosku w sprawie [...]. Naturalną więc konsekwencją, tak sformułowanego wniosku, było zrozumienie intencji pełnomocnika jako żądania o treści — jak we wniosku w sprawie [...] - w zakresie dotyczącym przedmiotu postępowania. Podanie z dnia [...] września 2006 r. zostało zatem potraktowane, jako nowa sprawa, o czym świadczyło również nadanie jej kolejnej sygnatury, tj. [...]. Kolegium akcentowało także, iż zarówno M. R., jak i A. i M. B. oraz M. P. byli reprezentowani przez tego samego pełnomocnika. Nie ma zaś żadnych norm, które uniemożliwiałyby pełnomocnikowi sformułowanie żądania poprzez powołanie się na treść uprzednio złożonego wniosku, skoro przedmiot postępowania był tożsamy. Skoro też pełnomocnik, po otrzymaniu w dniu [...] grudnia 2006 r. zawiadomienia z dnia [...] grudnia 2006 r. [...], nie oponował, co do odczytania jego intencji przez organ, jak również nie kwestionował w postępowaniu zwykłym ustalonego przez organ przedmiotu postępowania zakończonego decyzją [...], to oceniając stan faktyczny i prawny sprawy na dzień [...] lutego 2007 r., nie można twierdzić, że kwestionowana decyzja jest wadliwa. W kontekście braku reakcji pełnomocnika na ww. zawiadomienie i treść decyzji, w oparciu o powołane fakty, wynikające z akt sprawy, trudno obecnie dociekać, że profesjonalny pełnomocnik w dniu [...] września 2006 r. żądał w imieniu A. i M. B. oraz M. P. kontynuowania postępowania wszczętego w dniu [...] grudnia 2005 r. przez M. R., skoro na dzień [...] września 2006 r. wiedział że, w 2000 r. M. R. zbyła swoje prawa oraz wiedział, z pisma odebranego dnia [...] sierpnia 2006 r., że wniosek M. R. z dnia [...] grudnia 2005 r. Kolegium pozostawiło bez rozpoznania. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w rozpatrywanej sprawie nie zachodziły. Tak więc, postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skargach kasacyjnych, a które to podstawy okazały się usprawiedliwione. Zasadnym okazał się zarzut istotnego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, 77 § 1, art. 80, 107 § 3 k.p.a., gdyż – wbrew stanowisku Sądu – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wyjaśniło stan faktyczny sprawy w zakresie: kto i kiedy skutecznie złożył wniosek wszczynający postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] stycznia 1980 r. nr [...] o sprzedaży lokalu nr [...]w budynku położonym w W. przy ul. P. Z ustaleń Kolegium wynikało, iż pierwotny wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji o sprzedaży lokalu, został złożony w dniu [...] grudnia 2005 r. przez adw. R. N., działającego w imieniu M. R. Wniosek ten jednak został pozostawiony bez rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych. Następnie ten sam adwokat, ale tym razem działając już w imieniu i na rzecz M. i A. B., wystąpił z nowym wnioskiem, chociaż zawierającym to samo żądnie, które zawierał wniosek złożony w imieniu M. R. O tym, że pisma z dnia [...] grudnia 2005 r. i z dnia [...] września 2006 r., złożone przez adwokata R. N., stanowiły odrębne wnioski, składane przez różnych wnioskodawców, świadczył fakt, że oba wnioski zostały opatrzone innymi numerami a także, że to M. B. był wymieniony w komparycji decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. (a nie M. R. czy M. B. jako następca M. R.). Ponadto, zasadnie argumentuje skarżący kasacyjnie organ, że pomimo, iż w piśmie z dnia [...] września 2006 r. adwokat R. N., powoływał się na wezwanie z dnia [...] lipca 2006 r. zobowiązujące do uzupełnienia braków pierwotnego wniosku, to pismo to nie mogło być traktowane jako uzupełnienie braków formalnych w sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia [...] grudnia 2005 r. Z uwagi bowiem na upływ 7 dniowego terminu i brak wniosku o jego przywrócenie, nie było możliwe uznanie podania z dnia[...] września 2006 r. za pismo uzupełniające wniosek, złożony w dniu [...] grudnia 2005 r. (w imieniu M. R.). Wystąpienie, dotyczące uzupełnienia braków podania, złożone po upływie zakreślonego 7 dniowego terminu, należało w tym wypadku traktować jako nowy wniosek. Poza tym, z uwagi na brak legitymacji materialnoprawnej w dniu [...] grudnia 2005 r. przez M. R. do wystąpienia o stwierdzenie nieważności decyzji o sprzedaży lokalu nr [...] (ze względu na wcześniejsze zbycie prawa i roszczeń do nieruchomości warszawskiej, w której ten lokal był umiejscowiony), A. i M. B. nie mogli także skutecznie wstąpić do postępowania wywołanego wnioskiem o wszczęcie postępowania nieważnościowego, w miejsce osoby, która w tym postępowaniu nie mogła być stroną. W świetle art. 63 § 2 k.p.a. dopuszczalne jest przy tym, sformułowanie żądania przez stronę w ten sposób, iż powołuje się ona na treść innego wniosku, jeśli przedmiot postępowania jest tożsamy i żądanie jest w pełni czytelne. Przy ponownym zatem rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki powinien po raz kolejny rozpoznać skargę, mając na uwadze, że w analizowanej sprawie stan faktyczny, w zakresie kto i kiedy skutecznie złożył wniosek wszczynający postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] stycznia 1980 r. nr [...] o sprzedaży lokalu nr [...] w budynku położonym w W. przy ul. P., został przez Kolegium prawidłowo wyjaśniony. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art.185 §1 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na art. 203 pkt 1 P.p.s.a.